ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 291 ข้าจะช่วยตัวเองยังลำบาก

บทที่ 291 ข้าจะช่วยตัวเองยังลำบาก

มเหสีนั่งลงบนพระที่นั่ง มองหานโส่วซิ่นอย่างเย็นชาพร้อมกล่าวว่า “ช่วยหรือ ช่วยอย่างไร ตอนนี้ข้าจะช่วยตัวเองยังลำบากเลย!”

หานโส่วซิ่นเปลี่ยนสีหน้าเพราะเข้าใจได้ในทันที พระมเหสีจะทิ้งตน

เขากดเอาความไม่เต็มใจและความโกรธเอาไว้ กล่าวเสียงทุ้ม “พระมเหสี หลายปีมานี้กระหม่อมภักดีและทุ่มเทให้พระองค์ พระองค์ทรงต้องการข้อมูลของฝ่าบาท กระหม่อมก็พยายามทำทุกวิถีทาง ตอนนี้พระองค์ทรงได้ผลประโยชน์แล้วจะถีบหัวส่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”

มเหสีดื่มชาอึกหนึ่งอย่างสบาย ๆ และกล่าวอย่างดูแคลน “หานโส่วซิ่น เจ้าถามใจตนเองดูดี ๆ เถิด หลายปีมานี้ข้าให้ประโยชน์กับเจ้าน้อยหรืออย่างไร หากอ่านสถานการณ์ออกก็รีบไสหัวไปเสีย วันนี้ข้ายิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่!”

กล่าวกันว่าพิษที่ร้ายแรงที่สุดคือจิตใจของสตรี หากแต่ผู้หญิงในวังหลวงนี้ยิ่งหนักหนากว่า วันนี้เขาได้สัมผัสกับตัวเองแล้ว

หานโส่วซิ่นเองก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง รู้ว่าหากกวนใจนางต่อไปก็ไม่ส่งผลอันใดอยู่ดี จึงลุกขึ้นแล้วออกจากพระตำหนักจิ่งซิ่วไปอย่างขุ่นเคืองใจ

หรูอี้ที่อยู่ข้าง ๆ พัดให้มเหสีเพื่อดับความโกรธพลางเอ่ยถาม “พระมเหสีเพคะ พระองค์ทรงเลี้ยงดูใต้เท้าหานมาตลอดหลายปี เขาทำงานก็ถือว่าเหมาะสม ทำเช่นนี้จะไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือเพคะ”

“เหอะ ๆ…” มเหสีแค่นหัวเราะ “เขาก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น หากเสียไปก็แค่หาใหม่เป็นใช้ได้ จริงสิ หรูอี้ เจ้าหาคนไปที่จวนลี่อ๋องเสีย ดูว่าลี่อ๋องเป็นอย่างไรบ้าง”

“เพคะ”

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกตำหนักก็มีเสียงอึกทึก

หรูอี้หัวใจหล่นวูบ มองไปยังพระมเหสีอย่างเป็นกังวล “พระมเหสีเพคะ น่าจะเป็นท่านขุนนางจางส่งคนมาผนึกประตูตำหนักเพคะ”

“เฮอะ พวกเขาลงมือกันเร็วเสียเหลือเกิน” มเหสีหัวเราะเสียงเย็น “ในพระตำหนักนางในนี้ จะต้องมีคนไม่น้อยที่รอดูเรื่องน่าขันของข้าเป็นแน่ ฮึ่ม ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าได้ดั่งใจเป็นแน่ หรูอี้ เจ้าไปเสีย เดี๋ยวข้าจะพักผ่อน”

กล่าวจบก็ลุกขึ้นก็เดินลอยชายเข้าด้านในพระตำหนัก

……

ท้องฟ้ามืดมิด ซ่งชิงหลันยังคงจุดตะเกียงวาดแบบ

นางฟังไป๋เย่หานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในราชวังวันนี้ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “… ฝ่าบาทจึงทรงลงโทษลี่อ๋องให้กักบริเวณทบทวนความผิด และไม่สืบสวนสิ่งที่เขาทำหรือ”

“ชาวซีหลิงที่ทำการลอบสังหารยังไม่ถูกจับ เรื่องนี้ไม่มีหลักฐานอันใด ก็ยากที่จะลงโทษเขา”

กล่าวจบ ไป๋เย่หานก็มองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าไม่สบายใจ “พระชายา ดึกมากแล้ว เจ้าควรพักผ่อนได้แล้วนะ”

