ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 269 กว่าคนสองคนจะได้อยู่ด้วยกันนั้นไม่ง่าย

บทที่ 269 กว่าคนสองคนจะได้อยู่ด้วยกันนั้นไม่ง่าย

ซ่งชิงหลันเห็นว่าทุกคนกินกันอย่างมีความสุข ทั้งยังชมอาหารที่นางทำไม่ขาดปาก ในใจก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

และความพึงพอใจนี้ทำให้นางมีความสุขเสียยิ่งกว่าทำเงินได้เสียอีก

ในตอนนี้ คู่แต่งงานใหม่อย่างท่านตาซุนและท่านยายถานก็เริ่มดื่มฉลองตามโต๊ะกันแล้ว

และในที่สุดก็มาถึงโต๊ะของพวกซ่งชิงหลัน ผู้อาวุโสทั้งสองชูจอกให้ซ่งชิงหลัน ในแววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “แม่นางซ่ง ต้องขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ! หากไม่มีเจ้า งานเลี้ยงของคนแก่สองคนอย่างพวกข้าก็คงจะไม่สำเร็จ มา! เราขอคารวะเจ้าจอกหนึ่ง!”

“ท่านตาซุน ท่านยายถานเจ้าคะ พวกท่านอย่าได้กล่าวเช่นนี้เชียว!” ซ่งชิงหลันดึงทั้งสองคนเอาไว้ จากนั้นก็ชูจอกสุราขึ้นมา กล่าวอวยพรด้วยรอยยิ้ม “ข้าควรคารวะพวกท่านเสียมากกว่า ขอให้พวกท่านมีความสุขตลอดไปเจ้าค่ะ!”

คนร่วมโต๊ะเองก็พากันโห่ร้อง และลุกขึ้น “ดี! พูดได้ดี! เราขอคารวะผู้อาวุโสทั้งสองจอกหนึ่ง!”

จากนั้นทุกคนบนโต๊ะใหญ่ก็ล้วนดื่มฉลองจนหมดแก้ว

ซึ่งไป๋เย่หานนั่งอยู่ข้างซ่งชิงหลันเพิ่งจะนั่งลง ส่วนท่านอาคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็คีบลูกชิ้นสี่สุขก้อนหนึ่งมาใส่ในชามของไป๋เย่หาน อย่างกระตือรือร้น กล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง “นายน้อย วันนี้ท่านลงแรงไปเสียมาก ท่านต้องกินลูกชิ้นสี่สุขนี้ให้มากเสียหน่อย”

ไป๋เย่หานเห็นว่าในชามก็มีลูกชิ้นสี่สุขเพิ่มขึ้นมา ก็อดที่จะนิ่งอึ้งไปไม่ได้ เขาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ซ่งชิงหลันรู้นิสัยของไป๋เย่หาน เขาไม่ชอบใกล้ชิดกับผู้อื่นมากนัก และไม่เก่งเรื่องการเข้าสังคม

นางเม้มปาก กำลังคิดจะเอ่ยปากเพื่อลดความกระอักกระอ่วน

แต่ผู้ใดจะรู้ว่าในตอนนั้นเอง ไป๋เย่หานกลับตอบกลับคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ “ขอบคุณมาก”

ซ่งชิงหลันผงะไป จากนั้นก็ลอบยิ้มออกมา

ส่วนท่านอาผู้นั้นกระตือรือร้นอย่างมาก เขารินสุราตรงหน้าไป๋เย่หาน กล่าวพร้อมยิ้มคิกคัก “คนที่หมู่บ้านเราไม่มีกฎอันใดมากนัก ได้มานั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันถือเป็นโชคชะตา มา เรามาชนแก้วกันหน่อย! ฮ่า ๆ ๆ…”

กล่าวจบ เขาก็นำจอกสุราของตนชนเข้ากับจอกของไป๋เย่หานครั้งหนึ่ง

ไป๋เย่หานเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ หยิบเอาจอกมาแล้วดื่มจนหมด

ซ่งชิงหลันมองอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องที่แสนเย็นชาจะเข้ากับตาแก่ในชนบทได้ดีเช่นนี้ ท่าทางติดดินเช่นนี้ช่างน่ารักเสียจริง

ยังไม่ทันได้รู้ตัว ตะวันก็ตกดิน ท้องฟ้าก็มืดลงเสียแล้ว

แต่ความมีชีวิตชีวาของคนบนโต๊ะอาหารกลับไม่ลดน้อยลงเลย อีกทั้งเมื่อดื่มสุราก็ยิ่งมีแนวโน้มจะตื่นเต้นยิ่งขึ้นไปอีก

