ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 293 งดงามเป็นพิเศษ

บทที่ 293 งดงามเป็นพิเศษ

ในตอนนี้ มีกลุ่มผู้หญิงชั้นสูงที่เพิ่งซื้อเครื่องประดับจากเยวียนยางถังเดินผ่านกายของหลิวหรูเยว่และชิงเถาไป

สีหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่รู้สึกยังไม่หนำใจ ทั้งยังพูดคุยกันถึงสินค้าของดีที่เพิ่งจะซื้อมาอย่างตื่นเต้น

“เครื่องประดับของเยวียนยางถังนี้ช่างแตกต่างจากร้านเครื่องประดับอื่น ดูแล้วล้วนงดงามและโดดเด่นเป็นพิเศษเสียจริง”

“ไม่เพียงเท่านั้นนะ พอสวมใส่แล้วก็เพิ่มสีสันได้ไม่น้อยเลย”

“จริงด้วย! จริงด้วย! ข้าคิดว่าปิ่นปักผมทุกชิ้นล้วนสวยงาม ไม่รู้ว่าจะเลือกอันไหนดีเลย”

“ข้าว่านะ เจ้าก็ถือโอกาสที่ตอนนี้มีกิจกรรมเปิดร้าน ซื้อทุกชิ้นที่ชอบไปเลย ซื้อแล้วยังเก็งกำไรได้อีก!”

“นั่นสิ! เมื่อครู่นี้ข้าก็ซื้อมาตั้งเยอะเพื่อให้ได้ตั๋วส่วนลดสิบส่วนในร้านเสื้อชิงเยว่ ตอนนี้ข้ามีเพียงพอให้จัดเข้าชุดกันได้อีกนานเลย”

“เจ้าคิดมากไปแล้ว ชุดเสื้อผ้านี้จากฝีมือของแม่นางซ่งก็จะมีแบบใหม่ออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ว่าเดือนต่อไปจะออกแบบใหม่มา เจ้าก็จะหวั่นไหวไปซื้ออีกครั้งกระมัง!”

“ก็นั่นอย่างไร! แม่นางซ่งผู้นี้ช่างเก่งกาจนัก ช่างรู้วิธีการคว้าใจผู้หญิงอย่างเรา ๆ นัก!”

“แม่นางซ่งไม่เพียงแต่คว้าใจของสตรี นี่แม้แต่ชายหนุ่มที่ยากจะคว้าหัวใจมากที่สุดในเมืองหลวงนี้นางก็ยังคว้าเอาไว้ได้! ข้าได้ยินมาว่าหานอ๋องชอบพอแม่นางซ่งอย่างมากทีเดียว!”

“ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน! เพียงแต่น่าเสียดายที่แม่นางซ่งเป็นแม่หม้ายลูกติด ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงช่างเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก!”

“ไอ้หยา! หากท่านอ๋องชอบนางจริง ๆ แล้วแต่งกับนางจะมีผู้ใดกล้านินทาได้เล่า”

“ฮ่า ๆ ๆ… ก็จริงของเจ้า!”

……

ฟังพวกนางพูดคุยกัน สีหน้าของหลิวหรูเยว่ก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ!

พวกนางบอกว่าซ่งชิงหลันและหานอ๋องเป็นกิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันอย่างนั้นหรือ

ซ่งชิงหลันจะคู่ควรกับท่านอ๋องที่สูงส่งได้อย่างไร พวกนางตาบอดไปแล้วหรือ

คนที่คู่ควรกับท่านอ๋อง ควรเป็นนางที่เป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีจึงจะถูก!

