ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 292 ให้แม่นางคนไหน

บทที่ 292 ให้แม่นางคนไหน

หลี่ซิ่วซิ่วคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ หรืออาจจะบอกได้ว่านางไม่กล้าคิดเลยว่าวันเปิดร้านวันแรกก็จะขายดีเพียงนี้

ซ่งชิงหลันยิ้ม “วันนี้เพิ่งจะเปิดร้านเป็นวันแรก ของดีเช่นนี้คนบอกต่อผ่านสิบ สิบผ่านร้อย สุดท้ายก็จะยิ่งครึกครื้นกว่านี้ เจ้าบอกกับทางคนงานเสียด้วย ให้พวกเขาเตรียมลำบากเสียหน่อยในช่วงสองสามวันนี้ เร่งทำแบบที่ขายดีออกมา จะให้ลูกค้ามีความทรงจำที่ไม่ดีตั้งแต่วันเปิดร้านวันแรกไม่ได้”

หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าออกคำสั่งลงไปแล้ว”

“อ้อ จริงสิ ข้ายังเตรียมของขวัญวันเปิดร้านมาให้เจ้าด้วย”

”

เพียงหลี่ซิ่วซิ่วได้ยิน ก็รีบโบกมือแล้วกล่าว “ท่านพี่ พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง ไม่ต้องให้ของเหล่านี้หรอกเจ้าค่ะ”

“ของขวัญที่ควรมีก็ต้องมี อีกอย่าง ข้ารับรองว่าของขวัญชิ้นนี้ เจ้าจะต้องชอบเป็นแน่” ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นก็หยิบเอาสมุดภาพเล่มหนึ่งยื่นไปตรงหน้าหลี่ซิ่วซิ่ว “รีบเปิดดูเถิด”

หลี่ซิ่วซิ่วเปิดดู ก็เห็นว่าในสมุดภาพมีรูปแบบเครื่องประดับสิบกว่าแบบ ทั้งยังมีภาพของเสื้อผ้าที่เข้าชุดกันอีกด้วย ดูแล้วช่างงดงามและหรูหรายิ่งนัก

“เป็นอย่างไร ชอบหรือไม่”

“ชอบเจ้าค่ะ! ชอบมากด้วย!”

ของขวัญแสดงความยินดีชิ้นนี้นั้นสูงค่ากว่าเงินทองและสิ่งของมากมายนัก อีกทั้งยังรู้สึกถึงความตั้งใจของซ่งชิงหลันอีกด้วย

หลี่ซิ่วซิ่วเก็บสมุดภาพเข้าที่อกอย่างทะนุถนอม มองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ท่านพี่ ต้องขอบคุณท่านมากจริง ๆ เจ้าค่ะ สมุดภาพเล่มนี้ ท่านจะต้องใช้เวลาวาดไม่น้อยเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ใช่น่ะสิ ข้าวาดอยู่ตั้งหลายวัน แม้แต่เมื่อคืนก็ยังรีบวาดออกมา ก็เพื่อเอามามอบให้เจ้าในวันเปิดร้านนี้”

“ท่านพี่…” หลี่ซิ่วซิ่วซาบซึ้งเสียจนตาแดงก่ำ

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ของขวัญชิ้นนี้ในวันนี้ข้ามอบให้เจ้า ต่อไปก็ต้องพึ่งตัวเจ้าเองแล้วนะ”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่ ท่านวางใจเถิด ข้าจะพยายามอย่างหนัก ไม่ให้ท่านพี่ผิดหวังเป็นแน่ ร้านเยวียนยางถังและร้านเสื้อซิงเยว่ของเรา ต่อไปจะต้องรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน”

หลี่ซิ่วซิ่วและซ่งชิงหลันมีความคิดแบบเดียวกัน ร้านเครื่องประดับและร้านเสื้อผ้านี้เป็นการร่วมมือสนับสนุนกัน ต่อไปพวกนางก็จะต้องเดินไปบนเส้นทางที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

อยู่ ๆ ในตอนนั้น หลี่ซิ่วซิ่วก็เห็นร่างที่คุ้นตายืนอยู่นอกประตูร้าน “ท่านพี่อู่หรือ”

