ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 287 ร่างกายอ่อนแอเกินไป

บทที่ 287 ร่างกายอ่อนแอเกินไป

หลิวหรูเยว่แอบภาคภูมิใจอยู่ในใจ นางใช้สายตาดูถูกกวาดมองซ่งชิงหลัน จากนั้นก็กล่าวกับไป๋เย่หาน “ท่านอ๋องเพคะ พระสนมเฉินกล่าวว่า พระองค์ทรงมีเรื่องสำคัญต้องหารือกับท่าน เชิญให้ท่านเข้าวังในวันพรุ่งนี้ เป็นเรื่องสำคัญมาก จะต้องใช้คนมีความสามารถเพคะ”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถาม “พระมารดากล่าวเช่นนั้นจริงหรือ”

“เพคะ” หลิวหรูเยว่พยักหน้า “ข้าจดจำทุกคำทุกพยางค์มาเป็นอย่างดีเลยเพคะ”

อย่างไรเรื่องที่สำคัญเพียงนี้ นางไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดอันใด

กล่าวจบ หลิวหรูเยว่ก็ยังคงมองไป๋เย่หานด้วยส่งสายตารักใคร่และชื่นชม แอบหวังว่าเขาจะสนใจนางบ้าง

แต่น่าเสียดาย แววตาของนางกลับถูกคนขวางเอาไว้

ซ่งชิงหลันเดินหน้ามาบังสายตาของหลิวหรูเยว่ที่มองมายังไป๋เย่หาน และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องลำบากคุณหนูหลิวแล้วจริง ๆ ในเมื่อฝากข้อความเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็คงไม่รั้งท่านไว้ เชิญกลับได้แล้วกระมัง”

หลิวหรูเยว่จ้องมองซ่งชิงหลันอย่างเกลียดชัง ในใจลอบคิด ‘เจ้าก็เป็นเพียงหญิงชั้นต่ำที่ทั้งตัวมีแต่กลิ่นเหม็น มีสิทธิ์อันใดจึงมาทำท่าทางเหมือนเชื่อว่าตนเองเป็นนายหญิง’

นางส่งสายตาให้ชิงเถาที่อยู่ข้าง ๆ

ชิงเถาเข้าใจในทันที จึงรีบเอ่ยออกมา “ท่านอ๋องเพคะ คุณหนูของข้ารออยู่ที่ประตูจวนนานมาก ยืนเสียจนเหนื่อยก็ไม่เอ่ยปาก ก็เพื่อจะนำคำกล่าวของพระสนมเฉินมาบอกกล่าวกับท่านทุกประโยคทุกคำ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเชิญคุณหนูของข้าเข้าไปดื่มชาและพักผ่อนในจวนเสียหน่อยกระมังเพคะ”

ถ้าจะให้ดี ก็คุยกันตั้งแต่เรื่องบทเพลง บทกลอน ไปจนถึงอุดมคติ หากท่านอ๋องมีใจตรงกันกับคุณหนูของนางเสียหน่อยคงดีไม่น้อย

หลิวหรูเยว่ยังมองนางอย่างลำบากใจ และจงใจกล่าว “ชิงเถา อย่าเสียมารยาทสิ”

ซ่งชิงหลันมองด้วยสายตาเย็นชา การแสดงของนายบ่าวคู่นี้ช่างน่าทึ่งนัก หากไม่มาเห็นด้วยตาตนเองคงจะน่าเสียดาย

นางหันหน้าไป มองไป๋เย่หานด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา รอการตอบสนองของเขา

ซึ่งไป๋เย่หานไม่ทำให้นางผิดหวัง เขาปฏิเสธเสียงเย็น “ที่จวนของข้าไม่มีชา อีกอย่าง ข้าจะบอกกับพระมารดาเองว่าต่อไปหากมีเรื่องอันใด ก็ไม่ต้องไปรบกวนคุณหนูหลิวอีก”

หลิวหรูเยว่มองไป๋เย่หานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

นี่มันเกิดอันใดขึ้น เหตุใดนางจึงรู้สึกเหมือนขโมยไก่ไม่ได้ แต่ยังเสียข้าวสารอีกกำมือเล่า[1]*

