ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 296 ข้าคงจะอายเป็นแน่

บทที่ 296 ข้าคงจะอายเป็นแน่

ฉูอี้เฟิงเองก็ลอบพิจารณาซ่งชิงหลันอยู่เช่นกัน

เพียงเขามองดวงตาคู่นั้นของนาง เขาก็ดูออกถึงหลาย ๆ สิ่ง ว่าหญิงตรงหน้านั้นเป็นคนฉลาดเกินคนทั่วไป จิตใจบริสุทธิ์ อีกทั้งยังมีความมั่นใจที่ไม่เหมือนผู้ใด มีท่าทางอันเป็นธรรมชาติแต่กลับสามารถดูแลผู้อื่นและกระทำการได้อย่างเหมาะสม ช่างเป็นหญิงอัศจรรย์ที่หาได้ยากในโลกนี้

ฉูอี้เฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ระหว่างที่ข้าอยู่ที่หลี่โจว ก็ได้ยินว่าเมืองหลวงมีหญิงอัศจรรย์คนหนึ่งอย่างแม่นางซ่ง เก่งกาจในการค้าขาย หน้าตาโดดเด่น วันนี้ได้พบแม่นางก็เป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ”

กล่าวจบเขาก็มองฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง และกล่าว “โม่วเอ๋อร์ เจ้าผูกมิตรกับเพื่อนเช่นนี้ได้ นับว่าโชคดียิ่งนัก!”

ซ่งชิงหลันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “นายท่านฉูเจ้าคะ หากท่านยังชมต่อไปเช่นนี้ ข้าคงจะอายเป็นแน่เจ้าค่ะ”

อู่ต้าก่านที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ฉู พวกเรารีบไปนั่งโต๊ะกินข้าวกันเถิด ดูว่าแม่นางชิงหลันจะเตรียมอาหารอันใดไว้ให้เราแล้ว!”

อยู่ ๆ ในตอนนั้น ด้านนอกประตูก็มีเสียงดุดันดังเข้ามา “ทุกท่าน ต้องขอโทษด้วยที่ข้ามาช้า”

ทันทีที่กล่าวจบ ร่างงดงามโดดเด่นและน่าเกรงขามของไป๋เย่หานก็ปรากฏที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย ในมือซ้ายขวาของเขายังจูงมือเด็กน้อยน่ารักและฉลาดทั้งสองคนมาคนละข้าง

และเด็กน้อยน่ารักสองคนนั้นก็คืออย่างซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่นั่นเอง

วันนี้ไป๋เย่หานสวมใส่ชุดผ้าหรือไม่สีฟ้า ชุดคลุมและปากกระบอกแขนเสื้อใช้ผ้าหรือไม่ปักสีฟ้าเป็นลายเมฆมงคล ผมสีดำขลับมีหมวกครอบเอาไว้ ปักปิ่นปักผมหยกขาว ดูแล้วงามสง่าสดใสราวกับต้นหยกเล่นลม แตกต่างจากปกติที่ดูเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งเป็นอย่างมาก

ในยามที่อู่เชียนเชียนเห็นไป๋เย่หานปรากฏตัวนั้นนางก็ตะลึงไปทันใด และนางหันหน้ามามองฉูซื่อโม่ว แล้วกล่าวเบา ๆ “เหตุใดท่านอ๋องจึงมาได้เล่า!”

ในใจนางลอบคิดกับตนเอง ความสัมพันธ์ของพวกเขาและท่านอ๋องน่าจะไม่ได้ดีเพียงนั้นกระมัง

ฉูซื่อโม่วยิ้มเล็กน้อย และกล่าว “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”

กล่าวจบก็มองไปยังซ่งชิงหลันอย่างมีเลศนัย

อู่เชียนเชียนตอบสนองอย่างเพิ่งรู้ตัว ปิดปากตนเองอย่างตกใจ “ไม่กระมัง เป็นอย่างที่ข้าพูดจริง ๆ หรือ”

ในตอนนี้ ซ่งซิงเยว่ก็ปล่อยมือของไป๋เย่หาน วิ่งมาตรงหน้าอู่เชียนเชียนราวกับเป็นนกตัวน้อยที่มีความสุข พร้อมกล่าวออดอ้อน “ท่านน้าเชียนเชียน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว เยว่เยว่คิดถึงท่านมากเลย!”

