ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 302 พระสนมมีเรื่องรบกวนพระทัยอันใด

บทที่ 302 พระสนมมีเรื่องรบกวนพระทัยอันใด

ที่แท้ คนจากจวนมหาเสนาบดีที่สั่งอาหารกลับบ้าน ก็คือบุตรชายของจวนมหาเสนาบดี หลิวฮ่าวหมิง

เขาเดินไปเดินมาอยู่ในจวน รอแล้วรอเล่า แต่รอเพียงใดก็ไม่มีคนงานมาส่งอาหาร จึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ “แปลกเสียจริง เมื่อก่อนภัตตาคารอวิ๋นหลายส่งอาหารรวดเร็ว เหตุใดวันนี้รอนานแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเล่า”

หลิวหรูเยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ทนไม่ได้แล้ว นางวางหนังสือในมือลง จ้องมองเขาด้วยความไม่พอใจ “ท่านพี่ ท่านอย่ามาเดินไปเดินมาตรงหน้าข้าได้หรือไม่ ท่านเดินจนข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลยเจ้าค่ะ อีกอย่าง เป็ดย่างเลิศรสของภัตตาคารอวิ๋นหลายมันอร่อยตรงไหนกัน เหตุใดจะต้องกินให้ได้ด้วย เสียเงินให้นางไปเปล่า ๆ”

เพียงนางนึกถึงท่าทางพอใจของซ่งชิงหลัน ก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง อยากจะให้คนทั้งเมืองหลวงเลิกสนับสนุนกิจการของนางเสียให้หมด ดูสิว่านางจะยังอวดดีต่อหน้านางได้อย่างไรอีก

“ข้ารู้แล้ว!” อยู่ ๆ หลิวฮ่าวหมิงก็ดวงตาเป็นประกาย มองหลิวหรูเยว่แล้วกล่าว “จะต้องเป็นเพราะก่อนหน้านี้เจ้าไปทำให้แม่นางซ่งขุ่นเคืองใจ ดังนั้นภัตตาคารอวิ๋นหลายจึงไม่ส่งอาหารให้จวนมหาเสนาบดี เยว่เอ๋อร์ พี่บอกแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าก็ไม่รู้จักระงับอารมณ์ ต้องอย่างข้านี่ ข้าเองก็ไม่ถูกชะตาซ่งชิงซี แต่จะไปฉีกหน้าในที่แจ้งก็คงไม่เหมาะ”

“ท่านก็พอสักทีเถิด! ข้าไม่ได้เหมือนท่านนะ!” หลิวหรูเยว่กลอกตา มองเขาอย่างผยอง “ท่านพี่ ท่านความสามารถไม่สู้เขา ซ่งชิงซีได้เป็นจอหงวน มีความสามารถอย่างแท้จริง แต่ซ่งชิงหลัน ไม่ว่าอย่างไรนางก็ชาติกำเนิดต่ำต้อย จะเทียบข้าได้อย่างไร”

หลิวฮ่าวหมิงไม่ได้ช่างพูดช่างจาเหมือนน้องสาว ทั้งยังขี้เกียจจะถกเถียงกับนาง

ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้าแล้วกล่าว “เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าจะไปที่จวนต้าหลี่ซื่อเซ่าชิงเพื่อไปกินเป็ดย่าง!”

เพียงหลิวหรูเยว่ได้ฟังก็โกรธเสียจนลุกขึ้นยืน “ท่านพี่ ท่านโตสักทีได้หรือไม่เจ้าคะ! เหตุใดต้องกินเป็ดย่างของนางให้ได้ด้วย!”

“เจ้าจะไปรู้อันใด นี่เป็นการเข้าสังคมของข้าราชการ ตอนนี้ในราชสำนักทุกคนก็ล้วนเคยกินเป็ดย่างเลิศรสของภัตตาคารอวิ๋นหลาย และล้วนบอกกันว่าเป็ดย่างนี้เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก ยามที่พูดคุยกันก็ล้วนคุยกันแต่เรื่องนี้ หากข้าไม่กิน ก็ไม่อาจเข้าไปแทรกบทสนทนาได้เลย”

กล่าวจบ หลิวฮ่าวหมิงก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญาอีกครั้ง “ช่างเถิด พูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจ ข้าไปก่อนล่ะ”

มองแผ่นหลังของหลิวฮ่าวหมิงจากไป หลิวหรูเยว่ก็โกรธจนกระทืบเท้า

ชิงเถารีบเดินหน้าเข้ามา ยิ้มพลางกล่าวปลอบ “คุณหนู อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ คุณชายใหญ่เดินคนละเส้นทางกับท่าน เหตุใดท่านต้องไปโกรธเขาด้วยเล่า ท่านเพียงต้องคุยกับพระสนมเฉินให้ดี เป็นพระชายาหานอ๋องให้ได้ ต่อไปชีวิตก็จะดีแล้วเจ้าค่ะ!”

