ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 295 ยังไม่แต่งงาน

บทที่ 295 ยังไม่แต่งงาน

ซ่งชิงหลันโบกไม้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็ก ๆ ต่อไปข้าจะสอนเจ้าเอง”

“เจ้าค่ะ” หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าอย่างหนัก

แววตาของนางที่มองซ่งชิงหลันเต็มไปด้วยความชื่นชม ไม่แปลกเลยที่แม้แต่พี่ชิงตงสามีของนางยังบอกว่าสมองของท่านพี่นั้นเหมือนจะมีไฟที่ไม่มอดลุกโชนอยู่ตลอด ช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว

ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอย่างมีชีวิตชีวานั้นเอง อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น “พี่ชิงหลัน! พี่สะใภ้ซิ่วซิ่ว!”

ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วหันไปมองตามเสียงด้านนอกประตูเยวียนยางถัง ก็เห็นร่างผิวขาวอมชมพูที่คุ้นตากำลังพยายามฝ่าฝูงชนของเหล่าลูกค้า มาตรงหน้าพวกนางสองคน

อู่เชียนเชียนเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทัน นาวกล่าวอย่างกระหืดกระหอบ “ในที่สุด ในที่สุดก็เบียดเข้ามาได้แล้ว ร้านพวกท่านนี้ครึกครื้นเกินไปแล้วกระมัง!”

ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วล้วนตื่นเต้นอย่างมาก ทั้งสองคนกอดอู่เชียนเชียนเอาไว้

“ไอ้หยา! พวกท่านเบา ๆ หน่อยสิ ข้าแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว!”

เฮ้อ ช่วยไม่ได้ มีพี่สาวน้องสาวที่รักกันมากเพียงนี้ ช่างเป็นภาระอันแสนสุขเสียจริง

ซ่งชิงหลันปล่อยนางแล้วเอ่ย “ข้านึกว่าเจ้าจะไม่กลับมาเสียแล้ว!”

อู่เชียนเชียนเบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น และกล่าวว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ การเปิดร้านใหม่ของพวกท่านเป็นเรื่องสำคัญเพียงนี้ อย่างไรข้าก็ต้องกลับมา! ต้องโทษที่เรือลำนั้นแล่นช้าเกินไปต่างหาก แต่พวกเราก็ยังมาถึงเมืองหลวงทันตั้งแต่เมื่อวาน จริงสิ กิจการพวกท่านดีเช่นนี้ คงจะเก็บสินค้าเอาไว้ให้ข้าด้วยใช่หรือไม่”

กล่าวจบนางก็หรี่ตาเล็กน้อย มองทั้งสองคนด้วยสายตาตรวจสอบ

หลี่ซิ่วซิ่วยกยิ้มแล้วเอ่ย “เจ้าวางใจเถิด ส่วนของเจ้านั้น ท่านพี่ให้ข้าเอาออกมาเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ล้วนเป็นแบบที่ท่านพี่ออกแบบให้เจ้าเป็นพิเศษเลยนะ!”

อู่เชียนเชียนกอดซ่งชิงหลันแน่นและยิ้มให้นางทันที “พี่ชิงหลันดีกับข้าที่สุดแล้ว!”

ซ่งชิงหลันตบหลังของนางราวกับน้องสาวแท้ ๆ แต่อยู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ จากนั้นก็จับอู่เชียนเชียนมาไว้ตรงหน้าแล้วหมุนตัวนางรอบหนึ่ง พิจารณานางจากหัวจรดเท้าอย่างตั้งใจรอบหนึ่ง

สุดท้ายนางก็มองอู่เชียนเชียนด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เชียนเชียน เหตุใดเจ้าจึงดูมีน้ำมีนวลยิ่งนัก”

“นั่นสิ! เสื้อผ้าชุดนี้ของเจ้าดูแล้วจะคับไปเล็กน้อยนะ!” หลี่ซิ่วซิ่วเองก็เห็นความผิดปกติ จากนั้นในหัวก็มีแสงหนึ่งวาบขึ้นมา นางกล่าวอย่างตื่นตกใจและดีใจ “เชียนเชียน นี่เจ้าคงไม่ได้…” ตั้งครรภ์ใช่หรือไม่

ไม่รอให้หลี่ซิ่วซิ่วกล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็เอ่ยปากขัดจังหวะนางทันที “หยุดเลย! ข้าเปล่าเสียหน่อย เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่พวกท่านคิดนะ!”

