ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 284 อย่ามารบกวน

บทที่ 284 อย่ามารบกวน

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงประหลาดใจของซ่งชิงหลันดังมากจากนอกประตูเรือน “ซ่งซิงเฉิน ซ่งซิงเยว่ เหตุใดพวกเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่!”

นางกล่าวพลางเดินเข้ามา ส่วนไป๋เย่หานที่อยู่ด้านหลังก็เดินตามนางเข้ามาด้วย

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่สบตาอย่างรู้กัน จากนั้นก็หลบอยู่ด้านหลังของจิ่งกวงเยี่ย ชะโงกหัวมาจากด้านซ้ายและขวา เอ่ยออกมาอย่างเชื่อฟัง “ท่านพ่อ ท่านแม่”

ซ่งชิงหลันมองออกถึงอุบายการทำท่าทางเชื่อฟังของเด็กทั้งสองคนในทันที แต่ก็ยังรู้สึกขบขันกับท่าทางออดอ้อนน่ารักของพวกเขา

“พวกเจ้าทั้งสองคน แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่ามารบกวน…”

จิ่งกวงเยี่ยเห็นว่าหลานรักทั้งสองคนถูกดุ ก็ออกตัวปกป้องทันที “ร่างกายของข้าไม่เป็นอันใดแล้ว ไม่ถือว่ารบกวนหรอก อีกอย่าง วันนี้มีพวกเขาอยู่เป็นเพื่อนข้า ออกมาเดินเล่นเสียหน่อย ข้ารู้สึกเหมือนว่าร่างกายจะยิ่งสบายกว่าเดิมเสียอีก”

ซ่งชิงหลันยิ้ม ในใจลอบกล่าว ท่านสบายตัวเสียที่ไหน เห็น ๆ อยู่ว่าสบายใจเสียมากกว่า

นี่เห็นได้ชัดว่าคนแก่ย่อมรักหลาน เหมือนคนแก่ในสมัยนางที่รักหลงหลาน ๆ ของตนเองอย่างมาก

เมื่อคิดถึงว่าต่อไปเด็กสองคนนี้จะมีคนให้ท้าย ซ่งชิงหลันก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเสียได้

ในตอนนี้ ไป๋เย่หานมองอู่ต้าหย่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยออกมา “บาดแผลของใต้เท้าอู่คงจะหายดีแล้วกระมัง”

อู่ต้าหย่งขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวตอบเบา ๆ “ขอรับ ขอบคุณท่านอ๋องที่เป็นห่วง ข้าน้อยกำลังคิดว่าจะบอกลาท่านอ๋องในวันนี้อยู่พอดี”

ซ่งชิงหลันได้ยินก็ถลึงตามองไป๋เย่หานทันที

กล่าวด้วยสายตาว่า ‘ความคิดจะไล่คนอื่นออกไปของท่านยังชัดเจนกว่านี้ได้อีกหรือไม่’

ไป๋เย่หานทำหน้าไร้เดียงสา และใช้สายตาตอบกลับ ‘ข้าเปล่าเสียหน่อย พระชายาเข้าใจผิดแล้ว’

หากแต่ซ่งชิงหลันหันไปมองอู่ต้าหย่งแล้วกล่าว “ท่านพี่อู่เจ้าคะ ท่านไม่ต้องรีบไปเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ให้แผลหายดีเสียก่อนค่อยว่ากันเถิด”

อู่ต้าหย่งถูกธนูบาดจนบาดเจ็บ แต่เมื่อเทียบกับบาดแผลจากธนูของจิ่งกวงเยี่ยแล้ว บาดแผลของเขานั้นถือเป็นบาดแผลเล็กน้อยจริง ๆ

เขาไม่ได้ถูกพิษร้ายแรงเท่าจิ่งกวงเยี่ย บาดแผลก็ไม่ได้สาหัสเท่า ยิ่งตอนนี้จิ่งกวงเยี่ยก็หายดีแล้ว เขาที่มีร่างกายแข็งแกร่งจากการฝึกวรยุทธ์ยังไม่หายดี เช่นนั้นก็จะไร้เหตุผลเกินไป

ดังนั้น อู่ต้าหย่งจึงยิ้มแล้วกล่าว “แม่นางซ่ง หลายวันมานี้ต้องขอบคุณเจ้ามากที่ดูแล บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้านี้ ข้าจะจดจำเอาไว้เป็นแน่ ลาก่อน”

