ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 313 เช่นนี้จะไม่เป็นอันใดหรือ?

บทที่ 313 เช่นนี้จะไม่เป็นอันใดหรือ?

อีกด้านหนึ่ง

ซ่งชิงเป่ยเสนอตัวเข้าไปในรังกลุ่มอินทรีย์ดำเพียงลำพังเพื่อช่วยเหลือซ่งชิงหนานออกมา

หากแต่ทุกคนล้วนลังเล จนท้ายที่สุดซ่งชิงหลันจึงตอบเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา

อู่เชียนเชียนยังคงกังวลเล็กน้อย จึงเอ่ย “พี่ชิงหลัน ท่านจะให้ชิงเป่ยเข้าไปเพียงลำพังเช่นนี้หรือ? นี่ท่าน… คิดดีแล้วหรือเจ้าคะ?”

ซ่งชิงหลันยิ้มพลางเอ่ยตอบ “ข้าเชื่อใจชิงเป่ย เขาไม่เคยกล่าวเกินตัว เขาบอกว่าทำได้ย่อมต้องทำได้”

“แต่ว่า วรยุทธเพียงแมวสามขา[1]* ของเขา เกรงว่าแม้แต่จะรักษาชีวิตก็ยังไม่พอนะเจ้าคะ! จะสามารถ…”

“เจ้าอย่าได้ดูถูกเขาเชียว เขาท่องไปทั่วยุทธจักรหลายปีมานี้ พบเจอผู้คนและสิ่งแปลก ๆ มาไม่น้อย เผชิญหน้ากับสถานการณ์อันตรายมาก็มาก ทั้งหมดนี้ล้วนสอดคล้องซึ่งกันและกัน ข้าคิดว่าเขาต้องมีวิธีของตนแน่นอน พวกเรารอฟังข่าวดีจากเขาเถิด”

สุดท้าย ซ่งชิงเป่ยก็ควบคุมม้ามุ่งหน้าไปยังทางเข้าป่ามืด

หากแต่ไป๋เย่หานยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา ดังนั้นจึงให้หานเฟยนำคนกลุ่มหนึ่งไปซ่อนอยู่ในระยะปลอดภัย คอยเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลง ทันทีที่มีสิ่งไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับซ่งชิงเป่ย เขาจะรีบเข้าไปในทันที

ถึงตอนนี้แล้วเขาไม่สนโจรป่าอันใดทั้งสิ้น สิ่งสำคัญที่สุดคือช่วยน้องภรรยาของตนให้จงได้

ซ่งชิงเป่ยลงจากหลังม้า เดินเข้าไปในทางเข้าของป่าลึก เขายื่นนิ้วเข้าไปในปาก จากนั้นผิวปากเป็นท่วงทำนองแปลกประหลาด

ในไม่ช้า เสียงผิวปากแปลกประหลาดก็ดังสอดรับขึ้นจากป่าลึก

ซ่งชิงเป่ยยิ้มออกมา จากนั้นพุ่งเข้าไปข้างใน

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในป่าลึก ทันใดนั้นหมอกหม่นพลันเข้าปกคลุม และไม่สามารถแยกแยะเหนือใต้ออกตกได้ เขาจึงหยุดฝีเท้า ไม่นานนัก เงาร่างของชายบ่าไหล่กว้างก็เผยออกมาในม่านหมอก

เมื่อเห็นซ่งชิงเป่ยที่สง่างามอยู่ตรงหน้าเขา จึงเอ่ยถามออกมาอย่างเฉื่อยชา “ท่านเป็นผู้ใด?”

ถึงแม้ร่างเงาพล่าเลือนของชายผู้นี้จะดูสูงใหญ่กว่าซ่งชิงเป่ยถึงเท่าตัว เด็กหนุ่มกลับไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเขาหัวเราะขึ้นเบา ๆ พลางกล่าว “สหาย รบกวนบอกหัวหน้ากลุ่มของพวกท่านเถิดว่าซ่งชิงเป่ยผู้นี้มาเยี่ยมเยือน”

ในเวลาอันสั้น ซ่งชิงเป่ยก็ถูกเชิญเข้าไปในที่มั่นของกลุ่มอินทรีย์ดำด้วยการต้อนรับอย่างดีที่สุด

เมื่อทะลุผ่านป่ามืดที่เต็มไปด้วยกับดัก ย่ำผ่านเส้นทางคดเคี้ยวไปไม่กี่ลี้ ก็มาถึงที่มั่นบนภูเขาของกลุ่มอินทรีย์ดำ

ที่มั่นแห่งนี้ราวกับหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองหลวง มีทั้งตลาดร้านรวงตรอกที่พลุกพล่าน อีกทั้งยังคึกคักไม่ใช่น้อย