กล่าวจบ ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็เห่อร้อนเล็กน้อย เผยให้เห็นความกระอักกระอ่วน “ความจริง… ข้านั้น… เพียงแค่… อ้วนขึ้นน่ะ!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ…”

กล่าวออกไปเช่นนั้น ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วก็หัวเราะจนตัวงอ

อู่เชียนเชียนหน้าแดง ดวงตากลมโตจ้องมองทั้งสองคน เอ่ยแบบแกล้งทำเป็นโกรธ “เอาเถิด! พวกท่านสองคนไม่ต้องหัวเราะแล้ว! เรื่องนี้ต้องโทษซื่อโม่วต่างหาก เพียงพวกเราไปถึงหลี่โจว เขาก็พาข้าไปเดินเล่นกินอาหารทั่วทุกหนแห่ง อาหารที่นั่นอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ ข้าเลยไม่ทันสนใจ กินมากไปหน่อย…”

ซ่งชิงหลันโค้งมุมปากยิ้มเล็กน้อย เผยรอยยิ้มขี้เล่น และกล่าวหยอก “เจ้าพูดเช่นนี้… เหตุใดข้าฟังแล้วเหมือนแอบแสดงความรักเลยเล่า”

“เปล่าเสียหน่อย! ไอ้หยา! ท่านพี่ชิงหลัน ข้าเพิ่งจะกลับมา เหตุใดท่านจึงล้อข้าเช่นนี้เล่า! ฮึ! ข้าจะโกรธแล้วนะเจ้าคะ!”

“เอาเถิด ๆ! ไม่แกล้งเจ้าแล้ว!” ซ่งชิงหลันเห็นว่าควรพอได้แล้วก็หยุด จากนั้นก็เปลี่ยนประเด็นอย่างจริงจัง “จริงสิ ซื่อโม่วเล่า”

“พวกเขากลับไปที่โรงฝึกกับพ่อข้าแล้ว ส่วนข้ารอไม่ไหว จึงได้มาหาพวกท่านเสียก่อนเจ้าค่ะ”

“พวกเขาหรือ” ซ่งชิงหลันมุ่นคิ้ว จับประเด็นในทันที

อู่เชียนเชียนยิ้มพลางพยักหน้า กล่าว “จริงสิ ท่านลุงฉูเองก็มาที่เมืองหลวงกับพวกข้าด้วย อ้อ จริงสิ เหตุใดข้าจึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ!”

กล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็ตบหัวตัวเอง มองซ่งชิงหลันแล้วเอ่ย “พ่อข้าบอกว่าคืนนี้จะเลี้ยงรับท่านลุงฉูในฐานะเจ้าบ้าน ดังนั้นจึงอยากจะจองโต๊ะสองสามโต๊ะที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายเจ้าค่ะ”

ตอนนี้ที่เมืองหลวงมีการตั้งกฎขึ้นอย่างลับ ๆ การจะเลี้ยงต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่มาจากที่ห่างไกล จะต้องมาจัดเลี้ยงที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย นี่ถือเป็นการแสดงความเคารพ

ซ่งชิงหลันฟังนางกล่าวเช่นนั้นก็จริงจังขึ้นมาทันใด “นี่คืออาหารสำหรับว่าที่พ่อสามีของเจ้า เช่นนั้นก็ต้องให้ความสำคัญหน่อย ข้าต้องทำเองจึงจะใช้ได้ ไปกันเถิด พวกเรากลับภัตตาคารอวิ๋นหลายกัน เชียนเชียน เจ้าบอกข้ามาสิ ว่าที่พ่อสามีของเจ้านั้นชอบอาหารอันใด มีสิ่งใดที่ไม่กินหรือไม่”

อู่เชียนเชียนหน้าแดงอีกครั้ง แล้วกล่าวเบา ๆ “ว่าที่พ่อสามีอันใดกัน ข้ากับซื่อโม่วยังไม่แต่งงานกันเสียหน่อย”

“อย่างไรการแต่งงานของพวกเจ้าก็เป็นเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้ว เจ้าไม่ต้องอายแล้วล่ะ!”

