ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 29 ใครมาได้ยินก็คงไม่อยากจะเชื่อ (รีไรท์)

บทที่ 29 ใครมาได้ยินก็คงไม่อยากจะเชื่อ (รีไรท์)

ไป๋เย่เฮยฟังจบก็หุบปากฉับอย่างเชื่อฟัง เขาน้ำตาคลอเบ้า มองไปยังซ่งชิงหลันอย่างขอความเมตตา

“ท่านพี่ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ต่อไปข้าจะไม่มารบกวนท่านอีกแล้ว”

หญิงสาวเป่าผมหน้าม้าของนางขึ้นแล้วตะคอกอย่างเย็นชา “เจ้าหนู วันนี้เจ้ารนหาที่ตายเสียแล้ว”

แม่เฒ่าซ่งที่มองอยู่ด้านข้างเองก็มีท่าทีตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าจะมีการเลือดตกยางออกเกิดขึ้น

เพราะกลัวว่าหลานสาวจะต้องติดคุก นางจึงรีบร้องเตือนออกมา “หลันหลัน พอแล้ว อย่าฆ่าผู้ใดเลย ปล่อยเขาไปเถิด”

ไป๋เย่เฮยจึงฉวยโอกาสนั้นร้องขอชีวิตทันที “ใช่แล้ว ท่านจะติดคุกเอาได้ อย่าฆ่าคนเลย”

“หุบปาก อย่ามาพล่ามให้มากนัก” ซ่งชิงหลันตะโกนเสียงดังพร้อมเงื้อกำปั้นต่อยเจ้าคนขี้ขลาดเข้าที่ปากหนึ่งครั้ง

ไป๋เย่เฮยกระอักเลือดออกมาทางปาก และยังมีฟันหลุดออกมาซี่หนึ่ง

ด้วยกลัวว่าจะทำให้ซ่งชิงหลันโกรธมากกว่าเดิม เขาจึงได้แต่ร้องไห้เงียบ ๆ ไม่กล้าออกเสียงใดอีกต่อไป

ร่างบางของหญิงสาวหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูง ส่งสายตาดูถูกปนขยะแขยงใส่บุรุษร่างใหญ่ที่พื้น

นางเอ่ยเสียงเย็น “วันนี้เห็นแก่ท่านย่า ข้าจะละเว้นเจ้า ถึงอย่างนั้น โทษตายของเจ้าก็ยังคงอยู่ ข้าจะต้องสั่งสอนคนโง่อย่างเจ้าให้หลาบจำเสียบ้าง”

จากนั้นเท้าเล็ก ๆ แต่หนักหน่วงของนางก็พลันกระหน่ำเตะเข้าที่ร่างกายท่อนล่างของไป๋เย่เฮยสามครั้งจนเกิดเสียงร้องโหยหวนออกมา

ซ่งชิงหลันเหยียบข้อเท้าของเขาพลางบดขยี้ไปมาอย่างหนัก

ใบหน้าของคนถูกสั่งสอนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เรียกว่าหน้าซีดเผือดลงอย่างถนัดตา

เขาร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว “โอ๊ย อ๊ากกกก ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว ได้โปรด ได้โปรดอภัยให้ข้าเถิด”

ซ่งชิงหลันหรี่ตามองแล้วพูดเย้ยหยัน “ไหนว่ามาซิ เจ้าสำนึกผิดหรือไม่”

“ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ครั้งนี้ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ปล่อยข้าไปเถิด…”

ไป๋เย่เฮยทั้งเจ็บปวดทั้งหวาดกลัวจนปัสสาวะราดอย่างคุมไม่ได้

ซ่งชิงหลันมองของเหลวสีเหลืองที่ไหลตามขาของเขาพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน “ถ้าเจ้ากล้ามาหาเรื่องข้าที่นี่อีก เจ้าได้ไปเกิดใหม่แน่”

นางไม่อาจวางใจเชื่อได้

เจ้าคนพาลผงกหัวรัว ๆ อย่างไร้ทางขัดขืน “ไม่กล้าอีกแล้ว ข้าไม่ทำอีกแล้ว”

จากนั้นซ่งชิงหลันจึงถอนเท้าของนางออกมาแล้วตะคอกอย่างขยะแขยง “ไสหัวไปให้พ้น”

“ขอรับ ข้าจะไปประเดี๋ยวนี้”

ไป๋เย่เฮยรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น หวังจะรีบไปให้ไกลจากเงื้อมือของนางปีศาจตรงหน้า แต่ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าอย่างรุนแรงนั่นทิ่มแทงไปทั้งร่าง

“อ๊าก” ร่างสูงล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

ด้วยความตื่นตระหนก เขาจึงตะโกนใส่พรรคพวกอย่างเสียงดังด้วยความโกรธ “มัวทำสิ่งใดกัน รีบมาช่วยข้าเสีย”

“เฮ้ย พี่เฮย ข้ามาแล้ว ๆ”

ลูกน้องทั้งสองเข้ามาช่วยพยุงให้ไป๋เย่เฮยลุกขึ้น หลังเห็นกางเกงของลูกพี่เปียกก็ถามอย่างประหลาดใจ “พี่เฮย เกิดอันใดขึ้นกับท่านหรือ”

คนเป็นลูกพี่หน้าแดงจัดแล้วรีบตะคอก “หุบปาก! เร็วเข้า ช่วยข้ากลับได้แล้ว เจ็บฉิบหายแล้วเนี่ย”

ซ่งชิงหลันมองตามแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของคนพวกนั้นขณะกำลังรีบหนีไปด้วยรอยยิ้ม

พอนางได้สั่งสอนให้เขาเจ็บตัวกับมือก็รู้สึกว่าเจ้าคนพาลนั่นจะทำตามที่รับปาก ไม่มาสร้างปัญหาให้นางอีกต่อไป

ซ่งชิงหลันกลับมาพาท่านย่าและลูกทั้งสองเข้าไปในบ้าน

นางเตรียมมื้อกลางวันเป็นผักกาดขาวหมูอบวุ้นเส้น กินคู่กับซาลาเปา

ครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น สามพี่น้องซ่งก็ตามกลับมาจากร้าน

ซ่งชิงหลันเตรียมชามและตะเกียบอยู่ที่โต๊ะ ซ่งชิงตงเดินเข้ามาหาพี่สาวแล้วถามขึ้นว่า “ท่านพี่ ตอนมาถึงข้าได้ยินป้าลี่ข้างบ้านบอกว่า ไอ้พวกสารเลวตระกูลไป๋มาหาเรื่องท่านอีกแล้วหรือ”

คนเป็นพี่เพียงยกยิ้ม “ไม่เป็นไร ข้าจัดการไล่พวกมันไปหมดแล้ว”

ซ่งชิงตงขมวดคิ้ว “แย่เลย เช่นนี้ข้าว่าคราวหน้าต้องแบ่งใครสักคนมาตามดูแลท่านพี่”

ซ่งชิงหลันรู้สึกอบอุ่นในใจ นางตบไหล่น้องชายแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก มากินข้าวกันเสียก่อน บ่ายนี้เรามีงานต้องทำอีกมาก”