ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 278 ท่านอ๋องที่เย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็งหึงหวง

บทที่ 278 ท่านอ๋องที่เย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็งหึงหวง

ณ จวนลี่อ๋อง

จิ่งเทียนสิงมองชายชุดดำสองสามคนตรงหน้า และตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “เหตุใดพวกเจ้าจึงทำเรื่องเช่นนี้! กล้าลอบสังหารเสด็จพ่อของข้า! หากเสด็จพ่อของข้าเป็นอันใดไป ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”

ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าเพิ่งทำแผลเสร็จมองจิ่งเทียนสิงที่กำลังลนลานแวบหนึ่ง ก็เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ลี่อ๋อง ท่านอย่าลืมเสียล่ะ ว่าตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว…”

“หุบปากเสีย!” จิ่งเทียนสิงคำรามเสียงดัง ขัดจังหวะคำพูดของเขา “ตอนนั้นที่ข้ามอบแผนที่ให้พวกเจ้า ก็เพียงแค่เพื่อให้จัดการกับไอ้สารเลวไป๋เย่หานที่อยู่ ๆ ก็โผล่มา ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเสด็จพ่อ!”

“ฮ่า ๆ ๆ…” อยู่ ๆ หัวหน้าชายชุดดำผู้นั้นก็หัวเราะออกมา

สีหน้าของจิ่งเทียนสิงมืดหม่นจนดูไม่ได้ และจ้องอีกฝ่ายเขม็ง “เจ้าหัวเราะอันใด”

“ข้าหัวเราะท่านอ๋องอย่างไรเล่า ท่านใช้อุบายทุกวิถีทางเพื่อกำจัดไป๋เย่หาน ก็เพื่อจะชิงตำแหน่งรัชทายาทไม่ใช่หรือ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุใดต้องทิ้งสิบเบี้ยใกล้มือด้วยเล่า”

เจิ่งเทียนสิงขมวดคิ้วขึ้นมา “ที่เจ้าพูดหมายความว่าอันใด”

“ตอนนี้ องค์จักรพรรดิแห่งเมืองหลวงของพวกท่านถูกพิษร้ายแรง เป็นตายยังไม่แน่นอน ถ้าหากจะพูดให้แย่หน่อย คือองค์จักรพรรดิตายไปแล้ว ท่านลี่อ๋องเป็นโอรสของมเหสี ก็ควรได้รับสืบทอดทุกสิ่งไม่ใช่หรือ”

เพียงจิ่งเทียนสิงได้ฟัง ก็รู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดพอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง แววตาของชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะฉายแววตื่นเต้นออกมา

ชายชุดดำเห็นการตอบสนองเช่นนั้น จึงคิดว่าหวังสิ่งเดียวกับตน ดังนั้นจึงเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก “ดูท่าทางแล้ว ถือว่าข้าช่วยลี่อ๋องเอาไว้ครั้งใหญ่เชียว!”

ในที่สุดจิ่งเทียนสิงก็สงบลง เขานั่งลงไปตรงที่นั่งหลักของตน สีหน้าก็ดูสบายใจขึ้นหน่อย กล่าวเสียงต่ำ “ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ก็ยังเสี่ยงเกินไป ถ้าหากเสด็จพ่อรอดมาได้ เรื่องนี้สืบมาถึงตัวข้า ถึงตอนนั้น…”

กล่าวจบ เขาก็ขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง มองไปยังชายชุดดำด้วยสายตาเย็นชา

หากแต่ชายชุดดำผู้นั้นกลับยิ้มอย่างภูมิใจ “ลี่อ๋องวางใจเถิด พิษชีซิงของพวกข้าชาวซีหลิงนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะถอนพิษได้ มีเพียงคนที่วางยาจึงจะรู้ถึงยาถอนพิษ”

“แล้วยาถอนพิษนั้นเล่า” จิ่งเทียนสิงเอ่ยถามเขาอย่างอดทนไม่ไหว

ชายชุดดำยิ้มร้าย ย่อมรู้ถึงความคิดของเขา กล่าวตอบ “ลี่อ๋องวางใจเถิด พวกเขาไม่มีทางหายาถอนพิษได้”