ไม่ได้การ นางเป็นถึงบุตรสาวของมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ ฐานะสูงส่งเพียงนี้ เหตุใดต้องมาแพ้ให้คนขายผ้าด้วย

ในตอนนี้ ไป๋เย่หานมองซ่งชิงหลันอย่างอ่อนโยน พร้อมกล่าวเสียงนุ่ม “เมื่อครู่เจ้าเพิ่งกินข้าวไปไม่กี่คำ คงจะหิวแล้ว ไปกันเถิด กลับไปกินข้าวกัน”

กล่าวจบก็จูงมือซ่งชิงหลันจะเดินเข้าไปในจวน

หลิวหรูเยว่มองตามทั้งสองด้วยความอิจฉา ในตอนนั้นเอง ในหัวนางก็ปรากฏแสงสว่างพร้อมมีแผนการในใจ

นางลอบโค้งมุมปากยิ้มออกมา เผยให้เห็นรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ

ในตอนที่ทั้งสองคนจะหันหลังกลับเข้าจวนนั้นเอง นางก็ร้อง “โอ๊ย!” ออกมา แล้วก็ล้มลงไป

ก่อนที่นางจะล้ม ก็ยังไม่ลืมส่งสายตาให้ชิงเถา

ชิงเถารีบรับนางไว้ ร้องออกมาอย่างเป็นกังวล “คุณหนู! คุณหนู! เป็นอันใดไปเจ้าคะ!”

ในตอนนั้น ซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานที่ได้ยินเสียงร้องก็หมุนตัวกลับมาพร้อมกัน

น้ำตาอันเป็นกังวลของชิงเถาแทบจะไหลออกมา มองไป๋เย่หานด้วยสีหน้ากระวนกระวาย “ท่านอ๋องเพคะ คุณหนูของข้าสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว จะต้องยืนอยู่นานเกินไปจนเหนื่อย ท่านอ๋อง รีบช่วยคุณหนูของข้าเถิดเพคะ”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เหตุใดหญิงผู้นี้จึงปัญหาเยอะเช่นนี้กัน

ซ่งชิงหลันกุมมือเขาเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ”

กล่าวจบก็เดินไปข้างหน้า ภายใต้สายตาแปลกใจของไป๋เย่หาน

หานเฟยราวกับได้กลิ่นของการแสดงที่กำลังจะเริ่ม เขารีบเดินมาข้างหน้าเพื่อดูความสุนทรีทันที

ซ่งชิงหลันย่อตัวลง มองไปยังหลิวหรูเยว่ที่หมดสติไป จึงแค่นยิ้ม

อืม แสดงได้ไม่เลว เปลือกตาก็ไม่กะพริบแม้แต่น้อย หากเป็นคนทั่วไปคงจะถูกนางหลอกเอาได้

ชิงเถาเห็นท่าทางครุ่นคิดของซ่งชิงหลัน ก็อดไม่ได้ที่จะประหม่าขึ้นมา “ท่าน… ท่านจะทำอันใดหรือเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันมองนางด้วยสีหน้าแปลกใจ “ดูอาการให้คุณหนูของเจ้าอย่างไรเล่า!”

กล่าวจบ นางก็จับข้อมือของหลิวหรูเยว่และจับชีพจรของนาง

ในตอนนั้น หานเฟยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็เดินมาถึงข้างกายของไป๋เย่หาน พร้อมกล่าวเสียงเบา “ท่านอ๋องขอรับ เหตุใดพระชายายังมัวเล่นอยู่อีกขอรับ”

ไป๋เย่หานถลึงตามองเขา “หุบปาก!”

พระชายาของเขาอยากจะเล่นอย่างไรก็ให้เล่นไป มีเขาคอยตามใจอยู่ทั้งคน

ชิงเถามองท่าทางขมวดคิ้วแน่นของซ่งชิงหลัน ก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้ จึงเอ่ยถาม “เป็น… เป็นอย่างไรเจ้าคะ คุณหนูของข้า นาง…” นางไม่ควรเป็นอันใดสิ

“แย่แล้ว!” ซ่งชิงหลันกล่าวต่อคำพูดอีกฝ่ายทันใด อีกทั้งยังส่ายหน้าอย่างจริงจัง

“หา” ครั้งนี้ทำเอาชิงเถาตะลึงไป “ไม่กระมัง คุณหนูของข้าเพียงหมดสติไปเท่านั้น หากพยุงนางเข้าไปนอนพักในจวนเสียหน่อยคงฟื้นขึ้นมา”

“ไม่ได้!” ซ่งชิงหลันกดมือของนางเอาไว้ กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ร่างกายคุณหนูของเจ้าอ่อนแอเกินไป!”