“จริงด้วย คำพูดของเจ้าเตือนข้าไว้ได้” หลิวหรูเยว่ยิ้ม มองชิงเถาอย่างชื่นชมอย่างหาได้ยาก “จะว่าไปแล้ว ข้าก็ไม่ได้เข้าวังไปเยี่ยมพระสนมเฉินนานแล้ว ได้ยินว่าช่วงนี้พระมเหสีถูกกักบริเวณ เหล่าสนมในวังมีพระสนมเฉินดูแลแทนชั่วคราว ดังนั้น ข้าจะต้องไปผูกมิตรกับนางบ่อย ๆ จึงจะใช้ได้”

กล่าวจบ นางก็เดินกลับห้องไปพลางพูด “ไปกัน ชิงเถา ช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เข้าวังไปกับข้า”

ที่พระตำหนักหยิงชุน

พระสนมเฉินนอนอยู่บนเก้าอี้ยาว นางข้าหลวงกุ้ยจือช่วยนวดขมับให้นางอยู่ข้าง ๆ ระยะนี้ที่นางต้องดูแลเหล่าสนม ทำให้นางต้องใช้ความคิดไปไม่น้อย

โดยเฉพาะทุกวันก็จะมีสนมเหล่านั้นมารบกวน สมองของนางแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

อยู่ ๆ ในตอนนั้นเอง จ้าวหรูไห่ก็เดินเข้ามา

นางเห็นพระสนมเฉินกำลังพักผ่อนจึงลังเลครู่หนึ่ง กำลังคิดจะหันหลังจากไป

หากแต่พระสนมเฉินไม่ได้หลับ นางเพียงแต่หรี่ตา หลับตาพักสมองเท่านั้น

อยู่ ๆ นางก็ลืมตาขึ้น เอ่ยถาม “มีเรื่องอันใดหรือ”

จ้าวหรูไห่รีบหันกลับมาทันที เดินไปตรงหน้าพระสนมเฉินอย่างช้า ๆ โค้งตัวลงแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พระสนมเพคะ คุณหนูหลิวมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”

นางข้าหลวงกุ้ยจือที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าพระสนมเฉินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ก็จ้องจ้าวหรูไห่แวบหนึ่ง “เจ้าไม่เห็นหรือ พระสนมเฉินต้องคอยจัดการเรื่องพระสนมทุกวัน รับมือกับเหล่านางสนมก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว จะมีแรงไปพบคนอื่นเสียที่ไหน”

จ้าวหรูไห่พยักหน้า แล้วกล่าว “เพคะ ข้าจะกลับไปแจ้งตามนี้”

“รอเดี๋ยว” อยู่ ๆ พระสนมเฉินก็ลุกขึ้นมา เรียกจ้าวหรูไห่ที่กำลังจะเดินออกไป “ให้นางเข้ามาเถิด”

จ้าวหรูไห่ผงะไป “เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว”

กล่าวจบก็ออกไปจัดการ

นางข้าหลวงกุ้ยจือขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างสงสัย “พระสนมเพคะ พระองค์ปวดศีรษะก็แย่แล้วนะเพคะ ควรจะพักผ่อนให้ดีจึงจะถูก”

พระสนมเฉินย่อมรู้ว่านางนั้นเป็นห่วงสุขภาพตน

นางดึงมือของนางข้าหลวงกุ้ยจือ โค้งมุมปากเผยรอยยิ้มมีเลศนัย “กุ้ยจือ ตอนนี้ข้าเพียงแต่ดูแลหกตำหนักชั่วคราว ไม่ช้าก็เร็วพระมเหสีก็จะพ้นจากการกักบริเวณแล้ว ถ้าหากอยากกุมอำนาจของเหล่าพระสนมไว้ในมือไปนาน ๆ ก็จะต้องมองการณ์ไกลเสียหน่อย”

“พระสนมเพคะ พระองค์ทรงหมายความว่า…”

“หลิวหรูเยว่เป็นคนฉลาด ทั้งยังเป็นเด็กที่ทะเยอทะยาน และที่สำคัญกว่านั้น นางมีพื้นฐานครอบครัวที่โดดเด่น ถ้าหากได้มหาเสนาบดีหลิวมาอยู่ฝ่ายเรา เช่นนั้นเราก็จะพอสู้กับพระมเหสีได้”