เมื่อเห็นเด็กน้อยอ่อนหวานน่ารักเช่นนี้ ในใจของอู่เชียนเชียนก็ละลายทันที นางอุ้มซ่งซิงเยว่ขึ้นมา ใช้จมูกชนจมูกของนาง กล่าวอย่างมีความสุข “ข้าเองก็คิดถึงเยว่เยว่มาก! ไม่ได้เจอกันหลายวัน เจ้ายิ่งน่ารักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก!”

นางทำเอาซ่งซิงเยว่หัวเราะคิกคัก

ส่วนซ่งซิงเฉินก็เดินมาตรงหน้าฉูซื่อโม่วด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านอาฉู”

ฉูซื่อโม่วมองดูท่าทางเป็นผู้ใหญ่ของเด็กชาย ก็คิดว่าเหมือนไป๋เย่หานขึ้นทุกวัน

ทุกคนล้วนรวมตัวกันครบแล้ว ทุกคนจึงได้นั่งโต๊ะกินข้าวกัน

ซ่งชิงหลันกล่าวกับเสี่ยวโต้วที่คอยรับใช้ข้าง ๆ “ยกอาหารมาได้”

จากนั้น อาหารจานผักและจานเนื้ออันหอมหวนน่าเอร็ดอร่อยก็ถูกยกขึ้นโต๊ะทีละจาน มีแกงเต้าหู้หัวปลา หัวสิงใตน้ำแดง ปลากะพงขาวนึ่ง เนื้อไก่ฉีก หมูเส้นผัดกระเทียม สามสมบัติยัดไส้ และอื่น ๆ…

สุดท้ายก็เป็นอาหารจานใหญ่ที่หนักอึ้งจนฟางโย่วลี่ต้องยกมาด้วยตัวเอง

หลังจากฉูอี้เฟิงได้เห็นก็ตะลึงไป จากนั้นก็มองซ่งชิงหลันแล้วเอ่ยถาม “สิ่งนี้… คงไม่ใช่นกพิราบย่าง อาหารขึ้นชื่อของภัตตาคารอวิ๋นหลายหรอกกระมัง”

เขาไม่เคยได้เห็นนกพิราบย่างตัวใหญ่เพียงนี้มาก่อนเลย

ไม่เพียงแต่ฉูอี้เฟิง แม้แต่อู่เชียนเชียนเองก็ตะลึงไป เห็นเพียงนกพิราบย่างตรงหน้าที่มีสีแดงงดงามทั้งยังมีกลิ่นหอมยั่วยวน ส่วนในถาดเดียวกันนั้นก็ยังมีวัตถุดิบที่ดูแล้วไม่เข้ากันอยู่ มีทั้งแตงกวาเส้น หอมใหญ่เส้น น้ำจิ้ม ทั้งยังมีแผ่นแป้งอีกด้วยหรือ

นางกะพริบตา หันหน้าไปมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย เอ่ยถาม “พี่ชิงหลัน นี่คืออันใดหรือเจ้าคะ หรือจะเป็นอาหารที่ท่านพัฒนาขึ้นใหม่อีกแล้วหรือ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าวอธิบายกับทุกคน “ข้าได้ยินเชียนเชียนบอกว่า นายท่านฉูชอบกินเป็ด ดังนั้นวันนี้ข้าจึงทำเป็ดย่างสูตรพิเศษ แต่เป็ดย่างนี้มีวิธีกินที่ค่อนข้างพิเศษเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็หันหน้ามามองฟางโย่วลี่ที่ด้านหลัง “อาจารย์ฟาง รบกวนด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้”

ฟางโย่วลี่พยักหน้า จากนั้นก็วางเป็ดย่างลงบนเขียงที่โต๊ะข้าง ๆ ใส่ถุงมือและเครื่องมือ จากนั้นก็หยิบมีดมาแล้วเริ่มสับเป็ด

การกินเป็ดย่างจานนี้ ต้องใช้ทักษะหั่นเป็ดด้วยวิธีการพิเศษ ซึ่งเป็นการทดสอบทักษะการใช้มีดของคนทำครัวโดยเฉพาะ ดังนั้นซ่งชิงหลันจึงทดลองทำอาหารจานนี้ และไม่แน่ใจว่าจะทำเองได้อย่างไร จึงทำได้เพียงรบกวนฟางโย่วลี่ที่เชี่ยวชาญในการใช้มีดจัดการ

