ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 305 ต้องไม่เป็นอันใดอย่างแน่นอน

บทที่ 305 ต้องไม่เป็นอันใดอย่างแน่นอน

เช้าตรู่วันนี้ ขณะที่ซ่งชิงหลันตื่นขึ้นมา จิตใจของนางรู้สึกว้าวุ่น เปลือกตาขวากระตุกไม่หยุด

นางขยี้ตาพลางเอ่ยพึมพำ “แปลกจริง เหตุใดเปลือกตาข้าถึงกระตุกเช่นนี้?”

บนโต๊ะทานข้าว หลิวกุ้ยเสียส่งข้าวต้มให้ซ่งชิงหลันหนึ่งถ้วย และเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล “หลันหลัน เจ้าเป็นอันใดไป? เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ?”

“ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอันใดเจ้าค่ะ ตาขวาของข้าถึงได้กระตุกไม่หยุด”

“ห้ะ?” หลิวกุ้ยเสียเปิดปากเอ่ยขึ้น “ข้าได้ยินคนกล่าวว่าตาขวากระตุกจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นนะ!”

“อย่าได้พูดจาส่งเดชสิ!” ซ่งอวิ๋นเฟิงปรามนางทันที จากนั้นหันไปมองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “หลันหลัน เจ้าอย่าได้ฟังคำพูดไร้สาระของอาสะใภ้ของเจ้าเลย นางน่ะ ชอบไปฟังแต่เรื่องที่คนอื่นเขาพูดกัน”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว หลันหลัน ข้าเพียงพูดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจเป็นอันขาด” หลิวกุ้ยเสียรีบรับคำ

แม่เฒ่าซ่งปรายตามองพวกเขา รีบเปลี่ยนเรื่องโดยพลัน “จริงสิ เหตุใดวันนี้จึงยังไม่เห็นท่านอ๋องกลับมาอีกเล่า ปกติเวลานี้ เขาควรกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่แล้วมิใช่หรือ?”

“นั่นสิ…” ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว ในใจนางรู้สึกผิดแปลกขึ้นมา

หากแต่กล่าวถึงโจโฉ โจโฉก็มา ทันทีที่นางเอ่ยจบ ไป๋เย่หานก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าประตู

แต่ทว่าเขาไม่ได้เข้ามา เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยกับซ่งชิงหลัน “ชิงหลัน ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

หัวใจของซ่งชิงหลันพลันเต้น ‘ตึกตึก’ เมื่อเห็นสีหน้าร้อนรนกระวนกระวายของเขา นางก็รู้ในทันทีว่าจะต้องมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นเป็นแน่

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามเขาออกไปข้างนอกอย่างเงียบงันที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ด้วยเพราะไม่อยากให้คนในครอบครัวต้องเป็นกังวล

“เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ?” ทันทีที่เดินพ้นประตูห้องโถงหลักมา ซ่งชิงหลันก็เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

ไป๋เย่หานดึงมือนางเข้าไปกุม จากนั้นจึงสาวเท้าก้าวไป พลางเอ่ยกับนาง “ตามข้าเข้าวังเถิด”

“ไป๋เย่หาน! เกิดอันใดขึ้นกันแน่? ท่านกล่าวมาให้ชัดเจนสิเจ้าคะ!” ซ่งชิงหลันสะบัดตัว ปฏิเสธที่จะไปกับเขา

ไป๋เย่หานหยุดฝีเท้า มองหน้านางด้วยสีหน้าคาดเดายาก ไม่รู้ต้องเปิดปากเอ่ยเช่นไร

ซ่งชิงหลันกัดฟัน “มีเรื่องอันใด… เกิดเรื่องกับเฉินเฉินและเยว่เยว่ใช่หรือไม่?”

ไป๋เย่หานใช้ฝ่ามือกว้างใหญ่จับแขนผอมบางของซ่งชินหลันไว้แน่น เขาเม้มริมฝีปากบางน้อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก “ชิงหลัน เยว่เยว่ป่วย”

“ท่านว่าอย่างไรนะ?” ซ่งชิงหลันรู้สึกราวกับแขนขาของนางหมดเรี่ยวหมดแรง แทบล้มทั้งยืน

ซึ่งไป๋เย่หานคาดการณ์ไว้แล้ว จึงรีบโอบกระชับนางเข้ามาในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว

ซ่งชิงหลันทราบดีว่า ยามนี้มิใช่ยามโศกเศร้าเสียใจ นางต้องไตร่ตรองเรื่องที่ควรทำก่อนหลังให้ได้โดยเร็ว

นางเงยหน้ามองไป๋เย่หานด้วยใบหน้าจริงจังแล้วเอ่ยถาม “เกิดอันใดขึ้นแน่?”

“เมื่อวานนี้เยว่เยว่ตกลงไปในทะเลสาบหมื่นปีของสวนหลวง ได้รับอายเย็นจากลม นางจึงไข้ขึ้นสูงตลอดทั้งคืน หมอหลวงมาตรวจอาการของนาง สั่งยาให้แล้ว ทว่าอย่างไรนางก็ไม่ยอมทาน จนถึงบัดนี้นางยังคงไม่ได้สติ……..”