ไม่มีทางหายาถอนพิษได้ ความหมายของมันก็คือ จิ่งกวงเย่จะไม่มีทางฟื้นขึ้นมาอีกตลอดไป

ในใจของจิ่งเทียนสิงตื่นเต้นขึ้นมา แต่ก็ยังกังวลและสับสนอย่างมาก

ชายชุดดำกล่าวต่อ “ในเมื่อพวกเราช่วยลี่อ๋องเอาไว้ครั้งใหญ่เพียงนี้ เช่นนั้นลี่อ๋องก็ควรตอบแทนเสียหน่อยไม่ใช่หรือ”

แน่นอน ไม่มีเรื่องอันใดที่ได้มาเปล่า ๆ

สีหน้าของจิ่งเทียนสิงเย็นชา และเอ่ยถาม “ว่ามา พวกเจ้าอยากให้ข้าทำอันใด”

“ส่งพวกข้าออกจากเมือง”

จิ่งเทียนสิงขมวดคิ้ว “เสด็จพ่อเพิ่งถูกลอบสังหาร ตอนนี้เมืองหลวงคงมีการคุ้มกันแน่นหนาเป็นแน่ หากอยากจะออกจากเมืองไม่ใช่เรื่องง่ายเพียงนั้น”

“ลี่อ๋องมีอำนาจยิ่งใหญ่ เรื่องนี้คงไม่ยากสำหรับท่านอ๋องกระมัง ไม่อย่างนั้น ถ้าหากพวกเราอยู่ที่จวนลี่อ๋องต่อไป เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดีกับลี่อ๋องนัก”

ในคำพูดนี้ของเขา ถึงแม้จะมีความข่มขู่อยู่มาก แต่ที่พูดก็เป็นเรื่องจริง

องค์จักรพรรดิถูกลอบสังหาร การคุ้มกันในเมืองย่อมแน่นหนา ถ้าหากมีการค้นหามาถึงจวนลี่อ๋องของเขา ถึงตอนนั้นจะยิ่งเป็นปัญหา

รีบส่งตัวพวกเขาออกไปจึงจะเป็นเรื่องที่ปลอดภัยกับตัวเขามากกว่า

เมื่อคิด ๆ ดูแล้ว ในที่สุดจิ่งเทียนสิงก็ตัดสินใจ พยักหน้าแล้วกล่าว “เรื่องนี้ข้าจัดการได้ พวกเจ้ารอข่าวจากข้าเถิด”

กล่าวจบก็ลุกขึ้นแล้วจากไป

อีกด้านหนึ่ง ที่จวนหานอ๋อง

ฟุ่บ…

ซ่งชิงหลันเพิ่งนำยาให้อู่ต้าหย่งดื่ม แต่เขาก็พ่นมันออกมา อีกทั้งยังอาเจียนออกมาเป็นเลือดสีดำอีกด้วย

จากนั้นชายหนุ่มก็บิดตัวอย่างเจ็บปวด เป็นก้อนกลม

ซ่งชิงหลันมองเขาด้วยใบหน้าเป็นกังวล

ในตอนนั้นเอง ไป๋เย่หานก็วิ่งเข้ามา ยื่นนิ้วสองนิ้วออกมาแล้วกดจุดลมปราณของอู่ต้าหย่ง เพื่อให้เขาสงบลง

จากนั้นซ่งชิงหลันรีบหยิบเอาเข็มเงินออกมา ฝังเข็มลงบนหน้าผากและตามร่างกาย สีหน้าของอู่ต้าหย่งก็ค่อยๆ ดีขึ้น ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ

“ท่านพี่อู่ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

อู่ต้าหย่งยกมุมปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มปลอบใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ข้า… ข้าไม่เป็นไร… ไม่ต้อง… ไม่ต้องเป็นห่วง…”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “ขอโทษด้วย ข้า…”

“เจ้าไม่ผิด…” อู่ต้าหย่งพูดขัดจังหวะนางทันที “อย่างน้อย… ตอนนี้ก็สามารถถอนยาออกมาได้ชนิดหนึ่งแล้ว ไม่ใช่หรือ”