ทันทีที่พระสนมเฉินกล่าวจบ จ้าวหรูไห่ก็พาหลิวหรูเยว่เดินเข้ามา

เพียงหลิวหรูเยว่เข้ามาก็ทำท่าคำนับ “หรูเยว่ถวายบังคมพระสนมเฉินเพคะ”

“ที่นี่ไม่มีคนอื่นคนไกล เจ้าไม่ต้องพิธีรีตองหรอก” พระสนมเฉินยิ้มแล้วเดินไปข้างหน้า ดึงนางมานั่งข้างกายตน “เจ้านี่นะ ไม่ได้มาหาข้าเสียหลายวัน”

หลิวหรูเยว่ยิ้ม “หรูเยว่ได้ยินว่าพระสนมเฉินทรงต้องดูแลหกตำหนัก จะต้องทรงยุ่งกับการงานอย่างมาก จึงไม่กล้ามารบกวนเพคะ หลายวันก่อนหน้านี้ญาติจากทางไกลส่งโสมบำรุงร่างกายจำนวนหนึ่งมาให้ท่านพ่อ ถึงแม้จะไม่ได้มีราคาอันใดนัก แต่ก็ถือว่าเป็นความหวังดีของหรูเยว่ หวังว่าพระสนมจะทรงมีพระวรกายแข็งแรงเพคะ”

“เจ้าช่างเป็นเด็กดีนัก เข้าใจข้าเสียจริง ๆ”

พระสนมเฉินยิ้ม ส่งสายตาให้นางข้าหลวงกุ้ยจือที่อยู่ด้านหลัง ยิ่งมองหลิวหรูเยว่ก็ยึ่งพึงพอใจ

นางข้าหลวงกุ้ยจือเดินหน้ามารับอาหารบำรุงร่างกายจากหลิวหรูเยว่ และกล่าว “อาหารบำรุงของคุณหนูหลิวนี้มอบให้ถูกคนเสียจริงเจ้าค่ะ หลายวันมานี้พระสนมมักจะนอนไม่หลับ จะได้บำรุงร่างกายเสียบ้าง”

เพียงหลิวหรูเยว่ได้ฟังก็ถามอย่างเป็นกังวลทันที “พระสนมทรงเป็นอันใดหรือเพคะ ทรงมีเรื่องรบกวนพระทัยอันใดหรือ”

นางข้าหลวงกุ้ยจือที่เอาของเข้าไปไว้ในห้องด้านในอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

ที่แท้พระสนมก็พูดไม่ผิด คุณหนูหลิวผู้นี้นั้นฉลาด พูดครั้งเดียวก็เข้าใจ

พระสนมเฉินใช้มือนวดขมับ “จริง ๆ เรื่องรบกวนใจก็มีอยู่เรื่องหนึ่ง”

“ตอนนี้พระสนมทรงจัดการหกตำหนักไม่ใช่หรือเพคะ หรือว่าจะ…”

พระสนมเฉินยิ้มเย็น “ในวังหลวงแห่งนี้น่ะหรือ เพียงได้ยินเสียงหัวเราะของคนใหม่ จะได้ยินเสียงร้องไห้ของคนเก่าเสียที่ไหน ข้าเองก็อายุมากแล้ว องค์จักรพรรดิจะยังทรงโปรดปรานข้าอยู่ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ในวังหลวงก็ยังมีสาวงามลึกลับคนหนึ่ง…”

“เอ๋ มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือเพคะ” เพียงหลิวหรูเยว่ได้ฟังก็ตกใจจนอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าในวังจะมีข่าวน่าตกใจเช่นนี้ด้วย

จากนั้นพระสนมจึงได้เล่าเรื่องลึกลับที่เกิดขึ้นในวังหลวงที่ผ่านมาให้หลิวหรูเยว่ฟัง

นางคิดว่าหลิวหรูเยว่เองก็เป็นคนมีความคิดที่ยืดหยุ่น ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยคิดหาวิธีให้ตน เสนอความคิดอันใดออกมาก็ได้

หากแต่ในตอนนั้นเอง จ้าวหรูไห่ก็รีบวิ่งเข้ามา

พระสนมเฉินมองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “จะตื่นตระหนกอันใดเพียงนั้น”

จ้าวหรูไห่กลืนน้ำลาย “พระสนมเพคะ ข้าสืบทราบมาว่าที่สวนหลวงถูกปิดอีกแล้วเพคะ!”