ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 301 ถูกพบเข้าจะลำบาก

บทที่ 301 ถูกพบเข้าจะลำบาก

จนกระทั่งพวกเขาเดินจากไปไกล อยู่ ๆ ในตอนนั้นเองก็มีเสียงดัง ‘เอี๊ยด!’ จากด้านในพระที่นั่งซิงชิน และช่องแคบประตูเล็ก ๆ ก็ค่อย ๆ เปิดออกมา

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ เด็กน้อยทั้งสองคนโผล่หัวทุย ๆ น่ารักออกมาอย่างน่าเอ็นดู

ซ่งซิงเยว่กะพริบตากลมโต ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา เด็กหญิงยิ้มให้อู่ต้าหย่งแล้วกล่าว “ท่านลุงอู่ อันตรายมากนะเจ้าคะ พวกเราเกือบถูกพบเข้าเสียแล้ว”

อู่ต้าหย่งมองท่าทางน่ารักของเด็กหญิง ในใจก็แทบละลาย จึงกล่าวเสียงอ่อนโยน “พวกเจ้ารีบกลับเข้าไปเถิด อีกเดี๋ยวจะถูกพบเข้า เช่นนั้นจะลำบาก”

แต่เขากลับเอาแต่รู้สึกว่าซ่งซิงเยว่จะหวังให้ถูกพบเข้าเสียมากกว่า

ซ่งซิงเยว่เดินออกมาข้างนอกอีกหน่อย ร่างเล็กครึ่งร่างโผล่ออกมานอกประตู และเอ่ยถามอู่ต้าหย่ง “ท่านลุงอู่เจ้าคะ เช่นนั้นท่านเข้ามาอยู่กับพวกเราเสียหน่อยเล่าเจ้าคะ การแสดงโยนของนี่สนุกมากเลย”

อู่ต้าหย่งส่ายหน้าทันใด “ข้ากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ เยว่เยว่ ตอนนี้อยู่ในวังหลวง ตามกฎแล้วข้าไม่สามารถดูกับเจ้าได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”

ขณะเดียวกับที่กล่าวเช่นนั้น ในใจของอู่ต้าหย่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายและจนปัญญา ใจเขานั้นรู้ดีว่าระยะห่างระหว่างพวกเขายิ่งห่างไปกว่าเดิม

ซ่งซิงเยว่กลับเบ้ปากอย่างไม่พอใจ พึมพำออกมาเบา ๆ “ที่วังหลวงนี้มีกฎมากมายเสียจริง ไม่สนุกเลยเจ้าค่ะ”

“เยว่เยว่!” อู่ต้าหย่งมองไปรอบ ๆ อย่างกังวลทันที โชคดีที่ไม่มีผู้ใดได้ยินสิ่งที่นางกล่าว เขาจึงได้ลอบถอนหายใจ “เยว่เยว่ ในวังหลวงนี้ จะพูดจาตามใจเช่นนั้นไม่ได้นะ”

กล่าวจบ เขาก็สบตาให้ซ่งซิงเฉิน

ซ่งซิงเฉินเข้าใจได้ในทันที จึงดึงมือของซ่งซิงเยว่ “เยว่เยว่ เรารีบกลับไปดูการแสดงโยนของเถิด การแสดงผาดโผนที่เจ้าชอบที่สุดจะเริ่มแล้วนะ”

“ก็ได้…”

เพียงได้ยินเรื่องน่าสนุก ซ่งซิงเยว่ก็ยอมกลับไปอย่างเชื่อฟัง

ซ่งซิงเฉินอยู่ด้านหลัง เขามองอู่ต้าหย่งอยู่แวบหนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา “ท่านลุงอู่ ลำบากท่านแล้วขอรับ”

อู่ต้าหย่งพยักหน้า เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้วไม่ต้องกล่าวให้มากความหรอกกระมัง

……

นอกวังหลวง

ตั้งแต่ไม่มีเด็กน่ารักสองคนอย่างซ่งซิงเยว่และซ่งซิงเฉินคอยรบกวนอยู่รอบ ๆ ตัว ในใจซ่งชิงหลันก็รู้สึกว่างเปล่าเหมือนจะขาดอันใดไป นางใช้ชีวิตอย่างไม่คุ้นชิน อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเวลานั้นเดินช้าลง หนึ่งวันยาวนานไม่จบสิ้น

