ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 306 ไม่ให้เจ้าต้องเผชิญความลำบากอีกแล้ว

บทที่ 306 ไม่ให้เจ้าต้องเผชิญความลำบากอีกแล้ว

จิ่งกวงเยี่ยมองไปทางร่างทั้งสองที่กอดกัน ก็อดรู้สึกประทับใจขึ้นมาไม่ได้ เขาหันไปส่งสายตาให้กับจางอิงรั่ง จากนั้นก็พาคนอื่นๆ ออกไปจากพระที่นั่งชิงซิน ทิ้งพื้นที่ไว้ให้กับสองสามีภรรยาและเด็กน้อยทั้งสอง

แต่เพียงเขาเพิ่งเดินออกมาด้านนอกก็ได้พบกับพระสนมเฉินที่รีบร้อนตรงมายังพระที่นั่งชิงซินหลังจากทราบข่าว “ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินมาว่าเยว่เยว่ป่วยหนัก ตอนนี้เป็นเช่นไรบ้างเพคะ?”

อย่างไรเสียซ่งซิงเยว่ก็เป็นหลานสาวของนาง ภายในใจย่อมมีความรักและเอ็นดูอย่างแท้จริง

จิ่งกวงเยี่ยเห็นท่าทางเคร่งเครียดของนาง จึงกุมมืออย่างแผ่วเบาก่อนกล่าวออกมา “เจ้าวางใจได้ ชิงหลันได้มาดูอาการของเยว่เยว่แล้ว มีนางอยู่ทั้งคน เยว่เยว่จะต้องดีขึ้นในไม่ช้าแน่นอน”

สีหน้าของพระสนมเฉินเต็มไปด้วยการตำหนิตนเอง “ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉัน หากเมื่อวานหม่อมฉันไม่ไปที่สวนหลวง เยว่เยว่ก็คงไม่ตกลงไปในทะเลสาบหมื่นปี หากเยว่เยว่ไม่ตกลงไปในทะเลสาบหมื่นปี แล้วก็คงจะไม่…”

“พอเถิด” เมื่อเห็นท่าทางกล่าวโทษตัวเองของพระสนมเฉิน จิ่งกวงเยี่ยก็อดรู้สึกปวดใจขึ้นมาไม่ได้ เขาโอบเอวนางอย่างแผ่วเบาพร้อมเอ่ยปลอบโยน “สนมข้า เรื่องนี้ไม่อาจนับเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด ข้าเองก็ผิดด้วย หากข้าบอกเจ้าเรื่องเฉินเฉินกับเยว่เยว่ตั้งแต่แรก เจ้าก็คงไม่คิดว้าวุ่น…”

“ประเดี๋ยวก่อนเพคะ…” พระสนมเฉินคล้ายเพิ่งตระหนักได้ถึงบางสิ่ง “ฝ่าบาท เมื่อครู่ท่านกล่าวว่าซ่งชิงหลันเองก็เข้ามาในวัง?”

“ถูกแล้ว” จิ่งกวงเยี่ยมองสีหน้าประหลาดใจของนางก็อธิบาย “เป็นข้าที่ให้หานอ๋องพานางเข้ามา อย่างไรเสียนางก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเยว่เยว่ อาการป่วยของเยว่เยว่หนักถึงเพียงนี้ ก็สมควรจะบอกนางด้วย นอกจากนี้ หมอหลวงก็ไม่อาจทำสิ่งใดกับอาการป่วยของเยว่เยว่ได้ มีเพียงแต่นางเท่านั้นที่สามารถรักษาเยว่เยว่ได้”

“แม้จะพูดเช่นนั้น…” พระสนมเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “การที่นางเข้ามาในวังง่าย ๆ เช่นนี้อย่างไรก็ไม่ดีนัก หากมีคนนอกมาเห็นเข้า…”

นางไม่ต้องการให้ผู้อื่นรับรู้ว่าซ่งชิงหลันเป็นผู้ให้กำเนิดเลือดเนื้อของหานอ๋องและมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์

จิ่งกวงเยี่ยยิ้มปลอบนาง “ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีผู้ใดกล้าทำเรื่องนี้ให้วุ่นวายหรอก!”

