ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 31 พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน (รีไรท์)

บทที่ 31 พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน (รีไรท์)

ซ่งชิงหลันพลันเกิดความสงสัยขึ้นมา นางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาในที่สุด “ชิงหนาน”

คนเป็นพี่เอ่ยเรียก แต่น้องชายไม่ได้ยิน นางจึงเรียกอีกครั้ง “ชิงหนาน!”

ในที่สุดชิงหนานก็ได้ยินเสียงของพี่สาว เขารีบวางมีดอย่างรวดเร็ว

เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นชิงหลัน เขาก็รีบเอ่ยตอบด้วยความตื่นเต้น “ท่านพี่ ท่านมาทำอันใดที่นี่”

ซ่งชิงหลันที่เริ่มหนาวจนแสบจมูกถามด้วยความสงสัย “เหตุใดเจ้าใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นนี้ อากาศหนาวจวนจะแข็งตายอยู่แล้ว”

ซ่งชิงหนานหัวเราะเบา ๆ “ข้าถอดเสื้อเพราะอยู่ในช่วงฝึก ท่านพี่ไม่ต้องกังวล ข้าไม่หนาว ฝึกตีมีดไปรอบหนึ่งก็ยังอุ่นอยู่”

มือเรียวของพี่สาวดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้น้องชาย “ดูสิเนี่ย เหงื่อออกตั้งมากขนาดนี้ ถ้าต้องลมหนาวเข้าอีกจะเป็นหวัดได้”

เมื่อเอ่ยเช่นนั้น ซ่งชิงหลันก็มองเข้าไปในร้านตีเหล็ก “แล้วนี่ เจ้านายของเจ้าอยู่ที่ใด”

ซ่งชิงหนานเอ่ยตอบระหว่างสวมเสื้อผ้า “วันนี้เจ้านายกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ วันพรุ่งถึงจะกลับมาขอรับ”

จู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็รู้สึกเป็นห่วงน้อยชายขึ้นมา “แล้วคืนนี้เจ้าจะมีสิ่งใดกินหรือไม่”

ซ่งชิงหนานเพียงยิ้ม “เจ้านายทิ้งซาลาเปาไว้ให้ข้าเยอะเลย ประเดี๋ยวข้าจะอุ่นกิน”

“มานี่เถิด ข้าจะทำเจียนปิ่งมาให้เจ้ากิน ยังร้อน ๆ อยู่เลย รีบกินเข้า ถ้าข้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้คงทำมาให้เยอะกว่านี้” นั่นทำให้ซ่งชิงหลันรู้สึกเสียดายไม่น้อย

คนเป็นน้องเห็นอาหารน่ากินก็รีบยื่นมือไปรับมากัดทันที “โอ้โห อร่อยมากเลย”

เขายกนิ้วให้พี่สาว “ท่านพี่ ข้าได้ยินมาว่าท่านเปิดร้านขายอาหารเช้าที่ประตูเมือง ท่านขายเจียนปิ่งหรือ”

ระหว่างที่นางมองน้องชายกินอาหารก็เกิดความรู้สึกเศร้าใจขึ้นมา ที่นางสามารถเปิดร้านเจียนปิ่งได้ก็ล้วนเป็นเพราะเงินของซ่งชิงหนานทั้งนั้น

ซ่งชิงหลันฝืนยิ้มออกมาแล้วแตะไหล่ของน้องชาย “ชิงหนาน เจ้าบอกพี่ได้ตามตรง ว่าช่างตีเหล็กดูแลเจ้าดีหรือไม่ อยู่กับเขาแล้วลำบากหรือไม่”

“ไม่ต้องห่วงขอรับ เจ้านายดีต่อข้ามาก เขามีข้าวให้กิน มีเสื้อผ้าให้ใส่ แล้วก็ไม้ได้ใช้งานข้าหนักเกินไป”

ซ่งชิงหลันบ่นขึ้นมาเบา ๆ “แปลกที่หวังกุ้ยดูแลเจ้าดีขนาดนั้น ท่าทางเขาไม่น่าจะเป็นคนดีเท่าไรเลย”

“เจ้านายบอกว่าเขามองข้าเหมือนคนในครอบครัว เขาชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ข้าฟังด้วย เขาบอกว่ามีคนจากชนบทไม่น้อยที่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร ไม่นานก็ได้เป็นนายทหารใหญ่ มีชีวิตครอบครัวที่ดี”

“ท่านพี่ ข้าคิดว่าอยากจะไปเป็นทหารด้วย จะได้เป็นเจ้าคนในนายคน ต่อไปจะได้เลี้ยงครอบครัวเราได้”

แววตาแน่วแน่ของซ่งชิงหนานเปล่งประกาย ยิ่งทำให้พี่สาวอย่างนางรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมากกว่าเดิม

“ชิงหนาน ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าอยากทำจะคือสิ่งใด ข้าพี่สาวคนนี้จะคอยสนับสนุนเจ้าเอง แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องครอบครัวของเราอีกต่อไปแล้ว พวกเราเริ่มพอจะมีเงินจากการขายเจียนปิ่ง ไม่ต้องห่วง ข้าจะไถ่ตัวเจ้ามาให้ได้”

“ท่านพี่ ข้าเชื่อในตัวท่าน”

เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ซ่งชิงหลันก็รู้สึกลังเลใจ นางถามน้องชายต่อ

“ชิงหนาน ในเมื่อเจ้านายของเจ้าไม่อยู่ เหตุใดเจ้าไม่ไปกินข้าวเย็นกับพวกเราที่บ้านคืนนี้เล่า”

“ไม่ได้ขอรับ ข้ารับปากกับเจ้านายว่าจะดูแลร้านให้เขา ถ้าออกไปแล้วร้านจะทำอย่างไร อีกอย่างคนที่บ้านคิดว่าข้าไปทำงานที่บ้านท่านอา ถ้ากลับไปตอนนี้ต้องถูกท่านย่ากับคนอื่น ๆ สงสัยแน่”

ซ่งชิงหลันไม่คาดว่าน้องชายคนนี้จะมีความรอบคอบ ซ้ำยังมีความรับผิดชอบมากตั้งแต่อายุยังน้อย

“ชิงหนาน สิ่งที่เจ้าทำมันถูกต้องแล้ว ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามาก”

ซ่งชิงหนานใบหน้าขึ้นสี “นี่ก็ดึกแล้ว ข้าว่าท่านควรรีบกลับไปก่อนนะขอรับ”

“รอก่อนนะชิงหนาน อีกไม่นาน พี่จะมารับเจ้ากลับบ้านเราแน่”