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ฟางโย่วลี่ก็หั่นเนื้อเป็ดย่างเป็นชิ้น ๆ เนื้อมีความหนาบางเท่ากัน วางใส่ถาดขึ้นโต๊ะอีกครั้ง

ทุกคนมองดูก็อดไม่ได้ที่จะจิ๊ปากอย่างแปลกใจ

ฉูอี้เฟิงกล่าวชื่นชมอย่างไม่ลังเล “ได้ยินว่าฝีมือของพ่อครัวใหญ่แห่งภัตตาคารอวิ๋นหลายยอดเยี่ยมมาก วันนี้ได้เห็นก็เป็นดั่งที่เขาว่ากันจริง ๆ เพียงแค่ฝีมือการใช้มีดก็ไม่มีผู้ใดเทียบได้แล้ว”

อู่ต้าก่านเองก็หัวเราะ พร้อมกล่าวอย่างเห็นด้วย “รสชาติของอาหารก็ไม่มีผู้ใดเทียบได้เช่นกัน”

กล่าวจบเขาก็มองไปทางซ่งชิงหลันอย่างทนรอไม่ไหว “แม่นางชิงหลัน เป็ดย่างนี้ต้องกินอย่างไรกันแน่หรือ”

เขาเห็นวัตถุดิบมากมายที่ยังวางอยู่บนถาดเป็ดย่าง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะต้องไม่ใช่การกินเนื้อเป็ดเข้าไปแบบธรรมดาเป็นแน่

ไป๋เย่หานที่อยู่ข้างเองก็มองซ่งชิงหลันอย่างสนอกสนใจ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เขาสงสัยจริง ๆ ว่าในหัวของพระชายานั้นมีอันใดอยู่ เหตุใดจึงมักจะคิดหาของแปลก ๆ ออกมาได้มากมายเพียงนี้

ซ่งชิงหลันเองก็ไม่ปล่อยให้ทุกคนรอนาน สาธิตให้ดูด้วยตัวเองพลางกล่าวอธิบาย “ทุกคนหยิบเอาแผ่นแป้งบางขึ้นมาแผ่นหนึ่ง คีบเอาเนื้อเป็ดย่างชิ้นหนึ่งจิ้มลงในน้ำจิ้มเป็ดย่างสูตรพิเศษแล้ววางลงบนแผ่นแป้ง จากนั้นก็ใส่แตงกวาสองสามเส้นและหัวหอมใหญ่ ห่อแผ่นแป้งให้เป็นม้วน จากนั้นก็สามารถกินได้แล้วเจ้าค่ะ พวกท่านลองดูหรือไม่เจ้าคะ”

หลังจากทุกคนเห็นการสาธิตของซ่งชิงหลันแล้ว ก็ล้วนรู้สึกว่าแปลกใหม่มาก อยากจะลองดูเหลือเกิน

ทุกคนล้วนลอกเลียนแบบ กินเป็ดย่างตามวิธีของซ่งชิงหลันทุกขั้นตอน

อู่เชียนเชียนกินเข้าไปเป็นคนแรก หลังจากกัดไปคำหนึ่ง สีหน้าก็ประหลาดใจปนยินดี ยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วกล่าว “ว้าว! ท่านพี่ชิงหลัน เป็ดย่างนี้อร่อยเกินไปแล้วเจ้าค่ะ! ข้ายังอยากกินอีกคำหนึ่งเลย!”

เมื่อกล่าวจบนางก็จะลงมืออีกครั้ง

ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางตะกละตะกลามของนางเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเอ็นดู จับมือของนางเอาไว้แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ช้า ๆ หน่อย ระวังจะสำลักเอาได้ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวข้าทำเอง”

จากนั้นก็หยิบเอาแผ่นแป้งขึ้นมา ม้วนเป็ดย่างเป็นห่อแล้วยื่นไปตรงปากของอู่เชียนเชียน

อู่เชียนเชียนยิ้มหวาน “ซื่อโม่ว ขอบคุณนะ”

ฉูอี้เฟิงและอู่ต้าก่านที่อยู่ข้าง ๆ สบตากันแล้วยิ้มอย่างปลื้มอกปลื้มใจ ราวกับว่าคุ้นเคยกับอาการหวานเลี่ยนของหนุ่มสาวคู่นี้มานานแล้ว