ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 256 ท่านน้าเล็กชนะแล้ว

บทที่ 256 ท่านน้าเล็กชนะแล้ว

ขณะที่สองสามคนกำลังพูดคุยกัน ผลของการแข่งขันเรือมังกรรอบแรกก็ออกมาแล้ว ภายในครั้งเดียว เรือมังกรของพวกซ่งชิงเป่ยก็ได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ

คนที่มาดูความครึกครื้นสองฝั่งแม่น้ำเซียวเหอต่างส่งเสียงโห่ร้องกันอย่างดุเดือด

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ทั้งสองคนเองก็ตื่นเต้นอย่างมาก กระโดดโลดเต้นพลางเอ่ย “ชนะแล้ว ๆ ท่านน้าเล็กชนะแล้ว ท่านน้าเล็กเก่งกาจเหลือเกิน”

เมื่อเห็นเรือมังกรสีเงินแวววับของพวกซ่งชิงเป่ยเข้าใกล้ฝั่ง ซ่งซิงเยว่ก็ดึงแขนเสื้อของซ่งชิงตง มุ่ยปากทำท่าทางน่ารักแล้วกล่าว “ท่านน้าใหญ่ เราลงไปดูท่านน้าเล็กกันเถิดเจ้าค่ะ!”

ซ่งซิงเฉินเองก็เดินหน้าไป ดึงแขนเสื้ออีกข้างของซ่งชิงตง กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านน้าใหญ่ ตอนนี้ท่านน้าเล็กต้องการพวกเรานะขอรับ”

“พวกเจ้าสองคนอยากจะลงไปเล่นล่ะสิไม่ว่า” ซ่งชิงซีเปิดโปงพวกเขาอย่างไร้ปรานี

ในตอนนั้นเอง หลี่ซิ่วซิ่วก็กล่าวออกมา “หลังจากการแข่งขันรอบนี้ ชิงเป่ยจะต้องเหนื่อยเป็นแน่ เราควรเอาอันใดไปให้เขากินหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ”

ซ่งซิงเยว่กะพริบตาโต กล่าวสนับสนุน “ท่านน้าสะใภ้ใหญ่พูดถูก ข้าหมายความเช่นนั้นแหละ”

“ก็ได้ ๆ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับพวกเจ้าจริง ๆ” ซ่งชิงตงยิ้ม อุ้มซ่งซิงเยว่ขึ้นมา อีกมือหนึ่งก็จับมือหลี่ซิ่วซิ่วเดินลงจากที่นั่งชม

ส่วนซ่งชิงซียื่นมือออกไปอุ้มซ่งซิงเฉิน แต่เด็กชายกลับปฏิเสธราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย “ท่านน้าสาม ไม่ต้องอุ้มข้าขอรับ ท่านพ่อบอกว่าข้าโตเป็นหนุ่มแล้ว”

“ก็ได้ ๆ เช่นนั้นเจ้าก็เดินข้างหน้า ประเดี๋ยวน้าจะเดินตามหลังเจ้าไป”

ความครึกครื้นเช่นนี้ ไม่มีเหตุผลให้อู่เชียนเชียนจะพลาด

นางดึงแขนของฉูซื่อโม่ว และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไปกันเถิด ซื่อโม่ว เราไปดูเสียหน่อย ข้ายังไม่เคยขึ้นเรือมังกรมาก่อนเลย อีกประเดี๋ยวให้ชิงเป่ยเอาให้ข้าเล่นบ้าง”

“ได้สิ” ฉูซื่อโม่วพยักหน้าด้วยใบหน้าเอาอกเอาใจ ย่อมตามใจนางทุกอย่าง

อู่เชียนเชียนลากฉูซื่อโม่วเดินไปได้สองก้าว และก็คิดอันใดได้ นางหันหน้ากลับมามองซ่งชิงหลันที่ยังยืนอยู่ที่เดิม แล้วเอ่ยถาม “พี่ชิงหลันเจ้าคะ ท่านไม่ไปดูหน่อยหรือ”

ซ่งชิงหลันโบกมือ “ข้าเหนื่อย พวกเจ้าไปเล่นกันเถิด ไม่ต้องสนใจข้า”

กล่าวจบ นางก็เดินไปตรงเก้าอี้ที่ขอบศาลาแล้วนั่งลง

ในตอนนั้นเอง ทั่วทั้งที่นั่งรับชมก็เหลือไว้เพียงซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งสองคน