ในใจยังลอบคิด เด็กสองคนนี้จะกลับมาตอนไหนกัน

แต่ตอนนี้ เรื่องที่นางมีความสุขที่สุด และรอคอยมากที่สุด ก็คือทุกวันที่ไป๋เย่หานกลับจากราชสำนัก และนำจดหมายของซ่งซิงเฉินกลับมาให้

ไป๋เย่หานผู้ขมขื่นต้องกลายเป็นผู้ส่งสารให้พวกเขาสองแม่ลูกอย่างอธิบายไม่ถูก ทุกครั้งยามเข้าสู่ราชสำนักก็รับหน้าที่นำจดหมายของซ่งชิงหลันไปส่งในวัง ทั้งยังรับหน้าที่นำจดหมายของซ่งซิงเฉินส่งออกมานอกวังอีก

อยู่ ๆ เขาก็เข้าราชสำนักอย่างขยันขันแข็ง ทำเอาเหล่าขุนนางในราชสำนักตะลึงไปตาม ๆ กัน

แน่นอนว่าเหล่าคนที่สนับสนุนให้ไป๋เย่หานเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ล้วนยินดีปรีดา ถึงขนาดลอบดีอกดีใจ หานอ๋องของพวกเขาในที่สุดก็ผงาดขึ้นมาแล้ว หากพวกเขารู้ความจริงของเรื่องนี้ เกรงว่าจะร้องไห้โดยไร้น้ำตา

และวันนี้ ไป๋เย่หานก็ทำเหมือนทุกครั้ง เขานำจดหมายของซ่งซิงเฉินกลับมา

ซ่งชิงหลันรีบเปิดดูอย่างทนไม่ไหว เริ่มอ่านอย่างละเอียด เกรงว่าจะพลาดรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตในวังของเขาไป

ไป๋เย่หานลอบมองนางแวบหนึ่ง เห็นว่ายามนางอ่านจดหมาย มุมปากก็จะโค้งขึ้นอย่างอดไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของตน แต่เขาก็ยังรู้สึกหึงหวงเล็กน้อย จึงกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “วันนี้ซิงเฉินเขียนอันใดมากอีกล่ะ เล่นอันใดอีก”

ซ่งชิงหลันพับจดหมาย มองไป๋เย่หานแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บุตรชายท่านบอกว่า เมื่อวานพวกเขาดูการแสดงกายกรรมกันสนุกมาก ทั้งยังเกือบถูกเสด็จแม่ของท่านพบเข้าอีกด้วยเจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ”

ซ่งชิงหลันจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมกล่าว “เหตุใดหรือเจ้าคะ ท่านกลัวว่าพวกเขาจะถูกพบเพียงนั้น หรือกังวลว่าคนในวังจะรู้เรื่องที่ท่านมีภรรยาและลูกเข้า”

“ข้ากลับหวังให้พวกเขารู้เสียอีก” ไป๋เย่หานยิ้ม “เช่นนี้ เสด็จพ่อก็จะทรงไม่ลังเลไม่ตัดสินพระทัยอีก ข้าก็จะได้แต่งเจ้าเข้ามาอย่างเปิดเผยและเต็มภาคภูมิ”

ซ่งชิงหลันย่อมรู้ความคิดของเขาที่ไม่อยากให้ตนคับข้องใจ

นางจับมือของไป๋เย่หาน แล้วกล่าว “ไป๋เย่หาน ถึงแม้ข้าจะไม่ใช่หญิงสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ แต่ข้า ซ่งชิงหลันก็ไม่ได้ต่ำต้อย มีดีเกินพอที่จะเหมาะสมกับท่านอ๋อง วางใจเถิดฝ่าบาททรงฉลาดเฉลียวเพียงนั้น ไม่ช้าก็เร็วต้องมีวันหนึ่งที่ทรงเข้าพระทัย”

ไป๋เย่หานขำกับคำพูดนี้ของนาง “พระชายากล้าพูดจริง ๆ อย่างนั้นหรือ”

“เรื่องนั้น ข้ายังพอมีความมั่นใจในตัวเองอยู่นะ”