“นี่ถึงขั้นไข้ขึ้นสูงทั้งคืนหรือเจ้าคะ!” ซ่งชิงหลันเอ่ยอย่างว้าวุ่นใจ จากนั้นนางจึงคว้ามือของไป๋เย่หานเอาไว้ “เร็วเข้า! เรารีบเข้าวังเถิด!”

ไป๋เย่หานรีบบึ่งไปที่วังพร้อมกับซ่งชิงหลันโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ยามนี้ พระที่นั่งชิงซินยังคงมีทหารยามคุ้มกันป้องกันรักษาอย่างเข้มงวด

อู่ต้าหย่งผู้ที่รับผิดชอบเวรคุ้มกันรักษาประตูวัง เห็นซ่งชิงหลันรีบร้อนมา สายตาเขาก็พลันแสดงความกังวล เดิมทีตั้งใจจะกล่าวคำบางคำเพื่อปลอบประโลมนาง ทว่าด้วยสถานการณ์ปัจจุบันและสถานะ จึงไม่อาจเอ่ยสิ่งใดกับนางได้

ถึงตอนนี้พระที่นั่งชิงซินเกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้น นางกำนัล ขันที และเหล่าท่านหมอหลวงต่างคุกเข่าลงบนพื้นหน้าโถงพระที่นั่ง ทุกคนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกาย ราวกับชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ซ่งชิงหลันเพียงแค่ปรายตามองพวกเขาหนึ่งที จากนั้นจึงรีบร้อนสาวเท้าตรงดิ่งตรงเข้าไปยังโถงด้านใน

ดวงตาของซ่งซิงเฉินทั้งบวมและแดงก่ำจากการร้องไห้ ทันทีที่เขาเห็นซ่งชิงหลัน เขาก็โผเข้าไปกอดเอวของนาง “ท่านแม่ เยว่เยว่นาง…”

ซ่งชิงหลันนั่งลง ลองสัมผัสหน้าผากน้อย ๆ จากนั้นจึงปลอบเขา “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว แม่อยู่นี่แล้ว เยว่เยว่ไม่เป็นอันใดแน่นอน”

สิ้นคำ นางอุ้มซ่งซิงเฉินขึ้นมา ส่งเขาให้ไป๋เย่หานรับไป

หลังจากนั้น นางเดินไปด้านหน้า เห็นแค่เพียงเด็กหญิงน่ารักบอบบางผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียงมังกร เพียงแต่ใบหน้าของเด็กหญิงผู้นั้นแดงก่ำผิดปกติ ปากแดงจิ้มลิ้มเผยอเล็กน้อย คิ้วเล็กเรียวบางขมวดมุ่นเข้าหากัน มองดูแลให้รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก

ถึงตอนนี้ หมอหลวงตรวจดูชีพจรของซ่งซิงเยว่ จิ่งกวงเยี่ยจึงเอ่ยถามด้วยอาการวิตก “เป็นอย่างไร? ตรวจได้ว่าอย่างไรบ้าง?”

หมอหลวงแสดงสีหน้าลำบากใจ เขาลูบเคราของตน จากนั้นมองจิ่งกวงเยี่ยด้วยความลังเลแล้วกล่าว “ฝ่าบาท กระหม่อม… กระหม่อมไม่รู้ควรทำเยี่ยงไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงน้อยไม่เสวยยา… นี่… นี่… ถ้าเป็นเช่นนี้ช่วยไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ….”

“ให้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ” ในตอนนี้เอง เสียงใสกระจ่างดังขึ้นจากด้านหลัง

จิ่งกวงเยี่ยหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้างดงามของซ่งชิงหลันที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่อย่างไรเสีย นี่ก็คือบุตรสาวของนาง

เขารู้สึกโล่งใจโดยพลัน ถึงอย่างไร คราวนั้นที่เขาถูกยาพิษจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็เป็นซ่งชิงหลันที่ช่วยตนเอาไว้

จิ่งกวงเยี่ยไม่ใส่ใจพิธีรีตองมากมายเพียงนั้น เพียงพยักหน้าน้อย ๆให้ซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันนั่งลงปลายเตียง เอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากของซ่งชิงเยว่ นางตกตะลึง เหตุใดถึงตัวร้อนราวกับไฟเผาเพียงนี้!

นางหันหน้ากลับมามองจางอิงรั่งแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านขุนนางจาง รบกวนให้คนนำน้ำแข็งและผ้ามาทีเจ้าค่ะ”

“พ่ะย่ะค่ะ” จางอิงรั่งไม่กล้ารีรอ รีบรับคำทันที ออกไปสั่งให้คนเตรียมมา

จากนั้น ซ่งชิงหลันตรวจชีพจรของซ่งซิงเยว่ดู ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย นางหันไปมองหมอหลวงที่อยู่ด้านข้าง และเอ่ยถาม “พวกท่านสั่งยาใดให้นาง?”