ในตอนนั้น ท่านยายถานเดินเข้ามา ตบที่หลังมือของซ่งชิงหลันเบา ๆ “แม่นางซ่ง มาคุยกันหน่อยเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันลุกขึ้น เดินตามท่านยายถานไปถึงม้านั่งใต้ชายคาด้านหนึ่งแล้วนั่งลง

จากนั้นท่านยายถานก็นำเอาเงินแท่งหนึ่งออกมาจากอก วางลงบนมือของซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันตกใจ รีบเอ่ยถาม “ท่านยายถาน ท่านจะทำอันใดหรือเจ้าคะ”

แต่ท่านยายถานดึงมือของซ่งชิงหลันเอาไว้ และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เจ้ายุ่งวุ่นวายกับการช่วยงานแต่งของพวกข้า นี่เป็นเงินเล็กน้อยจากข้ากับท่านตาซุน แม้เงินจะไม่มากแต่หวังว่าเจ้าจะรับไว้”

“ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันรีบยัดเงินกลับใส่มือของท่านยายถาน “ท่านยายถาน ท่านทำเช่นนี้ข้าจะโกรธนะเจ้าคะ! เพียงข้าได้เห็นพวกท่านมีความสุข ข้าเองก็มีความสุข หากมาคิดเงินกันก็จะทำให้เสียใจ รีบเก็บเงินนี้เอาไว้เถิดเจ้าค่ะ”

ท่านยายถานเองก็ไม่ดึงดัน ทั้งยังมองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “แม่นางซ่ง เจ้าช่างเป็นหญิงที่จิตใจดีเสียจริง คนทำดีย่อมได้ดี ยายแก่อย่างข้าก็หวังว่าเจ้าจะมีความสุขไปตลอดเช่นกัน”

กล่าวจบ นางก็จงใจมองไปยังไป๋เย่หานที่นั่งอยู่ในงานเลี้ยง

ซ่งชิงหลันรีบกล่าวอธิบาย “ท่านยายถาน ท่านเข้าใจผิดแล้ว จริง ๆ ข้ากับเขา…”

ไม่รอให้นางกล่าวจบ ท่านยายถานก็เอ่ยขัดจังหวะนางด้วยเสียงทุ้ม “กว่าคนสองคนจะได้อยู่ด้วยกันนั้นไม่ง่ายเลย…”

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปมองหญิงชราจึงเห็นใบหน้าของท่านยายถานเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หวนนึกถึง จึงอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “ท่านยายถาน ท่านกับท่านตาซุน…”

“ข้าเองก็ไม่กลัวที่จะบอกเจ้าหรอก จริง ๆ ข้ากับเหล่าซุนนั้นเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก พวกเราเป็นเพื่อนรักที่โตมาด้วยกัน รู้กันในใจว่าต่อไปจะต้องแต่งงานกัน จนกระทั่งอายุสิบหกปี บ้านเขากลับเกิดเรื่องโชคร้าย คนที่บ้านล้วนตายกันหมดเหลือเขาเพียงคนเดียว…”

ซ่งชิงหลันอดปวดใจไม่ได้ “ที่แท้ ท่านตาซุนก็มีอดีตที่น่าเศร้าเช่นนี้…”

“ตั้งแต่นั้นมา เหล่าซุนก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ฉุนเฉียวกับข้าเป็นอย่างมาก ในที่สุดพวกเราก็ทะเลาะกันครั้งใหญ่จนเลิกรากัน เขาเองก็ไปจากหมู่บ้านชิงสุ่ย ข้าเองก็หมดกำลังใจ จึงได้ยอมรับการจัดแจงของทางบ้าน แต่งงานกับใต้เท้าเศรษฐีนอกหมู่บ้านไปเป็นอนุภรรยา มีบุตรชายทั้งยังมีหลานชาย แต่หลายปีมานี้พวกข้านั้นลำบากนัก…”

“แล้วหลังจากนั้นท่านกลับมาหมู่บ้านชิงสุ่ยได้อย่างไรเจ้าคะ”