กล่าวจบ เขาก็เตรียมจะจากไป

หากแต่ไป๋เย่หานเอ่ยปาก “อาหารทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว กินมื้อเที่ยงเสียก่อนค่อยไปก็ยังไม่สาย”

อู่ต้าหย่งหยุดฝีเท้า มองไป๋เย่หานด้วยสีหน้าสงสัย

นี่เขากำลังทำดีกับตนหรือ

ซ่งชิงหลันรีบกล่าว “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อู่ กินข้าวด้วยกันสักมื้อเถิด”

แม้อู่ต้าหย่งจะอายุมากเพียงนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินข้าวร่วมกับองค์จักรพรรดิ เรื่องเช่นนี้ กล่าวออกไปก็เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดเชื่อ

จิ่งกวงเยี่ยมองออกถึงท่าทางระมัดระวังของเขา จึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในวัง เราเองก็กินข้าวเหมือนคนธรรมดาทั่วไป”

ในตอนนั้น น้ำเสียงอ่อนหวานของซ่งซิงเยว่ก็ดังขึ้น “ท่านปู่ ท่านอาอู่ พวกท่านเป็นคนป่วย ต้องกินให้มากหน่อยนะเจ้าคะ ท่านปู่ ท่านเอาน่องไก่ชิ้นใหญ่ไป ท่านอาอู่ ท่านเองก็เอาน่องไก่ชิ้นใหญ่ไปชิ้นหนึ่ง หลังจากพวกท่านกินแล้วก็จะหายดีเจ้าค่ะ!”

จิ่งกวงเยี่ยและอู่ต้าหย่งล้วนหัวเราะออกมา

เป็นเพราะมีเด็กฉลาดที่มีชีวิตชีวาและน่ารักอย่างซ่งซิงเยว่ ความกระอักกระอ่วนบนโต๊ะอาหารจึงสลายหายไปในทันที

หลังจากกินอิ่มแล้ว อู่ต้าหย่งก็จากจวนหานอ๋องไป

ซ่งชิงหลันและเด็กทั้งสองจึงไปส่งเขา

ซ่งซิงเยว่โบกมือเล็กป้อม “ท่านอาอู่ ลาก่อนเจ้าค่ะ วันหลังจะไปเยี่ยมท่านอีกนะเจ้าคะ!”

ซ่งซิงเฉินเองก็โบกมือ “ท่านอาอู่ อาการบาดเจ็บของท่านหายแล้ว จะต้องระวังบาดแผลด้วยนะขอรับ”

“ได้! พวกเจ้าทั้งคู่ก็ต้องเชื่อฟังท่านแม่ด้วย เข้าใจหรือไม่” กล่าวจบ อู่ต้าหย่งก็มองซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้ง “แม่นางซ่ง ดูแลตนเองด้วย”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ท่านก็ดูแลตนเองด้วยเจ้าค่ะ”

อู่ต้าหย่งหันหน้าจากไป ซ่งชิงหลันเองก็จูงมือเด็กทั้งสองคนกลับจวนหานอ๋อง “ เราเองก็กลับกันเถิด”

มีเพียงนางที่ไม่รู้ ว่าหลังจากที่นางหันหลังไป อู่ต้าหย่งก็หมุนตัวกลับมามองนางอย่างเงียบ ๆ

เขารู้ว่าตั้งแต่นี้ไป เขาจะต้องละทิ้งความรู้สึกที่มีต่อนาง

ไป๋เย่หานเดินเล่นในจวนเป็นเพื่อนจิ่งกวงเยี่ย

และเอ่ยถามออกมา “เสด็จพ่อคิดว่าอู่ต้าหย่งผู้นี้เป็นอย่างไรขอรับ”

“คนผู้นี้วรยุทธ์โดดเด่น ซื่อสัตย์ จิตใจอบอุ่น หลายปีที่ข้าไม่อยู่เมืองหลวง เขาเองก็ดูแลคนตระกูลซ่งอย่างดี”

“เช่นนั้นแล้ว เจ้าเองก็ชื่นชมอู่ต้าหย่งผู้นี้ด้วยอย่างนั้นหรือ”

ด้วย?

