ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 312 ไม่อนุญาตให้ท่านมอง

บทที่ 312 ไม่อนุญาตให้ท่านมอง

อีกด้าน

ซ่งชิงหนานไล่ตามรถม้าเข้าไปในป่าลึกโดยไม่คำนึงถึงตนเอง เมื่อได้ยินเสียงร้องตื่นตกใจของม้า เขาพลันชะงักงัน เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

ไม่นาน เงาของรถม้าก็ปรากฏในสายตา

ซ่งชิงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย เห็นเกือกม้าข้างหน้าติดอยู่กับกับดักไม่อาจขยับเขยื้อน ด้วยเหตุนี้เมื่อครู่มันจึงร้องด้วยความตกใจสินะ

ในวินาทีนั้นเอง ร่างในชุดสีฟ้าก็ลงมาจากรถม้า ร่างนั้นสั่นไปทั้งกาย เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นเท้าหยกงดงามเล็ก ๆ นั่นกำลังจะก้าวลงไปบนกลไกที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า ม่านตาของซ่งชิงหนานพลันหดลง เขารีบตะโกนบอก “อย่าขยับ”

“ผู้ใดกัน!” ซุนอิงหนิงถูกเสียงที่โพล่งขึ้นมาทำให้ตื่นตระหนก พลันก้าวเท้าลงบนพื้นโดยไม่รู้สึกตัว

ซุนอิงหนิงรู้สึกว่าเท้าของนางเหยียบลงไปบนของแปลก ๆ จากนั้นก็เกิดเสียง ‘คลิก!’ ขึ้นมา ลางสังหรณ์เลวร้ายพลันผุดขึ้นในใจ

ดังคาด วินาทีถัดมา ลูกธนูก็ได้พุ่งเข้ามาหานางจากทุกทิศทางจากป่าอันมืดมิด

“กริ๊ด!” ซุนอิงหนิงหน้าเผือดสีด้วยความหวาดกลัว แข็งทื่ออยู่กับที่อย่างหวาดหวั่น ปิดตาโดยสัญชาตญาณ

ซ่งชิงหนานรีบทะยานเข้าไป โอบแขนรอบเอวของซุนอิงหนิง กวัดแกว่งกระบี่ในมือของเขาต้านธนูดอกแล้วดอกเล่า

ซุนอิงหนิงลืมตาขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ และเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็ได้พบกับใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษ ซึ่งบุรุษผู้นั้นขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาของเขามีประกายเฉียบคมและจริงจัง ไม่รู้ด้วยเหตุใด อยู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าในอ้อมแขนมั่นคงแข็งแรงนี้ อบอุ่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ท้ายที่สุด ลูกธนูที่พุ่งเข้ามาครานี้ก็ถูกซ่งชิงหนานปัดป้องจนหมดสิ้น

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มทุ้ม “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ซุนอิงหนิงได้ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม ใบหน้าของนางค่อย ๆ แดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รีบส่ายหน้าทันที

ซ่งชิงหนานกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของป่า

หัวใจของเขาหนักอึ้ง จบสิ้นแล้ว ต้องเป็นคนของกลุ่มอินทรีย์ดำเป็นแน่

วินาทีถัดมาเสียงโหดเหี้ยมเสียงหนึ่งดังขึ้นมาแต่ไกล “เจ้าบัดซบนี่มาจากที่ใดกัน ถึงได้กล้าบุกรุกกลุ่มอินทรีย์ดำของพวกเรา นี่เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่!”

เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงน่าหวาดกลัวนี้ ซุนอิงหนิงก็ตัวสั่นเทิ้มเสียแล้ว

หากแต่ดวงตาของซ่งชิงหนานพลันยือกเย็นลง เขาไม่ครุ่นคิดส่งใดอีกต่อไป รีบคว้ามือของซุนอิงหนิงมา ด้วยสายตาตกตะลึงของนาง เขาเอ่ยออกมาคำเดียวอย่างเด็ดเดี่ยว “ไป!”