กล่าวจบ นางก็โบกมือใส่ไป๋เย่หาน แล้วกล่าว “เอาเถิด ท่านไม่ต้องมารบกวนข้าแล้ว ข้าจะเขียนจดหมายหาเฉินเฉินกับเยว่เยว่”

ไป๋เย่หานสีหน้าบูดบึ้งในทันที “เจ้ามองดูคนตรงหน้าเสียหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”

ตอนนี้ เขาโกรธมากแล้วจริง ๆ เดิมทีคิดว่าการส่งตัวเด็กติดแม่สองคนนั้นไป เขาจะได้อยู่กับพระชายาตามลำพัง คิดไม่ถึงว่าที่ซ่งชิงหลันเป็นห่วงที่สุดก็ยังเป็นลูกน้อยสองคนนั้น

ซ่งชิงหลันหยุดพู่กันทันที เงยหน้ามองไป๋เย่หานที่มีสีหน้าเย็นชา จึงยกยิ้มพลางกล่าว “ไป๋เย่หาน ท่านคงไม่หึงแม้แต่กับลูกของตัวเองหรอกนะ”

“แค่ก ๆ…” ไป๋เย่หานกระแอมสองครั้งเพื่อลดความกระอักกระอ่วน “ข้าเปล่าเสียหน่อย”

กล่าวจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป

ด้วยเพราะในใจไม่พอใจอย่างมาก จึงต้องเรียกหานเฟยมาเพื่อระบายอารมณ์เสียหน่อย

ในตอนนี้ หานเฟยที่กำลังอยู่ในลานฝึกของจวนหานอ๋อง อยู่ ๆ ก็จามออกมาหลายครั้ง กล่าวด้วยสีหน้างุนงง “เกิดอันใดขึ้นกัน”

วินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ของไป๋เย่หานก็ปรากฏต่อหน้าเขา

ไป๋เย่หานหยิบเอาดาบคมเล่มหนึ่งมาจากชั้นวางอาวุธ โยนไปตรงหน้าหานเฟย

หานเฟยรับไว้ด้วยความมือไว “ท่านอ๋อง จะทำอันใดหรือขอรับ”

“มาฝึกกับข้าเสียหน่อย”

หานเฟยปวดใจ อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ท่านอ๋องนะท่านอ๋อง ผู้ใดกันไปยั่วโมโหท่าน ถึงต่อให้ท่านโมโห ก็ไม่ควรมาระบายอารมณ์กับข้านะ!

หานเฟยที่เป็นคู่ซ้อมครั้งนี้ ร่างกายบาดเจ็บอยู่หลายแห่ง พอเขากลับมาที่ห้องของตน ก็หยิบเอายาห้ามเลือดที่ซ่งชิงหลันผสมมาใส่แผล

นายท่านทั้งสองคนของเขานี่ช่างน่าสนใจนัก อีกคนเชี่ยวชาญในการสร้างบาดแผลให้เขา ส่วนอีกคนก็รับหน้าที่รักษาแผลให้เขา

ตั้งแต่ภัตตาคารอวิ๋นหลายเพิ่มรายการเป็ดย่างเลิศรสลงในรายการอาหาร ทุกวันนี้ภัตตาคารอวิ๋นหลายมีแขกมาจนไม่เหลือที่นั่ง ทุกคนล้วนงานยุ่งกันอย่างมาก

แม้แต่การสั่งกลับบ้านก็มีเยอะขึ้น

วันนี้ ภัตตาคารอวิ๋นหลายได้รับคำสั่งซื้อใหม่เป็นเป็ดย่างเลิศรสแบบกลับบ้าน

หวงเสี่ยวโต้วเพียงเห็นที่อยู่ส่งของก็เบิกตากว้างทันที รู้สึกทำอันใดไม่ถูก จึงนำใบรายการส่งให้หลิวกุ้ยเสีย

หลิวกุ้ยเสียดูแล้วก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน มอบมันให้ซ่งชิงหลัน

“จวนมหาเสนาบดีต้องการกินเป็ดย่างเลิศรสของเราหรือ” ซ่งชิงหลันมองรายการแล้วก็ยิ้ม สุดท้ายก็ฉีกใบรายการอย่างเย็นชา “ไม่ส่ง”