กล่าวจบ นางก็มองซ่งชิงหลันโดยไม่รู้ตัวแล้วกล่าวว่า “ท่านพี่เจ้าคะ ข้าไปทำงานก่อน ตามสบายนะเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันย่อมดูออก อู่ต้าหย่งมาหานางโดยเฉพาะ

นางลุกขึ้นเดินออกไปนอกประตู ทักทายอย่างเป็นมิตรราวกับไม่มีเรื่องอันใด “ท่านพี่อู่ ท่านเองก็มาดูร้านเครื่องประดับหรือเจ้าคะ ท่านจะส่งของขวัญให้หญิงที่ชื่นชอบคนใดกัน ข้าจะแนะนำให้”

หากเป็นธรรมชาติคือมิตรภาพ ระมัดระวังเก็บอาการก็คือความรัก

อู่ต้าหย่งมองท่าทางเป็นธรรมชาติของซ่งชิงหลัน รอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ยังคงสดใสงดงามเหมือนตอนที่พบนางครั้งแรก เพียงแต่ใจของนางนั้นไม่เคยอยู่ที่เขา

บนโลกนี้มีบางอย่างที่สุดท้ายแล้วก็ต้องปล่อยวาง

อู่ต้าหย่งยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วกล่าว “ข้ารู้ว่าวันนี้เยวียนยางถังเปิดกิจการ เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่เป็นแน่ จึงได้ตั้งใจมาหาเจ้า”

“หาข้าหรือเจ้าคะ ท่านมีเรื่องอันใดหรือ”

“ข้ามาเพื่อบอกลาน่ะ” อู่ต้าหย่งยิ้ม “ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่แฝงในความโชคร้าย ครั้งก่อนช่วยชีวิตฝ่าบาทไว้ ฝ่าบาทจึงทรงแต่งตั้งให้ข้าเป็นหัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่ง ต่อไปก็จะต้องคอยคุ้มกันฝ่าบาทอยู่ในวังหลวงโดยตลอด”

“ข้าเองก็ได้ยินจากไป๋เย่หานมาแล้ว ยินดีกับท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ! ก่อนหน้านี้ท่านได้ช่วยครอบครัวพวกเราไว้มากมาย เมื่อเห็นท่านประสบความสำเร็จในงานราชการแล้ว พวกข้าก็อดดีใจแทนท่านเป็นไม่ได้!”

“ขอบคุณเจ้ามาก แต่ว่าต่อไปข้าคงช่วยอันใดเจ้าไม่ได้เสียแล้ว”

อย่างไรข้างกายของนางก็มีไป๋เย่หานที่เก่งกาจไปเสียทุกอย่างอยู่แล้ว

เมื่อกล่าวออกไปเช่นนั้น ทั้งสองคนก็รู้สึกว่าบรรยากาศดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

อู่ต้าหย่งเองก็รู้ว่าตนพลั้งปากไป จึงได้เปลี่ยนประเด็น “แม่นางซ่ง ขอให้เจ้าและหานอ๋องรักกันจนแก่เฒ่าเถิด นี่ข้ากล่าวจากใจจริง”

ซ่งชิงหลันยิ้มและกล่าวตอบ “ข้าเองก็ขอให้ท่านพบหญิงที่รักในเร็ววันเจ้าค่ะ ข้าเองก็กล่าวจากใจจริง”

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันและกัน

เมื่อได้ปล่อยวางความคิดในใจ อู่ต้าหย่งก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ทั้งสองคนเองก็จะได้พูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยไม่อึดอัดใจอีกแล้ว

……

ไม่ไกลนัก

หลิวหรูเยว่และชิงเถากำลังเดินมาทางร้านเยวียนยางถัง

ชิงเถาสีหน้าตื่นเต้น “คุณหนู ได้ยินว่าเครื่องประดับของร้านเยวียนยางถังที่เปิดใหม่นี้แปลกใหม่และงดงามนัก ร้านเครื่องประดับใด ๆ ล้วนไม่มีเช่นนี้ อีกทั้งช่วงเปิดร้านใหม่สามวันนี้ก็มีส่วนลดมากมายเจ้าค่ะ ทั้งยังมีสิทธิพิเศษ พวกเราซื้อให้มากหน่อย ถ้าหากท่านสวมใส่แล้ว ท่านอ๋องจะต้องหลงใหลจนจิตใจว้าวุ่นเป็นแน่เจ้าค่ะ”