หลังจากกล่าวจบ ทั้งสองก็เดินไปยังตำหนักหยิงชุนด้วยกัน

หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ขันทีน้อยจากสำนักหมอหลวงก็นำยาที่ต้มเรียบร้อยแล้วมาส่ง

ไป๋เย่หานช่วยพยุงซ่งซิงเยว่ขึ้นมา ส่วนซ่งชิงหลันเป็นคนป้อนยาให้กับเด็กหญิง

คราวนี้ซ่งซิงเยว่ยอมดื่มยาทั้งหมดลงไปอย่างว่าง่าย

ไป๋เย่หานถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขอเพียงแค่ดื่มยาลงไป อีกไม่ช้าก็จะดีขึ้น

ขณะนั้นเอง จางอิงรั่งก็เข้ามา “ท่านอ๋องขอรับ แม่ทัพซ่งกับขุนนางซ่งมาพบท่าน ตอนนี้อยู่ด้านนอกพระที่นั่งแล้ว ท่านจะพบหรือไม่…”

“ชิงหนานกับชิงซี?” ซ่งซิงหลันลุกขึ้นยืน

จางอิงรั่งมีความสามารถในการอ่านสถานการณ์ หากเป็นคนนอกที่มา เขาก็คงส่งออกไปตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่ากับซ่งชิงหนานและซ่งชิงซีต่างออกไป

ไป๋เย่หานวางซ่งซิงเยว่ลงบนเตียง ก่อนจะลูบมือของซ่งชิงหลันเบา ๆ “เจ้าอยู่ดูเยว่เยว่ที่นี่ ข้าจะออกไปดูเอง”

ซ่งชิงหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “ตกลง”

นางรู้ดีว่าตัวนางในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะเดินไปไหนมาไหนในวัง

ไป๋เย่หานเพิ่งเดินออกจากพระที่นั่งชิงซิน ซ่งชิงหนานและซ่งชิงซีก็คำนับทักทายขึ้นมาทันที “ท่านอ๋อง!”

ซ่งชิงซีถามออกมาเสียงแผ่วเบาด้วยสีหน้าร้อนใจ “ท่านอ๋อง วันนี้ข้ากลับจวนไปก็ได้ข่าวว่าท่านพี่ของข้ามากับท่าน ข้าจึงต้องการมาสอบถาม…”

ระหว่างพูดเขาก็หันไปสังเกตรอบด้าน หลังจากยืนยันได้ว่าไม่มีผู้ใดจึงเอ่ยต่อ “ท่านพี่เข้ามาในวังหรือขอรับ? เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

ประกายตาของไป๋เย่หานขยับไหวเล็กน้อย ก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เยว่เยว่ไม่สบาย”

ซ่งชิงหนานที่เดิมทียังมีท่าทางสงบนิ่ง เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่าทางสงบนิ่งก็มลายหายไป แล้วรีบเอ่ยถามออกมา “เช่นนั้นยามนี้เยว่เยว่เป็นอย่างไรบ้าง? ร้ายแรงมากหรือไม่ขอรับ?”

“เยว่เยว่ต้องลมหนาว ทว่าท่านพี่ของเจ้าเพิ่งจะป้อนยาให้นางไปเมื่อสักครู่ ไม่เป็นอันใดแล้ว”

ซ่งชิงหนานและซ่งชิงซีพากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

จากนั้นไป๋เย่หานก็เอ่ยตักเตือนพวกเขา “พวกเจ้ากลับไปแล้วก็อย่าได้ไปบอกเรื่องนี้ให้ท่านย่าต้องกังวลเล่า”

“พวกข้าทราบดีว่าสิ่งใดควรพูดขอรับ” ซ่งชิงซีพยักหน้า “เช่นนั้นพวกข้าต้องขอตัวกลับก่อน”

พระราชวังไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่ได้นาน หลังจากทราบเรื่องราวแล้ว ทั้งสองก็ออกไปพร้อมกัน

ทั้งสองกำลังอยู่ระหว่างทางออกจากพระราชวัง ทันใดนั้นซ่งชิงหนานก็ขมวดคิ้วและรั้งซ่งชิงซีเอาไว้อย่างกระทันหัน

ซ่งชิงซีเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย “ท่านพี่สาม มีอันใด…”

“เงียบ!” ซ่งชิงหนานทาบนิ้วลงบนริมฝีปาก บอกให้เงียบเข้าไว้ แล้วเอ่ยเสียงกระซิบ “มีคนมา”

หลังจากพูดจบ เขาก็พาซ่งชิงซีไปหลบอยู่ด้านข้างประตูพระราชวัง

พวกเขาเพิ่งซ่อนตัวเสร็จก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

แววตาของซ่งชิงซีอดแสดงความชื่นชมไม่ได้ ท่านพี่สามของเขาช่างเชี่ยวชาญเก่งกาจยิ่งนัก

จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งกำลังคุยกับคนอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้เจ้าต้องเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้กลายเป็นปัญหาภายภาคหน้า”

“คุณชายโปรดวางใจ ข้าย่อมรู้เรื่องนี้ดี”

เมื่อเสียงดังไกลออกไปเรื่อยๆ ซ่งชิงหนานและซ่งชิงซีจึงค่อยออกมา

ซ่งชิงหนานขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมเอ่ยออกมา “ชิงซี เจ้าฟังออกหรือไม่? นั่นคือเสียงของหลิวฮ่าวหมิง”

ซ่งชิงซีพยักหน้า เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อืม เขามีอันใดเก็บซ่อนอยู่จริง ๆ ขอรับ”

“ไปเถิด กลับกันก่อน” ซ่งชิงหนานตบบ่าของเขา “คนของมหาเสนาบดีไม่ง่ายที่จะรับมือ เจ้าต้องระวังตัวเองด้วย”

ด้วยฐานะตำแหน่งขุนนางผู้ตรวจการในยามนี้ ซ่งชิงซีจึงต้องระมัดระวังทุกการกระทำเป็นพิเศษ

ในยามราตรี

ซ่งชิงหลันอยู่ข้างกายซ่งซิงเยว่ตลอดเวลา โดยมีไป๋เย่หานอยู่ข้าง ๆ นางเช่นกัน

ทั้งสองคนช่วยกันเปลี่ยนน้ำแข็งประคบของซ่งซิงเยว่ ขณะเดียวกันก็คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิร่างกาย ในท้ายที่สุดหลังจากผ่านไปค่อนคืน ไข้ของซ่งซิงเยว่ก็ลดลง

“ดีจริง ไป๋เย่หาน ไข้ของเยว่เยว่ลดลงแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อเห็นความอ่อนล้าในดวงตาของนาง ไป๋เย่หานก็อดทุกข์ใจขึ้นมาไม่ได้ “เจ้ายุ่งมาทั้งวันแล้ว รีบไปพักผ่อนเถิด”

“ข้าไม่เป็นอันใด” ซ่งชิงหลันแย้มยิ้มแล้วส่ายหัว “ข้าอยู่ข้าง ๆ เยว่เยว่ต่อไปดีกว่า ไข้เด็กคนนี้ประเดี๋ยวก็ขึ้นประเดี๋ยวก็ลง ข้าต้องคอยดูอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา”

กล่าวจบแล้วซ่งชิงหลันก็นั่งลงข้างเตียง จากนั้นก็กุมมือเล็ก ๆ ของซ่งซิงเยว่เอาไว้

ไป๋เย่หานก็นั่งลงด้านข้างนาง จากนั้นก็พูดเสียงอ่อน “เช่นนั้นข้าจะอยู่กับเจ้าด้วย”

ระหว่างพูดก็ดึงซ่งชิงหลันเข้ามาในอ้อมแขนของตน จัดให้นางพิงเข้ากับหน้าอกแข็งแรงของตนเอง “เจ้านอนเสียเถิด ข้าจะคอยเฝ้าพวกเจ้าเอง”

ทันทีที่เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของไป๋เย่หาน ซ่งชิงหลันก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมา นางเอ่ยพึมพำด้วยเสียงเบา “ไป๋เย่หาน ข้าจะนอนพักสักครู่ ท่านปลุกข้าไปเปลี่ยนน้ำแข็งประคบให้เยว่เยว่ด้วย เข้าใจหรือไม่…”

ระหว่างพูดนางก็ผล็อยหลับไป

ไป๋เย่หานมองไปยังสตรีในอ้อมแขนของเขา ก่อนจะบอกไปยังเด็กสองคนที่นอนอยู่บนเตียง ภายในหัวใจพลันรู้สึกอิ่มเอมขึ้นมาทันใด

เขายื่นมือออกไปเกลี่ยเส้นผมที่ห้อยลงมาไปยังหลังหูของซ่งชิงหลันอย่างแผ่วเบา

ว่ากันว่าสตรีนั้นอ่อนแอ แต่มารดานั้นแข็งแกร่ง

เขาไม่อาจจินตนาการได้เลย ว่าในหลายปีที่ผ่านมานี้ นางที่เป็นสตรีจะต้องเผชิญความยากลำบากเพียงใดในการเลี้ยงดูแลลูกทั้งสองคน

แววตาของไป๋เย่หานหวั่นไหว ขณะเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ต่อจากนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องกลับไปลำบากอีกแล้ว”