ฮิ ๆ…

หลิวหรูเยว่ก่นด่านางในใจเป็นร้อยเป็นพันรอบ ‘เจ้าสิอ่อนแอ! อ่อนแอกันทั้งบ้าน!’

พวกนางเป็นฝ่ายเริ่มการแสดงในครั้งนี้ ชิงเถาจึงทำได้เพียงกัดฟันแสดงต่อไป

นางยิ้ม มองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าเสแสร้ง “เช่นนั้นท่านว่าควรทำอย่างไรเจ้าคะ”

“ให้ข้าฝังเข็มให้คุณหนูเจ้าเสียหน่อยเถิด! ฝีมือการฝังเข็มของข้าเก่งกาจมากนัก รับรองว่าเพียงฝังเข็ม ไม่เพียงแต่คุณหนูของเจ้าจะฟื้น แต่ต่อไปร่างกายก็จะแข็งแรงอีกด้วย”

“ว่าอย่างไรนะ” ชิงเถาตกใจเสียจนเหงื่อตก

คุณหนูของนางเพียงแต่แสร้งหมดสติเท่านั้น นี่หากฝังเข็มไป จะไม่ทำให้นางเจ็บจนตายและไม่ฟื้นเลยหรือ

ชิงเถาแสร้งหัวเราะสองสามครั้ง “เอ่อ… เฮอะ ๆ ไม่รบกวนแม่นางซ่งจะดีกว่า คุณหนูของข้าบอบบางนัก ข้าจะส่งนางกลับจวนมหาเสนาบดี และเชิญให้ท่านหมอมาดูอาการก็ดีกว่าเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็จะพยุงหลิวหรูเยว่ขึ้น

หากแต่ซ่งชิงหลันไม่ปล่อยให้นางรอดไปได้ รีบกดนางเอาไว้ พร้อมกล่าวกับหานเฟยที่อยู่ด้านหลัง “หานเฟย รีบไปเอากระเป๋าเข็มของข้ามาเสีย”

“ขอรับ!” หานเฟยกำลังดูอย่างตื่นเต้น ยอมร่วมมือในทันที

เพียงไม่นานเขาก็นำกระเป๋าเข็มของซ่งชิงหลันออกมา

ซ่งชิงหลันเปิดกระเป๋าเข็ม เผบให้เห็นเข็มใหญ่ เล็ก สั้น ยาวมากมายในกระเป๋า หน้าของสาวใช้ก็ชาขึ้นมา

ซ่งชิงหลันเอื้อมมือขาวบางออกมา และเอ่ยอย่างลังเลอยู่บนเข็มแถวหนึ่ง “จะเลือกเข็มเล่มไหนดีนะ เฮ้อ อันนี้ดีกว่า!”

กล่าวจบ มือของนางก็หยุดอยู่บนเข็มเล่มหนึ่งที่หนาที่สุด

ชิงเถาตกใจเสียจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า แล้วรีบกล่าวห้าม “ไม่! ไม่! ไม่… ไม่ต้องใช้เข็มหนาเพียงนี้ก็ได้กระมัง”

หากทิ่มเข็มเล่มนี้ลงไป ทำให้คุณหนูของนางเป็นแผลเป็นจะทำอย่างไรเล่า

“จริงด้วย! คุณหนูของเจ้าเพียงแต่หมดสติไปเท่านั้น ไม่ต้องใช้เข็มใหญ่เพียงนี้” ซ่งชิงหลันยิ้ม จากนั้นก็เลื่อนมือไปหยิบเอาเข็มเล่มบาง “ใช้อันนี้ก็แล้วกัน”

ชิงเถาถอนหายใจโล่งอกทันที

[1] นอกจากจะไม่ได้ผลประโยชน์ที่ต้องการแล้ว ยังต้องสูญเสียอย่างอื่นไปอีก