อู่ต้าหย่งเดินมาข้างหน้า ยืนอยู่ข้าง ๆ ซ่งชิงหลันแล้วกล่าวเสียงต่ำ “แม่นางซ่ง…”

ซ่งชิงหลันตกใจ นางหันหน้ามามองอู่ต้าหย่ง “ท่านพี่อู่เจ้าคะ เหตุใดท่านจึงยังอยู่ที่นี่เล่า ไม่ลงไปดูกับพวกเขาหรือ”

ในใจของเขา ความครึกครื้นจะงดงามเท่านางได้อย่างไร

เขาพยายามระงับอารมณ์ของตนอย่างที่สุด พร้อมกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าดูเหนื่อยมากนะ หรือว่ามีอันใดมาทำให้ไม่สบายใจหรือ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้าจะมีเรื่องไม่สบายใจได้อย่างไรเจ้าคะ เพียงแต่สองสามวันนี้ยุ่งกับการขายบ๊ะจ่างที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายจนเหนื่อยเท่านั้น อ้อ จริงสิ ท่านได้กินบ๊ะจ่างของภัตตาคารอวิ๋นหลายของพวกข้าหรือยังเจ้าคะ ข้าลืมบอกท่านอาสะใภ้ให้ส่งไปให้ท่านเลย”

อู่ต้าหย่งฟังถึงตรงนี้ก็อดรู้สึกเสียใจไม่ได้

ที่แท้ บ๊ะจ่างที่ส่งมาถึงจวนของเขาเหล่านั้นกลับไม่ใช่นางที่จัดแจงให้

นี่เขามีความสุขโดยเสียเปล่าไปเสียแล้ว

อู่ต้าหย่งยกมุมปากขึ้นอย่างขมขื่น “ได้กินแล้ว อร่อยมาก”

จากนั้นทั้งสองก็เงียบไปพักหนึ่ง

อู่ต้าหย่งมองดูใบหน้าด้านข้างของนางอย่างเงียบ ๆ คงแปลกมากที่สามารถหยุดเวลาในตอนนี้ได้ตลอดไป

แววตาของเขาร้อนแรงมากจนซ่งชิงหลันอดขมวดคิ้วไม่ได้ นางถอยห่างจากเขาโดยไม่รู้ตัว เมื่อหันหน้ากลับมาก็สบตาเข้ากับแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของเขา

อู่ต้าหย่งมองไปทางอื่นอย่างกระอักกระอ่วนและตื่นตระหนก เปลี่ยนหัวข้อ “จริงสิ ท่านหานอ๋องเขา…”

ซ่งชิงหลันสีหน้ามืดมนลง เหตุใดเขาจึงพูดถึงไป๋เย่หานอีกแล้ว…

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงตื่นเต้นของผู้หญิงสองสามคนดังมาจากจุดชมการแข่งขันข้าง ๆ

“โอ้โห…พวกเจ้ารีบดูสิ คุณชายท่านนั้นหล่อเหลาเหลือเกิน งามราวกับหยกแน่ะ!”

“ไอ้หยา! เจ้านี่ตาไม่มีแววเสียจริง! นั่นมันท่านหานอ๋อง!”

“ไม่แปลกเลยที่หล่อเหลาเพียงนี้ หานอ๋องเป็นชายหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเชียว!”

“นี่! เป็นหานอ๋องจริง ๆ ด้วย! ตอนเขาใส่ชุดทหารนั้นช่างหล่อเหลานัก แม้ตอนนี้สวมใส่ชุดธรรมดาแต่กลับงดงามราวต้นหยกเล่นลม ถ้าหากมีสามีเช่นนี้ ต่อให้ฝันก็คงตื่นมาด้วยรอยยิ้ม!”

“เจ้าอย่าฝันไปหน่อยเลย! เขาเป็นถึงท่านอ๋อง เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใดกัน คนอย่างเขาไม่มีทางมาชอบเจ้าได้หรอก!”

