ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 279 ทรมานกันเกินไป

บทที่ 279 ทรมานกันเกินไป

เรื่องที่จิ่งกวงเยี่ยถูกลอบสังหารนั้นไม่มีข่าวแพร่งพรายออกไปเลยแม้แต่น้อย กิจการบ้านเมืองก็ถูกจัดการไปตามปกติ ทุกวันหากไม่ได้อ่านสาส์นกราบทูลอยู่ที่พระที่นั่งชิงซิน ก็จะไปอยู่ที่ตำหนักหยิงชุนของพระสนมเฉิน ไม่ต่างจากยามปกติเลย

นั่นทำให้จิ่งเทียนสิงประหลาดใจอย่างมาก ทั้งยังนั่งไม่ติด ความรู้สึกไม่มั่นใจนี้ช่างทรมานเกินไปแล้ว

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะเสี่ยงเพราะเข้าตาจน เข้าวังไปยืนยันด้วยตัวเองเสีย

จิ่งเทียนสิงมาอยู่ตรงหน้าประตูพระที่นั่งชินซิง หากแต่ถูก จางอิงรั่งขวางเอาไว้อย่างที่คิด

จางอิงรั่งกล่าวอย่างสุภาพ “ลี่อ๋องขอรับ ฝ่าบาททรงกำลังหารือเรื่องสำคัญกับหานอ๋องอยู่ และรับสั่งว่าห้ามผู้ใดรบกวน ท่านเชิญกลับไปเสียจะดีกว่า!”

ท่าทางเช่นนี้ของเขากลับทำให้จิ่งเทียนสิงยิ่งสงสัย และยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเดานั้นเป็นไปได้มากว่าจะเป็นเรื่องจริง

เสด็จพ่อของเขาไม่อยู่ที่วังหลวง!

พวกเขาสร้างเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมาก็เพื่อหลอกคนอื่น และยิ่งไปกว่านั้น เป็นไปได้มากว่าจะเป็นแผนการของไป๋เย่หานที่คิดจะฉวยโอกาสนี้แย่งชิงบัลลังก์!

ยิ่งจิ่งเทียนสิงคิดก็ยิ่งโกรธ สีหน้าทะมึนลง กล่าวกับจางอิงรั่ง อย่างเสียดสี “ท่านขุนนางจาง ข้าก็เพียงอยากจะเข้าไปทักทายเสด็จพ่อเท่านั้น เจ้ากลับมาขัดขวางข้าอยู่ตรงนี้ คงไม่ใช่ว่าเสด็จพ่อไม่ได้อยู่ในพระที่นั่งนี้กระมัง”

อย่างไรจางอิงรั่งก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่อยู่ในวังหลวงมาหลายปี เพียงคำพูดไม่กี่คำจะทำให้เขาหวั่นไหวได้อย่างไร

เขาหัวเราะเบา ๆ กล่าวออกมา “ลี่อ๋องขอรับ ข้าน้อยก็เพียงแค่ทำตามรับสั่ง ท่านอย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ นี่ถ้าหากไปทำให้ฝ่าบาททรงกริ้ว ข้าน้อยและท่านก็ล้วนจะรับผิดชอบกันไม่ไหว…”

“เจ้าอย่ามาขู่ข้าหน่อยเลย!” จิ่งเทียนสิงดุเขาครั้งหนึ่ง “อย่างไรวันนี้ข้าก็ต้องเข้าไปให้ได้!”

กล่าวจบก็เดินผ่านจางอิงรั่งคิดจะเดินเข้าไปในพระที่นั่งชิงซิน

“โธ่… ลี่อ๋อง… ท่านอ๋อง…” จางอิงรั่งอยากจะขวาง แต่อย่างไรก็ขวางไว้ไม่ไหว

จิ่งเทียนสิงคิดจะก้าวเข้าไปในธรณีประตูอย่างโกรธเกรี้ยว ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็มืด มีกำแพงแข็งเข้ามาขวาง เขาเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างสงสัย ก็เห็นสีหน้าเย็นชาดุดันของไป๋เย่หาน และตกใจเสียจนหัวใจแทบหยุดเต้น

ไม่รู้ว่าเหตุใด ทุกครั้งที่เขาพบไป๋เย่หานก็มักจะมีความรู้สึกหวาดกลัวอยู่เสมอ

จิ่งเทียนสิงกะพริบตา กล่าวอย่างตื่นตระหนก “เจ้า… เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่”