ซ่งชิงหลันวาดแบบต่อไป กล่าวตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า “งานของข้ายังไม่เสร็จ ท่านนอนก่อนเถิด”

ไป๋เย่หานแววตามืดหม่น ความไม่พอใจเขียนอยู่เต็มใบหน้า “เหตุใดเจ้าจึงยุ่งอยู่ตลอดเช่นนี้ แค่นี้ก็ไม่มีเวลาอยู่กับข้าแล้วนะ”

“คิก ๆ!” ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

นางหันหน้าไปมองไป๋เย่หานรูปงามที่นอนตะแคงอยู่บนเตียง แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เหตุใจท่านจึงเหมือนหญิงขี้บ่นนัก ร้านขายเครื่องประดับของซิ่วซิ่วจะเปิดกิจการพรุ่งนี้แล้ว หลังจากนี้ธุรกิจร้านเสื้อชิงเยว่เองก็จะยิ่งมีลูกค้ามากมาย ข้าก็ต้องวาดแบบเสื้อผ้าและเครื่องประดับเตรียมไว้สิ ท่านไม่ต้องรอข้าหรอก รีบไปนอนเถิด คนดี”

กล่าวจบ ก็หันหน้ากลับไปวาดภาพต่อ

เพราะซ่งชิงหลันจดจ่อเกินไป จึงไม่อาจสัมผัสได้ถึงความอันตรายของชายหนุ่มที่เข้ามาใกล้เลย

จนกระทั่งนางรู้สึกเพียงว่าตัวเบาขึ้น เนื่องจากถูกไป๋เย่หานอุ้มขึ้นเสียแล้ว

ซ่งชิงหลันดิ้นเล็กน้อย ใช้หมัดเล็กชกไปที่อกแกร่งของไป๋เย่หานเบา ๆ และกล่าวอย่างไม่พอใจ “ไป๋เย่หาน ท่านจะทำอันใด รีบวางข้าลงเสีย ข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องทำนะ!”

ไป๋เย่หานนิ่งไม่ไหวติง แต่กลับยกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์ เขาเลื่อนริมฝีปากบางเข้าไปใกล้ ๆ หูบางของซ่งชิงหลัน พร้อมส่งน้ำเสียงยั่วยวนและเชื้อเชิญไปใกล้หูนาง “พระชายา นี่ก็ดึกมากแล้ว เราเองก็มีเรื่องสำคัญต้องทำนะ!”

สีหน้าของซ่งชิงหลันแดงขึ้นในทันใด นางถลึงตามองไป๋เย่หานอย่างเขินอาย “ไป๋เย่หาน ท่านมันคนอันธพาล!”

“อย่างนั้นคืนนี้ข้าจะเป็นอันธพาลให้เจ้าดู!” ไป๋เย่หานยกยิ้มร้าย อุ้มซ่งชิงหลันไปที่เตียง จากนั้นก็โบกมือใหญ่ด้วยฝ่ามือวายุเพื่อดับเทียน

วันต่อมา

ซ่งชิงหลันตื่นขึ้น ก็รู้สึกเพียงว่าปวดไปทั้งร่าง เหมือนกับว่าร่างกายจะแหลกสลายอย่างไรอย่างนั้น

นางจ้องมองไปยังผู้ร้ายตัวฉกาจที่นอนอยู่บนเตียงและมองมายังตนอย่างพึงพอใจด้วยความโกรธเกรี้ยว “ไป๋เย่หาน ต่อไปหากท่านทำร้ายข้าเช่นนี้อีก เราก็แยกห้องกันนอนเสีย!”

เพียงไป๋เย่หานได้ยินก็เป็นกังวลขึ้นมาทันใด

แยกห้องนอนหรือ ไม่มีทาง!

เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง รีบนวดเอวให้ซ่งชิงหลัน กล่าวเสียงอ่อน “ข้ารับรอง ครั้งต่อไปข้าจะควบคุมตนเองมากกว่านี้”

มุมปากของซ่งชิงหลันกระตุก ปากของพวกผู้ชายนี่ช่างเชื่อถือไม่ได้ นางไม่เชื่อคำโกหกของเขาหรอก!