ก่อนที่ซุนอิงหนิงจะได้รู้สึกโล่งใจ ซ่งชิงหนานก็ดึงนางตรงไปข้างหน้าแล้ว

ซ่งชิงหนานวิ่งไปพลางสอดส่ายสายตามองกับดักตลอดทาง พลางหลบหลีกพวกมันได้อย่างแม่นยำ

ทว่า อย่างไรเสียซุนอิงหนิงก็เป็นคุณหนูที่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนและถูกทะนุถนอมมาโดยตลอด นางไม่อาจทนรับการวิ่งไปวิ่งมาไม่หยุดเช่นนี้ได้ หลังจากวิ่งไปได้สักพัก ฝ่าเท้าของนางก็หมดกำลัง นางพลันล้มลงด้วยความเหนื่อยล้า

“ข้า… ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว… ไม่ได้การแล้ว… คุณชาย… คุณชายท่านไปเถิดเจ้าค่ะ…..ไม่ต้องสนใจข้า…” ซุนอิงหนิงมองซ่งชิงหนานพลางเอ่ยอย่างกระหืดกระหอบ

นางซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากที่คุณชายผู้หล่อเหลาผู้นี้ที่ปรากฏตัวขึ้นมากระทันหันช่วยเหลือนางจากอันตรายอย่างสุดความสามารถ ดังนั้นนางจึงไม่อยากดึงเขาเข้ามาติดร่างแหไปด้วย

ถึงตอนนี้ เสียงของกลุ่มอินทรีย์ดำตามมาข้างหลังติด ๆ

“เจ้าบัดซบนั่นไม่เลว นึกไม่ถึงว่าจะสามารถหลบกับดักที่พวกเราทำไว้ได้!”

“วรยุทธเก่งกาจเพียงนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา!”

“นั่น! ดูนั่น! พวกมันอยู่ตรงนั้น! นางผู้นั้นล้มแล้ว! พวกเรารีบตามไป!”

“ฮ่าฮ่า… รอให้ข้าจับพวกเขาได้เสียก่อน จะต้องจัดการพวกเขาอย่างงามเชียว!”

ซ่งชิงหนานเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นพวกนั้นใกล้ตามทันแล้ว

เขามองสตรีตรงหน้า และคิ้วขมวดลึกยิ่งกว่าเดิม ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้ เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แม่นาง ข้าคงต้องล่วงเกินท่านแล้ว”

สิ้นเสียง เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป คุกเข่าลง ช้อนอุ้มซุนอิงหนิงขึ้นมาทันที

“อ๊ะ!”

ซุนอิงหนิงเปล่งเสียงอุทานออกมา รู้สึกเพียงแค่ร่างกายของนางเบาโหวง และในตอนที่นางตระหนักได้ ตนก็ลอยขึ้นไปพร้อมกับซ่งชิงหนานเสียแล้ว

ไม่นานนัก อยู่ ๆ ซ่งชิงหนานก็หยุดเท้า

ซุนอิงหนิงถามด้วยความสงสัย “มีอันใดหรือเจ้าคะ?”

ตาของซ่งชิงหนานหลุบลง และเอ่ย “ไปต่อไม่ได้แล้ว”

ที่แท้ พวกเขาก็มาถึงทางตัน

ซุนอิงหนิงยืดคอออกไปมองข้างล่าง สีหน้าของนางซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว พวกเขายืนอยู่บนหน้าผาเล็ก ๆ ข้างล่างเป็นสายน้ำลึกไหลเชี่ยวกราก อีกทั้งยังปั่นป่วนจนกลายเป็นกระแสน้ำวน มองแล้วให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวไม่น้อย

คนของกลุ่มอินทรีย์ดำที่ตามมาข้างหลังตามมาทันแล้ว มองพวกเขาแล้วหัวเราะออกมา “หนีไปสิ! ข้าจะดูซิว่าพวกเจ้ายังจะหนีไปที่ใดได้อีก! นี่พวกเจ้ายังไม่รีบไปจับมาอีก!” ประโยคหลังนั้นชายคนนั้นหันไปพูดกับพวกลูกน้อง

ซ่งชิงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย หันหน้ากลับมามองซุนอิงหนิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยน “เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่?”