ไป๋เย่หานกวาดตามองเขาอย่างเรียบเฉย เม้มปากไม่กล่าวอันใด

จางอิงรั่งที่อยู่ข้าง ๆ รีบกล่าว “ลี่อ๋อง เมื่อครู่ข้าน้อยก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าตอนนี้หานอ๋องและฝ่าบาทกำลังหารือเรื่องสำคัญ”

จิ่งเทียนสิงขมวดคิ้ว มองไป๋เย่หานด้วยใบหน้าสงสัย “เช่นนั้นเสด็จพ่อเล่า ข้าจะเข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ”

กล่าวจบ เขาก็จะตรงเข้าไป

เขาไม่เชื่อเด็ดขาด เสด็จพ่ออยู่ข้างในจริง ๆ อย่างนั้นหรือ

หากไป๋เย่หานกางแขนยาวออกมาขวางทางเขาไว้ทันที และกล่าวอย่างเย็นชา “เสด็จพ่อตรัสแล้ว ว่าตอนนี้ไม่อยากให้ผู้ใดรบกวน เชิญท่านกลับไปเถิด”

จิ่งเทียนสิงหรี่ตาเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มเย้ยหยัน และกล่าว “ข้าไม่เชื่อ ว่าเสด็จพ่อจะทรงไม่ยอมพบข้า!”

กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจการขัดขวางของไป๋เย่หาน จะบุกเข้าไปข้างใน

เพียงแต่ก่อนที่เท้าเขาจะเหยียบธรณีประตู ในตอนนั้นก็มีเสียงแจกันดอกไม้พุ่งออกมา ตกลงแตกที่เท้าของเขาโดยตรง

และในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงคำรามหนักแน่นและหงุดหงิดดังออกมาจากพระที่นั่งชิงซิน “ไปให้พ้น!”

ดังนั้น จิ่งเทียนสิงก็รีบชักเท้ากลับ สีหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ

ไป๋เย่หานมองเขาด้วยแววตาเย็นชา โค้งมุมปากขึ้นมาเล็กน้อยเผยให้เห็นรอยยิ้มร้าย พร้อมกล่าวเสียงเย็น “ที่ท่านดึงดันจะเข้าไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ คงไม่ใช่เพราะไปทำเรื่องน่าละอายอันใดมากระมัง”

ในใจของจิ่งเทียนสิงตระหนกในทันที

เขาเงยหน้ามามองไป๋เย่หาน สัมผัสถึงรัศมีเยือเย็นที่แผ่ออกมาในแววตาเย้ยหยันของอีกฝ่าย ทันใดนั้นเขาก็ร้อนรนอย่างมาก รีบหลบสายตาของชายครงหน้า และกล่าวพลางหัวเราะ “ไร้สาระ ข้าจะไปทำเรื่องน่าละอายอันใดได้ เพียงแต่ว่าเป็นห่วงพระวรกายของเสด็จพ่อก็เท่านั้น ในเมื่อเสด็จพ่อยังทรงแข็งแรงดี เช่นนั้นข้าก็ขอตัวกลับก่อน”

“รอเดี๋ยว!” อยู่ ๆ ไป๋เย่หานก็เรียกเขาไว้

จิ่งเทียนสิงหันหน้ากลับมาอย่างสุดจะทน กล่าวอย่างร้อนรน “มีอันใดหรือ”

ดวงตาร้ายกาจราวกับเหยี่ยวของไป๋เย่หานฉายแววความเย็นชาอันน่ากลัว มุมปากยกขึ้นเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม กล่าวเสียงทุ้ม “ดูเหมือนท่านจะหวังให้เสด็จพ่อประชวรเหลือเกินนะ”

“เปล่า… เปล่าเสียหน่อย! เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้า!” จิ่งเทียนสิงคำรามอย่างลนลาน “เฮอะ! ข้าขี้เกียจจะเถียงกับเจ้าแล้ว ขอตัวกลับจวนก่อนล่ะ”

แต่ทันใดนั้นไป๋เย่หานก็ไปขวางอยู่ตรงหน้าจิ่งเทียนสิง

นั่นทำให้จิ่งเทียนสิงโกรธเกรี้ยวอย่างมาก และกล่าวอย่างจนปัญญา “เจ้าคิดจะทำอันใดอีก”