ในตอนนี้ มีเสียงของหลิวกุ้ยเสียดังมาจากนอกประตู “หลันหลัน เจ้าตื่นแล้วหรือ”

กล่าวจบนางก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่า

นางเองก็ไม่อยากรบกวนช่วงเวลาหวานชื่นของทั้งสองคน แต่วันนี้เป็นวันเปิดกิจการร้านขายเครื่องประดับของหลี่ซิ่วซิ่ว พวกเขาจะพลาดงานนี้ไม่ได้เสียด้วย

ซ่งชิงหลันที่อยู่ในด้วยใบหน้าแดงก่ำ และกล่าวกับประตู “อ้อ ท่านอาสะใภ้ ข้าใกล้จะเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านรอข้าอีกเดี๋ยวนะเจ้าคะ”

ไป๋เย่หานเห็นว่าซ่งชิงหลันกำลังแต่งหน้าแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก็แกล้งเอ่ยถามราวกับไม่ได้สนใจ “จริงสิ วันเปิดร้านวันนี้ อู่ต้าหย่งก็จะไปใช่หรือไม่”

ซ่งชิงหลันปักปิ่นปักผม และกล่าวตอบ “ไม่รู้สิ แต่ชิงตงน่าจะเชิญเขามากระมัง”

“เมื่อคืนลืมบอกข่าวดีกับเจ้าเรื่องหนึ่ง เขาได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์แล้วนะ”

“จริงหรือเจ้าคะ นี่มันดีเสียจริง ๆ!”

การได้เป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ก็เป็นเกียรติอย่างมากแล้ว แต่นี่ได้เป็นถึงหัวหน้า ซ่งชิงหลันมีความสุขแทนอู่ต้าหย่งจริง ๆ

กล่าวจบ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็รู้สึกได้ถึงรอยยิ้มกวนใจบนใบหน้าของไป๋เย่หาน

นางหรี่ตาเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ที่ท่านพี่อู่เป็นหัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์ คงไม่ใช่ว่าท่านอ๋องเป็นผู้แนะนำกระมัง”

“ไม่ใช่สักหน่อย เป็นเพราะครั้งก่อนเขาช่วยชีวิตของเสด็จพ่อไว้ เสด็จพ่อทรงคิดว่าเขาเป็นผู้มีฝีมือ จึงได้เลื่อนขั้นให้เขาต่างหาก”

“เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ารอยยิ้มของท่านอ๋องดูแปลก ๆ ไปเล่า ท่านชอบท่านพี่อู่ใช่หรือไม่ เหตุใดจึงต้องมีความสุขไปกับเขาด้วย”

“ตำแหน่งองครักษ์ส่วนพระองค์นี้ต้องคอยอยู่คุ้มกันเสด็จพ่อ ตั้งแต่นี้ต่อไป เขาก็จะไม่มีเวลามาปรากฏตัวต่อหน้าพระชายาแล้ว”

ซ่งชิงหลันรู้สึกขบขันกับท่าทาง ‘เจ้าเล่ห์’ ของเขา “ข้าว่านะท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องใจแคบเพียงนี้ก็ได้เจ้าค่ะ”

“เฮอะ! อย่างไรก็ไม่ควรประมาท”

ร้านขายเครื่องประดับของหลี่ซิ่วซิ่วมีชื่อว่าเยวียนยางถัง

พิธีเปิดร้านนั้นจัดอย่างครึกครื้น เหล่าลูกค้าประจำของร้านเสื้อชิงเยว่รู้ว่าเยวียนยางถังนี้เป็นร้านของหลี่ซิ่วซิ่ว ก็ล้วนมาแสดงความยินดี เพื่อจะได้ตั๋วลดราคาหนึ่งในสิบส่วนของร้านเสื้อชิงเยว่ และยังซื้อกันอย่างมีความสุข

เพียงไม่นาน ทั่วทั้งเยวียนยางถังก็เต็มไปด้วยผู้คน

พวกซ่งชิงหลันก็พากันยุ่งอย่างมาก

หลี่ซิ่วซิ่วชื่นชมซ่งชิงหลันอย่างมาก “ท่านพี่เจ้าคะ วิธีของท่านนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ ลูกค้ามากมายเห็นว่าเครื่องประดับและเสื้อผ้าของร้านเสื้อชิงเยว่เข้าคู่กัน ทั้งยังต้องการส่วนลดพิเศษหนึ่งในสิบด้วย จึงซื้อเครื่องประดับไปมากมาย และมีบางแบบที่ต้องขายไปล่วงหน้าด้วยเจ้าค่ะ”