หลิวหรูเยว่ยิ้ม คิ้วงามเลิกขึ้นเล็กน้อย มองนางแล้วกล่าว “ข้าว่านะ เจ้าคงอยากจะซื้อเสียเองกระมัง”

สีหน้าของชิงเถาปรากฏรอยยิ้มลนลานราวกับถูกเดาใจได้ “ไอ้หยา คุณหนู ข้าเป็นสาวใข้คนสนิทของท่านนะเจ้าคะ หากข้าแต่งตัวดี ก็ถือว่าช่วยให้คุณหนูมีหน้ามีตานะเจ้าคะ”

“เจ้านี่นะ! ปากเล็กนี้จะช่างพูดช่างจาขึ้นทุกวัน!”

“นี่ก็เพราะอยู่ข้างกายคุณหนู จึงได้รับอิทธิพลมาอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ชิงเถาหัวเราะฮิ ๆ “คุณหนู พวกเรารีบเดินไปเถิดเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นเครื่องประดับสวย ๆ จะถูกคนอื่นเขาเลือกไปหมดเจ้าค่ะ!”

วันนี้นางพยายามโน้มน้าวหลิวหรูเยว่มาที่เยวียนยางถังอย่างที่สุดก็เพื่อความต้องการเล็ก ๆ ของตนเอง ถึงแม้คุณหนูของนางจะชอบใช้อารมณ์ แล้วยากจะรับมือ แต่ก็มีน้ำใจกับสาวใช้คู่กายอย่างนางมาก

ทุกครั้งที่ออกมาซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับ หรือเครื่องสำอาง ก็มักจะซื้อให้นางอีกชิ้น

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ชิงเถาช่วยทำเรื่องต่าง ๆ ให้นางอย่างภักดีและไม่คำนึงถึงชีวิต

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังใกล้จะเดินไปถึงประตูของเยวียนยางถังนั้นเอง ก็เห็นซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งที่ยืนคุยกันอย่างมีความสุขอยู่ตรงหน้าประตู

ชิงเถารั้งหลิวหรูเยว่เอาไว้ และกล่าวอย่างตื่นเต้น “คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนู! ท่านรีบดูสิเจ้าคะ นั่นคือแม่นางซ่งไม่ใช่หรือ ชายหนุ่มข้างกายนางคือผู้ใดกัน ดูแล้วร่างกายสง่างามและหล่อเหลาเหลือเกิน”

หลิวหรูเยว่เองก็สังเกตเห็น นางขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวเสียงเบา “คนผู้นี้ดูแล้วเหมือนจะเป็นข้าราชการในราชสำนัก แต่กลับดูไม่คุ้นหน้าอย่างมาก”

“เฮอะ! ข้าว่านะเจ้าคะ แม่นางซ่งผู้นี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจเสียจริง!” ชิงเถากลอกตา อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนม “มีท่านหานอ๋องแล้ว ยังจะไปคบค้ากับชายหนุ่มไปทั่ว ดูพวกเขาคุยกันอย่างสนิทสนมเช่นนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะคบชู้กันก็เป็นได้ ไม่รู้ว่าหานอ๋องรู้หรือไม่ว่านางนอกใจ”

“ชิงเถา อย่าพูดไร้สาระ” หลิวหรูเยว่ถลึงตามองนางแวบหนึ่ง

ชิงเถามุ่ยปาก “คุณหนู ข้าเองก็เป็นกังวลใจแทนคุณหนูนี่เจ้าคะ ถ้าหากเรานำเรื่องนี้ไปบอกหานอ๋อง ไม่แน่ว่า…”

หลิวหรูเยว่แค่นหัวเราะ ดวงตาเป็นประกาย และกล่าวอย่างแผ่วเบา “การจะจับหัวขโมย พวกเราจะฟังแค่คำพูดไม่ได้ จะทำให้หานอ๋องยิ่งเกลียดชังข้าเข้าไปใหญ่ เช่นนั้นแล้ว เจ้าไปให้คนสืบข้อมูลของชายผู้นั้นมา ดูว่าเขาและซ่งชิงหลันมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่!”

ลางสังหรณ์ของหญิงสาวบอกนางว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่