ไป๋เย่หานหยุดฝีเท้า หันหน้ามามองจิ่งกวงเยี่ย และเอ่ยถาม “เสด็จพ่อ ตรัสเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“เขาเป็นคนโดดเด่นถึงเพียงนี้ เป็นหัวหน้าคนเฝ้าประตูเมืองธรรมดา ๆ ช่างปิดกั้นความสามารถคนเกินไปแล้วจริง ๆ ” กล่าวจบ แววตาของจิ่งกวงเยี่ยก็เคร่งขรึม มองไป๋เย่หานด้วยสีหน้าจริงจัง “จริง ๆ ข้ามองหาคนที่เหมาะสมเพียงพอจะรับตำแหน่งผู้บัญชาการองครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่งมาโดยตลอด หานอ๋อง เจ้าคิดว่าอู่ต้าหย่งจะสามารถรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ได้หรือไม่”

หานโส่วซิ่นผู้เป็นผู้บัญชาการองครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่งในตอนนี้เป็นคนของมเหสี

ความตั้งใจของจิ่งกวงเยี่ยในการจะเปลี่ยนคนเช่นนี้ ชัดเจนอย่างมากแล้ว

ไป๋เย่หานยกยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้า “ลูกคิดว่าเขาเหมาะสมอย่างมากขอรับ”

……

หลายวันมานี้จิ่งเทียนสิงแทบนั่งไม่ติด กินไม่ลง นอนไม่หลับ และกังวลเป็นอย่างมากจริง ๆ

เขาคิดว่าจิ่งกวงเยี่ยจะต้องอาการเกินเยียวยาแล้วเป็นแน่ แต่ช่วงหลายวันมานี้ นอกจากจะไม่เห็นพระบิดากับตา หากแต่งานการในวังหลวงกลับดำเนินไปอย่างปกติทุกประการ

สาส์นกราบทูลของเหล่าขุนนางที่ส่งให้ เขาเองก็ตรวจสอบทั้งหมด

จิ่งเทียนสิงถึงขนาดตรวจสอบอย่างไม่อยากเชื่อ การประเมิณในสาส์นกราบทูลนั้นเป็นลายมือของจิ่งกวงเยี่ยจริง ๆ และลายมือของเขานั้น ไม่มีผู้ใดที่จะสามารถเลียนแบบได้

ชายหนุ่มกำลังคิดหาทุกวิถีทางเพื่อติดต่อชาวซีหลิงกลุ่มนั้น เพราะอยากจะถามพวกเขาว่าพิษชีซิงที่ร้ายแรงปานนั้น เหตุใดจึงไม่ส่งผลอันใด

แต่ตั้งแต่เหล่าชาวซีหลิงพวกนั้นกลับไปที่ซีหลิง ก็ขาดการติดต่อกับจิ่งเทียนสิงไป ดังนั้นตอนนี้เขาจึงรู้สึกตกที่นั่งลำบากไร้ความช่วยเหลือเล็กน้อย

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเสี่ยง เข้าวังไปเสียดีกว่า

ครั้งก่อนตอนที่ไปพระที่นั่งชิงซินก็ถูกปฏิเสธ จิ่งเทียนสิงย่อมไม่สามารถไปหาเรื่องให้ลำบากใจได้อีก ดังนั้น ครั้งนี้เขาจะต้องไปยังพระตำหนักของมเหสี พระตำหนักจิ่งซิ่ว

หลี่เหลียนสุ่ย หัวหน้าขันทีของพระตำหนักจิ่งซิ่วเห็นว่าจิ่งเทียนสิงมา ก็เข้าไปรายงานทันที “พระมเหสีขอรับ ลี่อ๋องมาขอเข้าเฝ้าขอรับ”

พระมเหสีที่กำลังแต่งหน้าแต่งตัวอยู่หน้ากระจก ได้ยินว่าบุตรของตนมาหา ก็วางปิ่นปักผมลงทันที “รีบให้เขาเข้ามา”

ขณะเดียวกัน ก็ออกคำสั่งนางข้าหลวงที่รับใช้ข้างกาย “รีบไปนำของว่างที่ท่านอ๋องชอบกินมา”

เพียงเห็นพระมเหสีเดินออกมานอกตำหนัก จิ่งเทียนสิงก็คำนับ “คารวะเสด็จแม่”

พระมเหสีโบกมือให้เขา “เอาเถิด ที่นี่ไม่มีคนนอก เจ้าไม่ต้องทางการนักหรอก”

กล่าวจบก็มองเขาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มต่อ “ปกติเรียกเจ้าเข้าวังให้มาคุยเป็นเพื่อนแม่ เจ้าก็มักจะหาข้ออ้าง วันนี้เหตุใดจึงมีเวลามาหาข้าเล่า”