“มีอันใดเป็นไปไม่ได้กัน ตอนนี้ท่านอ๋องก็ยังไม่แต่งงาน ไม่แน่ว่าหากเขาชอบพอข้า แล้วแต่งเข้าไปเป็นอนุภรรยาในจวนอ๋องก็ถือว่าดีแล้ว”

“จริงด้วย! จริงด้วย! ชีวิตนี้หากได้แต่งกับหานอ๋อง ให้ข้าตายก็ยอม! ฮ่า ๆ ๆ…”

……

ซ่งชิงหลันฟังคำพูดบ้าผู้ชายของพวกนางก็หันหน้าไปมองเล็กน้อย เห็นว่าหญิงเหล่านั้นแต่ละคนล้วนหน้าแดง ราวกับแมวติดสัด

จริง ๆ เลย ตอนนี้หญิงในเมืองหลวงนี่ช่างไร้ยางอายมากขึ้นทุกวัน

ซ่งชิงหลันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางก็รู้สึกเหมือนมีเปลวไฟพลุ่งพล่านอยู่ในใจอย่างอธิบายไม่ถูก

ทันใดนั้นนางลุกยืนขึ้น หมุนตัวจะเดินจากไป

แต่อู่ต้าหย่งที่อยู่ข้าง ๆ ได้ให้ความสนใจกับความเปลี่ยนแปลงของสีหน้านางมาโดยตลอด ย่อมเดาความคิดของนางออก เขาจึงถามอย่างรู้เท่าทัน “แม่นางซ่ง เจ้าจะไปที่ใดหรือ”

ซ่งชิงหลันตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก “การแข่งเรือมังกรนี้ช่างน่าเบื่อเกินไปเจ้าค่ะ ข้าจะกลับบ้านไปนอนก่อน”

กล่าวจบก็เดินลงจากแท่นชมการแข่งขัน

ในตอนนั้นเอง ไป๋เย่หานก็เดินขึ้นมายังแท่นชมการแข่งขันอีกด้านหนึ่ง

คนหนึ่งขึ้น คนหนึ่งลง แววตาสบประสานกันกลางอากาศ

จากนั้นไป๋เย่หานเผยความสุขออกมาทางแววตา ในใจลอบตะโกนว่าในที่สุดก็หาตัวเจ้าพบ

ในตอนนั้นเอง ซ่งชิงหลันก็ถลึงตามองเขา จากนั้นก็ละสายตากลับมา รีบสาวเท้าเดินลงไป

แต่ในตอนนี้ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเปิดออกเล็กน้อย และกำลังจะเอ่ยปาก แต่กลับเห็นว่าด้านหลังของนางมีอู่ต้าหย่งเดินตามมาติด ๆ

ไป๋เย่หานเผยแววตาเย็นเยือกโดยพลัน ดี เจ้ากล้านัดพบกับไอ้สารเลวนี่ลับหลังข้า ทั้งยังมาจ้องข้าอีก!

คิดถึงตรงนี้ ไป๋เย่หานก็รีบหันหลังเดินลงไปทันที

จากนั้นอู่ต้าหย่งเดินตามหลังซ่งชิงหลันติด ๆ รีบกล่าวอย่างกระวนกระวาย “แม่นางซ่ง ให้ข้าไปส่งเจ้ากลับเถิด”

ในที่สุดซ่งชิงหลันก็ลงจากแท่นด้านล่าง แล้วหันหลังกลับมามองอู่ต้าหย่งแล้วกล่าว “ท่านพี่อู่เจ้าคะ ถ้าหากท่านยังเห็นข้าเป็นสหาย ก็กลับไปเถิดเจ้าค่ะ”

แววตาของนางแน่วแน่ และปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา

อู่ต้าหย่งล้มเลิกสิ่งที่กำลังจะกล่าวออกไป เพียงแต่ยิ้มขื่นออกมา และกล่าวเบา ๆ “เช่นนั้นเจ้าก็เดินทางระวังด้วย”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพยักหน้า “เจ้าค่ะ ท่านพี่อู่ ขอบคุณท่านมาก”

อู่ต้าหย่งมองตามนางจากไปเช่นนั้น จนอีกฝ่ายหายไปจากสายตา

ส่วนไป๋เย่หานเพิ่งจะรีบมาถึง มองเห็นอู่ต้าหย่งอยู่คนเดียวก็ถามด้วยเสียงเย็น “นางเล่า”

“ไปแล้ว”

อู่ต้าหย่งไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่าย และคิดหันหลังจากไป

แต่คิดไม่ถึง ไป๋เย่หานกลับจับแขนของเขาเอาไว้ และมองด้วยแววตาเฉี่ยวคมราวกับเหยี่ยวเผยให้เห็นความเย็นเยียบที่น่าหวาดหวั่น ริมฝีปากบางเอ่ยออกมา “อยู่ให้ห่างจากนาง”

ทั้งสองคนล้วนเป็นคนมีวรยุทธ์ จึงมีการแข่งขันกันอย่างลับ ๆ

แต่กระนั้นอู่ต้าหย่งตอบกลับอย่างนิ่งเฉย “แล้วท่านมีสิทธิ์อันใด”