“เมื่อปีก่อนนี้เอง ใต้เท้าเสียชีวิต ฮูหยินคนแรกก็ไล่พวกเราออกจากบ้าน ดังนั้นพวกข้าจึงได้กลับมาใช้ชีวิตที่หมู่บ้านชิงสุ่ย หลังจากเหล่าซุนได้ยินข่าวก็กลับมาตามหาข้า ข้าจึงได้รู้ว่าตอนนั้นที่เขาทำเช่นนั้นกับข้า ก็เพราะอยากให้ข้าไปแต่งงานกับคนดี ๆ ส่วนเขาเอง หลายปีมานี้ก็ไม่ได้แต่งงานกับผู้ใด”

ซ่งชิงหลันได้ยินเรื่องราวของทั้งสองคน ก็อดไม่ได้ที่จะซาบซึ้งในใจ “ท่านตาซุนช่างรักท่านอย่างลึกซึ้ง โชคดีที่สุดท้ายพวกท่านเองก็ได้อยู่ด้วยกัน ถือว่าไม่เสียใจแล้วนะเจ้าคะ”

ท่านยายถานยิ้ม “แต่ว่านะ ข้ากำลังคิด ถ้าหากตอนนั้นข้ามองความตั้งใจของเขาออก เราคงไม่เสียเวลาหลายสิบปีไปเปล่า ๆ ดังนั้น ตอนนี้ที่ข้าเห็นเจ้า ก็คิดถึงตนเองในตอนนั้นขึ้นมา…”

กล่าวจบ นางก็มองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้ง

ซ่งชิงหลันเม้มปาก “ท่านยายถาน สถานการณ์ของพวกข้า… ค่อนข้างซับซ้อนเจ้าค่ะ…”

“ไม่ว่าจะซับซ้อนอย่างไร แต่จะสำคัญไปกว่าความรักที่จริงใจหรือ แม่นางซ่ง ข้าดูออก นายน้อยผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดา แต่เขากลับลงมือทำอาหารอย่างไม่นึกดูถูก ทั้งยังกินดื่มร่วมกับชาวบ้านอย่างพวกเรา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเจ้า ยายแก่อย่างข้าดูออกถึงความจริงใจของเขา แล้วเจ้าที่ฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ จะไม่รู้ได้อย่างไร วันนี้ ท่านยายถานขอมอบประโยคหนึ่งให้เจ้า จงถนอมคนตรงหน้าเอาไว้เถิด!”

กล่าวจบ นางก็บุ้ยปากไปทางด้านหลังของซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันหันหลังกลับไปอย่างสงสัย ก็เห็นไป๋เย่หานเดินมาเสียแล้ว

จากนั้นท่านยายถานยืนขึ้นในทันที และกล่าวกับซ่งชิงหลัน “ข้าไปดูท่านตาซุนของเจ้าก่อน ไอหยา คนเหล่านั้นเอาแต่ชวนให้เขาดื่มอย่างไม่บันยะบันยัง เขาอายุมากเพียงนี้แล้ว จะรับไหวได้อย่างไร…”

กล่าวจบนางก็เดินจากไป และเมื่อเดินผ่านร่างของไป๋เย่หาน หญิงชราก็ยังส่งยิ้มให้เขา

ไป๋เย่หานเดินมาถึงตรงหน้าของซ่งชิงหลัน “เหตุใดเพียงท่านยายถานเห็นข้าก็ไปเสียแล้ว พวกเจ้าคุยอันใดกันอยู่หรือ”

“ไม่ได้คุยอันใดเสียหน่อย” ซ่งชิงหลันเองก็ยืนขึ้น

นางมองไปยังลานบ้าน ไม่คิดว่าจะยังมีคนนั่งดื่มสุราบนโต๊ะสิบกว่าโต๊ะนั้นอยู่ ซึ่งตอนนี้แต่ละคนล้วนดื่มเสียจนหน้าแดงไปหมดแล้ว

ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าวอย่างแผ่วเบา ๆ “งานเลี้ยงนี้คงจะยังดื่มกันไปจนถึงกลางดึกจึงจะจบลง ข้าอยากไปเดินข้างนอกเสียหน่อย ไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะเป็นเกียรติไปด้วยหรือไม่”

ไป๋เย่หานได้ยินเช่นนั้นก็ร่าเริงขึ้นมา!

ภรรยาออกปากชวนเขาไปเดินเล่นก่อน โอกาสเช่นนี้หาได้ยากจริง ๆ

แต่เขายังคงเก็บสีหน้าเรียบเฉย แล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “แน่นอน”