กล่าวจบก็ลากมือของอู่เชียนเชียนเดินออกไปข้างนอก ก่อนจากไปก็บอกลาหลี่ซิ่วซิ่ว “ซิ่วซิ่ว ข้ากลับไปภัตตาคารอวิ๋นหลายก่อนล่ะ เจ้าอยู่นี่ก็ลำบากหน่อยนะ”

“เจ้าค่ะ พวกท่านไปเถิด!”

อู่เชียนเชียนยังไม่ลืมกล่าวเสริม “วันนี้เก็บร้านแล้วก็อย่าลืมตามท่านพี่ชิงตงมากินข้าวที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายด้วยกันนะ! ท่านพ่อข้าเลี้ยงเอง!”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มพลางโบกมือ “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”

……

ซ่งชิงหลันสั่งให้ปิดภัตตาคารอวิ๋นหลายเร็วขึ้นในวันนี้ พร้อมหาที่นั่งและเวลาว่างมาเพื่อต้อนรับพวกฉูอี้เฟิงเป็นพิเศษ

หลังจากอู่เชียนเชียนรู้ถึงความตั้งใจของซ่งชิงหลัน ก็ยิ่งซาบซึ้งอย่างมาก “ท่านพี่ชิงหลัน ต้องขอบคุณท่านมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านดีกับข้าเหลือเกิน เพียงแต่ว่า ท่านปิดร้านก่อนเวลาเช่นนี้ คงจะเสียรายได้ไปไม่น้อยเลยกระมัง”

กล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็มองนางอย่างเกรงใจ เพราะนางนั้นรู้ว่าซ่งชิงหลันรักเงินเป็นที่สุด

ซ่งชิงหลันกอดอก กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ก็ใช่น่ะสิ ข้านั้นเสียรายได้ไปไม่น้อยเลยล่ะ เหตุใดหรือ เจ้าจะชดใช้ให้ข้าหรืออย่างไร”

“ข้าจะมีเงินเยอะเพียงนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ!” อู่เชียนเชียนถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างกังวล รักษาระยะห่างจากซ่งชิงหลันเล็กน้อย กลัวว่านางจะต้องการเงินชดใช้จากตนจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง อู่ต้าก่านและฉูอี้เฟิงทั้งสองคนที่จะได้เกี่ยวดองกันก็พากันเดินเข้ามาในภัตตาคารอวิ๋นหลาย

ฉูซื่อโม่วรีบดึงมืออู่เชียนเชียนเดินไปข้างหน้า “ท่านพ่อเจ้าคะ พวกท่านมาแล้วหรือ”

ซ่งชิงหลันย่อมเดินหน้าไปต้อนรับ มองแขกคนสำคัญทั้งสองคนแล้วกล่าว “ท่านอาจารย์อู่ นายท่านฉู”

“ท่านนี้คือแม่นางซ่งผู้มีชื่อเสียงโด่งดังใช่หรือไม่” ฉูอี้เฟิงมองซ่งชิงหลัน แววตาอดไม่ได้ที่จะฉายความประหลาดใจ

ซ่งชิงหลันรีบยิ้มพลางโบกมือ “มิกล้าเจ้าค่ะ! ในแง่ของชื่อเสียง ข้าจะเทียบกับนักวาดอันดับหนึ่งของโลกใบนี้อย่างนายท่านฉูได้อย่างไร”

ขณะพูดคุยกัน ซ่งชิงหลันก็ลอบพิจารณา ก็เห็นว่าฉูอี้เฟิงนั้นมีกลิ่นอายน่าเกรงขาม ในทุก ๆ การเคลื่อนไหวนั้นสามารถบอกได้ถึงบุคลิกความฉลาดอย่างชัดเจน เพียงดูก็รู้ว่าเป็นคนรู้หนังสือ ทำให้นางชื่นชมอย่างมาก