อู่ต้าหย่งพูดถูก ตอนนี้จะมาจมทุกข์ โทษตัวเอง หรือรู้สึกผิดไม่ได้

นางต้องทดลองยาให้เขาต่อไป เช่นนั้นจึงจะได้ไม่ทำผิดต่อความเชื่อใจของเขา

ดังนั้น ซ่งชิงหลันก็เริ่มยืนหยัดขึ้นมา มองเขาแล้วกล่าว “ท่านพักผ่อนให้ดีเสียก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปต้มยาอีกตัวหนึ่งให้ท่าน”

กล่าวจบ ก็ลุกขึ้นแล้วจากไปอย่างรอไม่ไหว

จนกระทั่งเห็นซ่งชิงหลันจากไปแล้ว สีหน้าของอู่ต้าหย่งที่เก็บอาการมาโดยตลอดก็ผ่อนคลายลง เขาขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเพียงว่าร่างกายของตนเหมือนมีมดเป็นล้านตัวมารุมกัด

ไป๋เย่หานหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าปักลายออกมาจากอกหนึ่งผืน ส่งไปตรงปากของเขา กล่าวเสียงเบา “ถ้าหากทรมาน ก็กัดเอาไว้เถิด”

อู่ต้าหย่งอ้าปากแล้วกัดเอาผ้าเช็ดหน้าปักลายเอาไว้ คำรามออกมาสองสามครั้ง ในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง

เขาในตอนนี้มีเหงื่อเต็มหน้า ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษ

ไป๋เย่หานมองท่าทางเช่นนี้ของเขา หรี่ตาลงเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำ “ขอบคุณเจ้ามาก”

อู่ต้าหย่งพลิกหน้ามาเล็กน้อย เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างหมดแรง และยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “ท่านอ๋องไม่ต้องขอบคุณข้า ที่ข้าทำเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อฝ่าบาท”

“ข้ารู้”

แววตาของอู่ต้าหย่งเผยร่องรอยของความสงสัย

ไป๋เย่หานยิ้มเล็กน้อย “เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด”

กล่าวจบก็ออกจากห้องไปเช่นกัน

พอไป๋เย่หานเพิ่งเดินมาถึงประตูครัว ก็ได้กลิ่นยารุนแรง และเมื่อเดินเข้าไปก็เห็นร่างของซ่งชิงหลันที่ง่วนอยู่

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “การต้มยานี้ให้คนรับใช้ทำก็ได้นี่ เจ้าอย่าให้ตนเองเหนื่อยจนเกินไปเลย”

ซ่งชิงหลันส่ายหน้า กล่าวตอบ “ไม่ได้เจ้าค่ะ การควบคุมความร้อนของยานี้ต้องเข้มงวดเป็นอย่างมาก คนรับใช้ทำไม่เป็น อย่างไรก็เป็นยาที่ไว้ช่วยคน จะทำอย่างลวก ๆ ไม่ได้”

“เรื่องต้มยา ท่านหมอหวงก็ทำเป็นกระมัง เหตุใดเขาไม่มาทำเล่า”

“ข้าและท่านหมอหวงแบ่งงานกันทำ อย่างไรเขาก็อาวุโสกว่าข้า ให้ข้าคอยดูแลฝ่าบาทให้อาการคงที่ ส่วนข้าก็ทำได้เพียงดูแลท่านพี่อู่ ทดลองยาให้เขา…”

กล่าวถึงตรงนี้ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็ตระหนักถึงบางอย่าง

นางหันหน้ามา มองไป๋เย่หานพลางเผยรอยยิ้ม กล่าวหยอก “ไป๋เย่หาน ท่านคงไม่ได้หึงใช่หรือไม่”

“ไม่ใช่เสียหน่อย! ข้า… ข้าเพียงเป็นห่วงเจ้า กลัวว่าเจ้าจะเหนื่อยเกินไปต่างหาก” ไป๋เย่หานกล่าวพลางหันหน้าหนี หลบสายตาอยากรู้อยากเห็นของซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันมองดูท่าทางกระอักกระอ่วนของเขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ที่แท้หานอ๋องที่เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งเมื่อหึงหวงขึ้นมา ก็ช่างน่ารักมากเหลือเกิน