“หา?” ซุนอิงหนิงชะงักงันไปชั่วขณะ หลังจากเห็นความมั่นใจในสายตาของชายหนุ่ม นางพยักหน้าหนักแน่นโดยไม่แม้แต่หยุดใคร่ครวญ “เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหนานยิ้มบาง ๆ กอดนางมาไว้ในอ้อมแขนของเขา กระซิบอย่างนุ่มนวลข้างหูของนาง “กอดข้าแน่น ๆ หลับตาลง”

ซุนอิงหนิงทำตามคำขอของเขา

จากนั้น ซ่งชิงหนานก็พานางกระโดดลงไปในสายน้ำลึกใต้หน้าผานั่นด้วยกันโดยไม่ลังเล

การกระทำนี้ทำให้คนของกลุ่มอินทรีย์ตะลึงงันทันที

“สวรรค์! พวกเขาทำอันใดน่ะ! ไม่รักชีวิตแล้วหรือ!”

“กระโดดลงไปเช่นนี้ ไม่ตายก็รอดยากแล้ว!”

“เช่นนั้นพวกเราจะตามหรือไม่?”

“ตาม? จะตามอย่างไร? เจ้าจะกระโดดลงไปด้วยหรือ? เจ้าไม่รักชีวิตแต่ข้ารักนะ!”

“ไปเถิด! ไปเถิด! กลับไปรวมที่กลุ่มใหญ่กัน!”

ซุนอิงหนิงไม่เข้าใจธรรมชาติของน้ำ ทันทีที่นางตกลงไปในน้ำ ก็รู้สึกได้ว่าน้ำล้วนหลั่งไหลเข้าไปในตา หู จมูก และปากของนางทันที ร่างกายของนางหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ค่อย ๆ จมลงไปอย่างช้า ๆ

เพียงแค่นางกำลังจะหมดสตินั้นเอง ภายใต้ความตกตะลึงนางก็เห็นร่างสูงแข็งแรงกำยำว่ายเข้ามาหานาง ก่อนที่นางจะมองเห็นได้ชัดเจน ดวงตาของนางก็พลันมืดลงเสียก่อน

ซ่งชิงหนานช่วยซุนอิงหนิงขึ้นฝั่ง ตบหน้านางเบา ๆ “แม่นาง… แม่นาง… ฟื้นสิ! ฟื้นขึ้นมา!”

ซุนอิงหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ท่าน… ฮัดชิ้ว!”

“มีถ้ำอยู่ตรงนั้น พวกเราเข้าไปซ่อนข้างในเถิด” ซ่งชิงหนานมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว สุดท้ายจึงพบปากถ้ำแห่งหนึ่ง

เขาพยุงซุนอิงหนิงลุกขึ้น

ซุนอิงหนิงผู้ที่เปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อผ้าบนตัวนางแนบชิดติดกับผิวกาย เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงาม

ซ่งชิงหนานเห็นภาพนั้นพลันหน้าแดงก่ำ ตัวแข็งทื่อ

ส่วนซุนอิงหนิงก็แดงเรื่อขึ้นมาเช่นกัน นางตะโกนขึ้นอย่างฉุนเฉียว “อย่ามองนะ!”

ซ่งชิงหนานรีบปิดตาทันที “ข้าไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น”

แต่ทว่าเสียงหัวใจเต้นตึกตัก ๆ ทรยศเจ้าของ

ด้วยเพราะซุนอิงหนิงรู้สึกได้ว่าบุรุษตรงหน้านางมิใช่คนเลวร้ายอันใด นางขบเม้มริมฝีปากเอ่ยเสียงเบา “ท่านเดินไปก่อน อย่าได้หันมามองข้างหลัง”

“ได้”

ด้วยเหตุนี้ ซ่งชิงหนานจึงย่ำเท้าไปข้างหน้า ซุนอิงหนิงเดินตามมาข้างหลัง ทั้งสองคนเดินเข้าไปในถ้ำด้วยกัน