“นี่ขอรับ” หมอหลวงรีบส่งเทียบยาให้ซ่งชิงหลัน

เขาไม่ทราบว่าตนทำสิ่งใดผิดไป เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ที่มีความสามารถที่สุดในสำนักหมอหลวงแห่งนี้ ทว่าสตรีตรงหน้าเขามีรัศมีน่าเกรงขามโดยกำเนิด เพียงแค่เห็นนางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาก็คล้อยตามการจัดการของนางโดยไม่รู้ตัว

ซ่งชิงหลันรับเทียบยามาแล้วมองดู คิ้วที่ขมวดอยู่แล้วขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม “ไม่แปลกใจเหตุใดเยว่เยว่จึงไม่ทาน… นำหมึกกับพู่กันมา”

ขันทีน้อยจากสำนักหมอหลวงผู้หนึ่งรีบร้อนนำหมึกและพู่กันมามอบให้ด้วยสองมือ ซ่งชิงหลันใช้โต๊ะข้างนางเขียนรายชื่อสมุนไพรสองสามตัวลงไป ส่งให้ขันทีน้อยจากสำนักหมอหลวง และกล่าว “ไปต้มยาตามเทียบยานี้มาเดี๋ยวนี้”

“เอ่อ… นี่…” ขันทีน้อยเหลือบมองหมอหลวงโดยไม่รู้ตัว

ในสำนักหมอหลวงนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถามกับเทียบยาที่เขียนโดยหมอหลวง

ตามคาด สีหน้าของหมอหลวงดำทะมึนลงโดยพลัน เขารับเทียบยานั้นมา เม้มปากพิจารณาดูมัน จากนั้นถึงได้มองซ่งชิงหลันด้วยสายตาตะลึงงัน แล้วเอ่ย “เทียบยานี้ ใช้ไม่ได้กระมัง?”

หลังผ่านการเขียนใบสั่งยามาเนิ่นนานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเทียบยาแปลกประหลาดเช่นนี้ ถึงแม้ตามตำรับตำราแล้วมันจะสามารถรักษาได้ ทว่าท้ายที่สุดมันยังคงเสี่ยงเป็นอย่างมาก

พวกเขาล้วนเป็นหมอหลวงที่รักษาอยู่ในวัง ผู้ที่ได้รับการรักษาล้วนแต่เป็นผู้สูงศักดิ์ ย่อมมีหลักการที่ต้องคำนึงถึงจารีตอยู่เสมอ

ดังนั้น เขาไม่อาจยอมรับการรักษาเช่นนี้ได้ภายในชั่วครู่ชั่วยาม ก็เป็นเรื่องที่มีเหตุผล

ซ่งชิงหลันปรายตามองเขาโดยไม่แม้แต่เปลี่ยนสีหน้า “เทียบยาของท่านมีตัวยามากมาย อีกทั้งล้วนแล้วแต่เป็นยาที่ขม เด็กย่อมไม่ต้องการทานมันเป็นธรรมดา เยว่เยว่เป็นบุตรสาวของข้า นางเป็นอย่างไรข้าย่อมรู้ดีที่สุดเจ้าค่ะ ยังไม่รีบไปต้มยามาอีกเสีย!”

สิ้นคำ นางก็ชายตามองขันทีน้อยผู้นั้น

ทันทีที่ซ่งชิงหลันเอ่ยเช่นนี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนตกตะลึง

สตรีนางนี้ บอกว่าตนเป็นมารดาขององค์หญิงน้อย เช่นนั้น นางและท่านหานอ๋อง….

สวรรค์ พวกเขาเพียงแค่มาที่นี่เพื่อรักษาอาการป่วยไข้ แต่กลับล่วงรู้ความลับที่น่าตื่นตะลึงเข้าแล้ว!

ไป๋เย่หานเห็นขันทีน้อยผู้นั้นยังยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น จึงรุดเข้าไปมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็นแล้วกล่าว “ยังไม่รีบไปอีก!”

“พ่ะย่ะค่ะ! พ่ะย่ะค่ะ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

ขันทีน้อยผู้นั้นหวาดกลัวเสียจนแข้งขาอ่อนแรง ทำได้เพียงคลานออกจากพระที่นั่งชิงซินไป

ครานี้ จางอิงรั่งได้สั่งให้คนนำน้ำแข็งก้อนและผ้ามาแล้ว

ไป๋เย่หานช่วยเหลือซ่งชิงหลัน ทั้งสองคนช่วยกันทุบน้ำแข็งให้กลายเป็นน้ำแข็งป่น จากนั้นจึงนำใส่ห่อผ้า ทำเป็นผ้าวางลงบนหน้าผากซ่งซิงเยว่

ไป๋เย่หานโอบแขนรอบไหล่นางอย่างปลอบประโลม จากนั้นเอ่ยเบา ๆ “ไม่ต้องกังวล เยว่เยว่จะไม่เป็นอันใด…”