“หลังจากที่ข้ากลับมาถึงเมืองหลวง ก็ยังไม่เคยได้ไปที่จวนลี่อ๋องเลย เลือกวันหรือจะสู้วันที่เหมาะสม วันนี้ไปนั่งเล่นที่จวนลี่อ๋องเสียหน่อยเป็นอย่างไร”

ในใจของจิ่งเทียนสิงประหม่าขึ้นมา ทันใดนั้นก็มองไป๋เย่หานอย่างระแวดระวัง “เจ้าจะไปจวนข้าเหตุใดกัน ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้ดีถึงขั้นนั้นเสียหน่อย”

“ก็เพราะไม่ดีน่ะสิ จึงต้องไปมาหาสู่กันให้มาก”

จากนั้นไป๋เย่หานก็ไม่รอฟังคำอธิบาย หลังออกจากวังหลวงก็ขึ้นรถม้าของตน ตามรถม้าของลี่อ๋องไปยังจวนลี่อ๋องทันที

หานเฟยควบรถม้าอยู่ข้างหน้า กล่าวกับคนที่อยู่ด้านหลังผ้าม่านเบา ๆ “ท่านอ๋องขอรับ เราไปหาถึงที่เช่นนี้ จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรือไม่ขอรับ”

ถูกต้อง พวกเขาไปเพื่อตรวจสอบดูว่าพวกมือสังหารชาวซีหลิงนั้นซ่อนตัวอยู่ที่จวนลี่อ๋องจริงหรือไม่

ไป๋เย่หานแววตาลุ่มลึก กล่าวอย่างเย้ยหยัน “ในเมื่อการสืบอย่างลับ ๆ ไม่ได้ผล ก็ทำได้เพียงทำในที่แจ้ง เจ้าตามไปติด ๆ เถอะ”

หลังจากนั้นรถม้าหรูหราทั้งสองคันก็ล้วนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูจวนลี่อ๋อง

พ่อบ้านของจวนลี่อ๋องเห็นว่าไป๋เย่หานกลับมาพร้อมกันก็ตกใจในทันที ในใจลอบตะโกน ท่านอ๋องของเราไม่ถูกกับหานอ๋องไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงพาเขากลับมาที่จวนด้วยเล่า

จิ่งเทียนสิงมองพ่อบ้านแวบหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย กล่าวสั่ง “รีบไปเตรียมน้ำชามาเสีย”

กล่าวจบก็เดินนำเข้าห้องโถงไป

ก่อนที่ไป๋เย่หานจะเดินเข้าห้องโถง ก็ส่งสายตาไปให้หานเฟย

ซึ่งหานเฟยเข้าใจได้ในทันที เขาจึงพยักหน้า จากนั้นก็แอบหลบออกไปอย่างรวดเร็ว และเริ่มตรวจสอบจวนลี่อ๋องอย่างลับ ๆ

อีกด้าน จิ่งเทียนสิงนั่งลงบนที่นั่งเจ้าบ้าน มองไป๋เย่หานที่เดินเข้ามา และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “จวนลี่อ๋องของข้านั้นเทียบกับจวนหานอ๋องไม่ได้หรอก มีอันใดน่าดูกันหรือ”

ในตอนนี้ พ่อบ้านยกน้ำชามาให้พอดี

ไป๋เย่หานนั่งลงโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า และกล่าว “อย่างน้อยน้ำชาของท่านก็ดีกว่าของข้า”

“ชิ!” จิ่งเทียนสิงทำเสียงฟึดฟัด ลอบกลอกตาใส่ไป๋เย่หาน

จากนั้นก็เอ่ยถามพ่อบ้าน “ย้ายม้าไปหมดแล้วหรือยัง”

พ่อบ้านพยักหน้า “ส่งออกนอกจวนไปแล้วขอรับ”

จิ่งเทียนสิงอดยิ้มออกมาไม่ได้ และโบกมือให้อีกฝ่าย“เจ้าไปได้”

หากแต่ไป๋เย่หานกลับจ้องเขม็ง และพบว่ายิ้มนี้ของอีกฝ่าย เหมือนจะมีความประสงค์ร้ายแฝงอยู่

ดังนั้นเขาจึงยืนขึ้นในทันที

จิ่งเทียนสิงเรียกเขาเอาไว้ “อ้าว นี่เจ้าจะไปไหนหรือ เหตุใดจึงรีบกลับนัก”

ไป๋เย่หานมองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง และส่งสายตาตักเตือนอีกฝ่าย จากนั้นก็ออกไป