จุดสูงสุดของที่มั่นแห่งนี้ เป็นที่อยู่อาศัยของหัวหน้ากลุ่มอันต้าเต๋อของกลุ่มอินทรีย์ดำ

ทันทีที่ได้ยินข่าวคราวว่าซ่งชิงเป่ยมายังที่มั่นแห่งนี้ อันชิงชิงก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของตน นำเสื้อผ้าสวย ๆ ทั้งหมดออกมา ทาบลงไปบนร่างกายทีละตัว ถามเสี่ยวสุ่ยสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ “เสี่ยวสุ่ย เสี่ยวสุ่ย เจ้ารีบช่วยข้าดูซิว่าชุดไหนข้าสวมแล้วสวยกว่า?”

เสี่ยวสุ่ยมองซ้ายมองขวา ขมวดคิ้วด้วยความเขินอาย แล้วเอ่ย “คุณหนูเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านสวมชุดไหนก็ล้วนน่ามองเจ้าค่ะ”

“โธ่! เจ้าเด็กคนนี้ ถามเจ้าราวกับไม่ได้ถามอย่างไรอย่างนั้น”

เห็นอันชิงชิงกำลังตื่นเต้น เสี่ยวสุ่ยเม้มปาก เอ่ยเสียงเบา “คุณหนู ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ เจ้าค่ะ เหตุใดท่านจึงชื่นชอบซ่งเสี่ยวเป่ยเพียงนั้นเจ้าคะ? เขาแค่เพียงหน้าตาดีนิดหน่อย วรยุทธ์เดิมทีก็ไม่สามารถเทียบกับพี่อาหนิวได้เลยนะเจ้าคะ!”

อันชิงชิงปรายตามองนาง “เจ้าจะไปเข้าใจอันใด ซ่งเสี่ยวเป่ยทั้งอารมณ์ขัน วาจาฉะฉาน รอบรู้ บุคลิกสง่างาม มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าแตกต่างจากผู้อื่น อาหนิวผู้นั้นแข็งแรงก็จริง ทั้งยังมีพละกำลังราวกับวัวตัวหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น นอกจากมีวรยุทธ์แล้ว ก็มิมีสิ่งใดอีก น่าเบื่อจะตาย”

“แต่ว่า พวกเรากลุ่มอินทรีย์ดำ ไม่ใช่ต้องพึ่งพาพละกำลังเพื่อความอยู่รอดหรือเจ้าคะ?”

“อย่างไรเสียข้าก็ไม่ชอบเขา เอาเถิด ไม่ต้องเอ่ยเรื่องนี้แล้ว” อันชิงชิงเริ่มกระวนกระวายใจ “เสี่ยวสุ่ย รีบช่วยข้าดู สองชุดนี้ใส่ชุดไหนดีกว่า?”

เสี่ยวสุ่ยมีสีหน้าจนใจ ชี้มือไปเรื่อยเปื่อย “เช่นนั้นก็ใส่สีฟ้านี่เถิดเจ้าค่ะ”

อันชิงชิงขมวดคิ้ว ส่ายหน้าแล้วเอ่ย “ไม่ได้ ข้าจำได้ว่าซ่งเสี่ยวเป่ยเคยกล่าวว่าสตรีจะดูอ่อนโยนนุ่มนวลเมื่อใส่สีชมพู ข้าใส่ชุดสีชมพูดีกว่า”

สิ้นคำ ก็เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งตัวอย่างตื่นเต้น

ทันทีที่ซ่งเสี่ยวเป่ยเข้ามาในโถงของกลุ่มอินทรีย์ดำ หัวหน้ากลุ่มอันต้าเต๋อก็รีบเข้ามาต้อนรับเขาทันที หัวเราะฮ่าฮ่าออกมาแล้วกล่าว “โอ้! น้องชายชิงเป่ย นี่ก็หลายเดือนแล้วนับแต่พบกันครั้งก่อนที่ซาเฉิง ราวกับพึ่งกินดื่มพูดคุยกันเมื่อวาน ข้ายังไม่หายอยากเลย! ข้ายังนึกว่าเจ้าจะไม่มาเยี่ยมพี่ใหญ่เสียแล้ว!”

“ที่ไหนกันเล่า! พี่ใหญ่อันเป็นคนกล้าหาญชาญชัย น้องชายผู้นี้ยังอยากจะดื่มกับท่านให้มากหน่อยเลย!” ซ่งเสี่ยวเป่ยก็หัวเราะออกมาเช่นกัน ทันใดนั้น เขาพลันเปลี่ยนแววตา เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “เพียงแต่ ข้าจะไม่ปิดบังท่าน วันนี้น้องชายมาที่นี่ มีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่อัน”

“โอ้? เรื่องอันใดหรือ?” อันต้าเต๋อเคร่งขึมขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ขอแค่เพียงเป็นเรื่องของน้องชายชิงเป่ย ก็คือเรื่องของข้าอันต้าเต๋อ เจ้าเอ่ยออกมาตามสบาย!”

“เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ ข้าได้ยินมา พี่สามของข้าซ่งชิงหนานเดินพลัดหลงเข้ามาในป่าลึกโดยบังเอิญ ดังนั้น ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อขอให้พี่ใหญ่อันอย่าได้ตำหนิพี่สามของข้าเลย”

“อันใดนะ?” ดวงตาของอันต้าเต๋อเบิกกว้างโดยพลันเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ความหมายของเจ้าคือ คนในกลุ่มของเราจับพี่สามของเจ้ามาอย่างนั้นหรือ! ไอ้หยา! เป็นเรื่องใหญ่เสียแล้ว! เช่นนั้นข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย!”

สิ้นคำ เขาก็สั่งให้พี่น้องที่อยู่ข้าง ๆ “รีบไปเชิญทุกคนที่ถูกจับมาเข้ามา”

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง สมาชิกกลุ่มอินทรีย์ดำก็นำคนเข้ามามากกว่าสิบคน

ซ่งชิงเป่ยปรายตามองแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “ที่นี่ไม่มีพี่สามของข้าหรือขอรับ?”

อันต้าเต๋อตบโต๊ะดังปังหนึ่งทีแล้วตะคอกคนที่อยู่เบื้องล่าง “เกิดอันใดขึ้น? เหตุใดไม่มีพี่สามของน้องชายชิงเป่ยเล่า?”

ในตอนนี้เอง อันชิงชิงที่ทั้งงดงามและน่ารักก็เดินเข้ามา “ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอันใดอยู่หรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงได้ร้อนรนเช่นนี้ อย่าทำให้เสี่ยวเป่ยของข้ากลัวสิ!”

คำว่าเสี่ยวเป่ยของข้าหนึ่งคำนี้ ทำให้ซ่งชิงเป่ยสะพรึงพร้อมกับขนลุกทั่วทั้งร่างกาย

อันชิงชิงรีบเดินมาขวางหน้าซ่งชิงเป่ย กระพริบดวงตากลมโตของนาง เอ่ยด้วยรอยยิ้มมีความสุข “เสี่ยวเป่ย เจ้ากลับมาที่กลุ่มอินทรีย์ดำเพื่อมาหาข้าใช่หรือไม่?”

ซ่งชิงเป่ยยิ้มกระอักกระอ่วน “ฮ่าฮ่า……คือว่า…..ชิงชิงเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ามาหาพี่สามของข้าน่ะ”

“พี่สามของเจ้า? พี่สามของเจ้าคือผู้ใด? จะมาอยู่ในกลุ่มอินทรีย์ดำของเราได้อย่างไร?”

ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้วเอ่ยตอบ “เรื่องมันยาวน่ะ วันนี้พี่สามเพื่อที่จะช่วยคุณหนูผู้หนึ่งที่ถูกตามสังหาร จึงตามรถม้าเข้ามาในป่าลึก ป่านนี้ยังไม่ออกไป ดังนั้นข้าจึงนึกว่าถูกคนของกลุ่มอินทรีย์จับพวกเขากลับมาแล้ว”

บุรุษ สตรี รถม้า……

คำสำคัญหลายคำนี้ทำให้อันอาหนิวพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ที่แท้ชายหนุ่มที่วรยุทธ์ร้ายกาจผู้นั้นคือพี่สามของเจ้าหรอกหรือ?”

“ท่านพบพี่สามของข้าหรือ? แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด?” ซ่งชิงเป่ยพลันตื่นเต้นขึ้นมา

อันอาหนิวยักไหล่ “พี่สามของเจ้าและสตรีผู้นั้นกระโดดลงไปในบ่อน้ำด้วยกันแล้ว น้ำที่นั่นเชี่ยวกรากมาก เกรงว่าจะเป็นร้ายมากกว่าดีเสียแล้ว!”

หัวใจของซ่งชิงเป่ยพลันเต้นระรัว

เขามองอันต้าเต๋อด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วเอ่ย “พี่ใหญ่อัน วรยุทธ์พี่สามของข้าย่อมไม่ตายตกง่ายดายเช่นนั้น เป็นตายร้ายดีอย่างไร ข้าก็อยากหาเขาให้พบ!”

อันชิงชิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเดินเข้ามาหาเขาแล้วเอ่ย “เสี่ยวเป่ย เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะต้องช่วยท่านหาพี่สามของเจ้าให้จงได้!”

[1] คนที่ไม่มีความสามารถเพียงพอ