ชิงเถาที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางหลิวหรูเยว่โกรธเสียจนคันฟันและลอบกำหมัดแน่น ก็อดไม่ได้ที่จะประหม่าขึ้นมาอีกคน

นางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณหนู… เช่นนั้นเราจะยังไปเยวียนยางถังอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

“ไปสิ! ต้องไปอยู่แล้ว!” หลิวหรูเยว่หันหน้ากลับมา และยกยิ้มมุมปาก “พวกนางบอกว่าแม่นางซ่งเก่งกาจนักไม่ใช่หรือ ข้าอยากจะรู้นักว่านางจะเก่งกาจสักเพียงใด”

กล่าวจบนางก็เชิดหน้าขึ้น เดินไปยังร้านเยวียนยางถังอย่างหยิ่งยโส

ซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งกำลังคุยเล่นกันอยู่ อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยและประสงค์ร้ายดังขึ้น “แม่นางซ่งช่างมีความสามารถเหลือเกิน เปิดร้านหนึ่งแล้วก็เปิดอีกร้าน นี่ถ้าหากไม่รู้คงเข้าใจว่าท่านเป็นคนธรรมดาที่มีความโลภอย่างมาก!”

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปมอง ก็เห็นใบหน้าขาวงดงามของหลิวหรูเยว่

นางอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองฟ้า หญิงผู้นี้ช่างน่าสนใจนัก ไปที่ไหนก็เจอนางตามหลอกหลอน

ซ่งชิงหลันมองนางด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ข้ายอมรับ ข้านั้นชอบหาเงินจริง ๆ แต่คุณหนูหลิวเข้าใจผิดแล้ว ร้านเครื่องประดับนี้ไม่ใช่ร้านของข้า”

“เฮอะ… ก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ผู้ใดเปิดก็ไม่ต่างกัน” กล่าวจบนางก็เลื่อนสายตามองไปยังอู่ต้าหย่งที่ยืนทำสีหน้าเย็นชาอยู่ข้าง ๆ แล้วแสร้งทำเป็นตกใจ “เอ๋ นายท่านผู้นี้… ก็มาซื้อเครื่องประดับหรือ เหตุใดไม่เข้าไปเล่า”

ซ่งชิงหลันพอจะเดาออกถึงความตั้งใจของนางแล้ว จึงเอ่ยเสียงเย็นชา “ท่านพี่อู่เป็นสหายของข้า!”

“สหายหรือ เจ้ามีสหายที่สนิทสนมเพียงนี้ ท่านอ๋องรู้หรือไม่”

คำพูดของหลิวหรูเยว่แอบแฝงความหมายถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดไม่ชัดเจนของนาง

ทำให้อู่ต้าหย่งที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้เอ่ยออกมา “คุณหนู ข้ากับแม่นางซ่งไม่ใช่…”

“ท่านพี่อู่!” ยังไม่ทันให้อู่ต้าหย่งพูดจบ ซ่งชิงหลันก็เอ่ยปากขัดจังหวะเขา ขณะเดียวกันก็มองเขาแล้วกล่าว “เมื่อครู่ท่านบอกว่ามีธุระต้องทำไม่ใช่หรือ เช่นนั้นท่านไปทำงานเถิดเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันไม่อยากลากอู่ต้าหย่งเข้ามายุ่งด้วยตามความต้องการของหลิวหรูเยว่

อู่ต้าหย่งดูออกถึงความตั้งใจของซ่งชิงหลัน จึงได้พยักหน้า กล่าว “ได้ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

แต่แววตาของเขากลับยังดูไม่วางใจ

ซ่งชิงหลันจึงส่งยิ้มให้เขา พร้อมส่งสายตาให้เขาวางใจ อู่ต้าหย่งจึงได้จากไป

หลิวหรูเยว่หรี่ตาเล็กน้อย มองดูการสื่อสารทางสายตาของพวกเขา ก็ยิ่งยืนยันสิ่งที่นางคาดเดาในใจ

หากแต่ซ่งชิงหลันขี้เกียจจะสนใจนาง หมุนตัวจะเดินเข้าไปในเยวียนยางถัง

หลิวหรูเยว่เห็นเช่นนั้นก็พาชิงเถาตามไปติด ๆ

ในตอนนี้ หลี่ซิ่วซิ่วเห็นหลิวหรูเยว่เข้ามา ก็เดินหน้ามาต้อนรับ “คุณหนูหลิว ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านต้องการดูเครื่องประดับชิ้นไหนหรือเจ้าคะ”

หลิวหรูเยว่เชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่ง หันจมูกใส่หลี่ซิ่วซิ่ว และกล่าว “เอาเครื่องประดับที่ดีที่สุดที่พวกเจ้ามีออกมาให้ข้าดูที”

เพียงหลี่ซิ่วซิ่วได้ยินน้ำเสียงนี้ของนาง ก็รู้สึกว่าว่านางตั้งใจจะหาเรื่อง

แต่เห็นว่ามีลูกค้ามากมาย ก็ทำได้เพียงรับมืออย่างเงียบ ๆ หากเจอปัญหาอันใดก็รับมือไปเช่นนั้น

ดังนั้น หลี่ซิ่วซิ่วจึงเลือกเอาเครื่องประดับที่ทำออกมาตามแบบแผนภาพของซ่งชิงหลันออกมา “คุณหนูหลิว ท่านลองดูเครื่องประดับเหล่านี้เผื่อจะถูกใจเจ้าค่ะ”

หลิวหรูเยว่กรีดนิ้ว หยิบเอาเครื่องประดับทุกชิ้นขึ้นมาดูด้วยสีหน้าดูถูก ส่ายหน้าแล้วกล่าว “อืม… นี่ช่างโบราณเกินไปแล้ว อันนี้น่าเกลียดเกินไป ส่วนชิ้นนี้ดูไร้รสนิยม ส่วนชั้นนี้ก็ไม่ได้มีอันใดพิเศษ…”

กล่าวจบ นางก็ดันเครื่องประดับตรงหน้าไปอีกด้านหนึ่ง มองหลี่ซิ่วซิ่วด้วยสีหน้าครุ่นคิด กล่าวเหน็บแนม “ข้าได้ยินมาว่าเครื่องประดับของเยวียนยางถังของเจ้านั้นแตกต่างงดงามเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงได้อยากมาชื่นชมตามเสียงร่ำลือ แต่ตอนนี้พอได้ดูแล้ว ข้ารู้สึกว่าชื่อเสียงเกินจริงไปเสียหน่อยนะ”

สีหน้าของหลี่ซิ่วซิ่วยังคงรักษารอยยิ้มที่เหมาะสม “คุณหนูหลิวรู้สึกไม่พอใจตรงจุดใดก็บอกได้เต็มที่เจ้าค่ะ ร้านของเรายังมีบริการทำตามสั่ง สามารถออกแบบเครื่องประดับที่ท่านต้องการให้เป็นพิเศษได้เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันทนดูต่อไปไม่ได้แล้วจริง ๆ เมื่อเห็นคนของตนเองถูกรังแก

นางเดินก้าวไปข้างหน้า ขวางหน้าหลี่ซิ่วซิ่วเอาไว้ มองหลิวหรูเยว่ด้วยแววตาเย็นชา และกล่าว “ไม่ต้องเสียแรงหรอก ไม่ว่าพวกเราจะออกแบบอย่างไร คุณหนูหลิวก็คงไม่มีทางพอใจ ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

หลิวหรูเยว่ยิ้มอย่างนิ่งสงบ “นี่คือวิธีการดูแลลูกค้าของร้านเยวียนยางถังของพวกเจ้าหรืออย่างไร”

ในตอนนี้ เหตุการณ์ทางด้านนี้ได้ดึงดูดสายตาของลูกค้าไม่น้อย

ซึ่งเป้าหมายของหลิวหรูเยว่ก็คือสิ่งนี้ นางมาเพื่อทำให้พวกนางเสียหน้า นางอยากจะทำให้ทุกคนได้เห็นความอับอายของซ่งชิงหลัน และทำให้กิจการนางดำเนินต่อไปไม่ได้อีก ดูสิว่านางจะภาคภูมิใจอย่างไรได้

ซ่งชิงหลันนั้นเกลียดเล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าของนางเป็นที่สุด จึงไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

นางแค่นหัวเราะ โต้กลับอย่างดุดัน “พวกเราเปิดร้านทำกิจการก็ย่อมต้องปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเคารพ แต่กับคนที่จงใจหาเรื่องจับผิดก็ไม่เกรงใจ ในเมื่อคุณหนูหลิวไม่ถูกใจในเครื่องประดับของร้านเยวียนยางถังของเรา ก็เชิญท่านออกไปเถิดเจ้าค่ะ”