ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 321 สาปแช่งข้าอยู่หรือ?

บทที่ 321 สาปแช่งข้าอยู่หรือ?

“เอ๊ะ… นั่นมัน…” หวังจู้พูดไม่ออก ท่าทางดูเขินอาย “แม่นางซ่ง มาพูดทางนี้เถิดขอรับ”

เขาพาซ่งชิงหลันไปยังมุมหนึ่งแล้วกระซิบกระซาบ “แม่นางคงไม่รู้ว่า รถม้าที่เพิ่งผ่านไปเป็นของจวนเสนาบดีท่านหนึ่งขอรับ แม้ที่นี่จะไม่ได้เขียนกฎไว้อย่างชัดเจน แต่เราจะไม่ทำการตรวจตรารถม้าของเจ้าหน้าที่ระดับสูงขอรับ โดยเฉพาะพวกคุณหนูจากตระกูลเจ้าหน้าที่ที่เอาใจยากยิ่ง เราจะไปตรวจได้อย่างไรกัน?”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วแล้วยกยิ้มเย็น “ตอนท่านพี่อู่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่นี่ เหตุใดข้าไม่เห็นทราบกฎนี้เลยเจ้าค่ะ”

หวังจู้กระตือรือร้นขึ้นมา “เพราะเขากล้าหาญมากอย่างไรเล่า! ไม่ว่าผู้ใดหน้าไหนก็ไม่ให้ทั้งนั้น เขาคงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตนไปสร้างความขุ่นเคืองไว้มากเพียงใด ไม่อย่างนั้นนะ ความสามารถของเขาคงไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าประตูเมืองหลวง แต่โชคดีที่พระเจ้าปฏิบัติต่อเขาอย่างยุติธรรมและให้โอกาส ตอนนี้จึงได้เลื่อนขั้นมาเป็นผู้บัญชาการองครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่งไง เป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ”

เขาพูดพร้อมหัวเราะไปด้วย

หญิงสาวหรี่ตา “แล้วตอนนี้พวกท่านจึงปฏิบัติหน้าที่ตามอำเภอใจสินะเจ้าคะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าหวังจู้แข็งทื่อ

สีหน้ายังพลอยน่าเกลียดไปด้วย ได้แต่มองอีกฝ่ายทั้งที่อ้าปากค้าง แต่ยามนึกถึงคนที่หนุนหลังนางอยู่ ก็ได้แต่สูดลมหายใจแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “แม่นางซ่ง ข้าไม่ชอบที่ท่านพูดเช่นนี้เลยขอรับ หมายความว่าอย่างไรที่บอกเราปฏิบัติหน้าที่ตามอำเภอใจ? เรื่องนี้นั้น… พวกเราเองก็ปฏิบัติหน้าที่อย่างดี ช่างเถิด ข้าอธิบายไม่ถูก”

“ท่านพี่หวังจู้ ข้าเข้าใจท่านดี แต่สิ่งที่เรียกว่าปฏิบัติหน้าที่อย่างดีมันจะวกกลับมาทำร้ายท่านเอานะ”

“เอ๊ะ! เหตุใดพูดจาเช่นนี้เล่า ท่านกำลังสาปแช่งข้าอยู่ใช่หรือไม่?”

“คำพูดอันจริงใจมักรุนแรงเสมอ ท่านดูแลตัวเองด้วยแล้วกันเจ้าค่ะ” ว่าจบก็มองเขาอย่างมีนัยยะแล้วจากไป

หวังจู้ไม่อยากยอมรับเสียเลย จึงได้แต่มองแผ่นหลังคู่นั้นแล้วพึมพำ “เป็นหญิงสาวที่ดื้อรั้นและแข็งแกร่งเสียจริง ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอ๋องกับต้าก่านถึงได้ชื่นชอบนางนัก…”

ว่าจบก็ส่ายหัวแล้วกลับไปประจำตำแหน่ง

ฝั่งซ่งชิงหลัน แม้จะไม่ถามเรื่องเจี่ยงชุ่ยเหลียนแต่นางไม่ได้กลับมามือเปล่า อย่างน้อยตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าหากตระกูลไป๋จะแอบเข้ามาในเมืองหลวงจริง ๆ และจะต้องมีคนปกปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นแน่ หรืออาจตั้งใจพากลับเข้ามาก็เป็นได้

อีกอย่างคือสถานะของคนผู้นั้นต้องไม่ธรรมดา

การที่ยอมลงทุนทำเสียเพียงนั้นคงไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตัวนางเท่านั้น แต่ยังรวมถึงไป๋เย่หานด้วย

หญิงสาวได้แต่ขมวดคิ้ว เก็บงำความคิดไว้ในใจ

…

เจี่ยงชุ่ยเหลียน ไป๋ต้าฉุย และไป๋เย่เฮยกลับไปยังโรงเตี๊ยมฝูอย่างมีความสุข

แต่ทันทีที่ไป๋เย่เฮยผลักประตูเข้าไปก็ต้องยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

“โอ๊ย! เจ้าเด็กคนนี้มายืนทำอันใดตรงนี้เล่า? เหตุใดไม่รีบเข้าไปข้างในอีก?” เจี่ยงชุ่ยเหลียนขมวดคิ้วก่อนผลักเขา

หลังจากที่เข้ามาก็เห็นผู้หญิงร่างน้อยผู้หนึ่งสวมหน้ากากสีดำนั่งอยู่ในห้อง

ใบหน้านางคลุมทับด้วยผ้าสีดำเปิดเผยเฉพาะด้วยตาอันคมกริบ เจ้าของมันเลิกคิ้วขณะมองสมาชิกทั้งสามของตระกูลและอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ “พวกเจ้ายอมกลับมาแล้วหรือ?”

น้ำเสียงอันแสนเยือกเย็นและกดดันทำให้ทั้งสามหวาดผวาในทันใด

ดวงหน้าฝ่ายตรงข้ามเคร่งขรึมกว่าเดิม ก่อนจะตะคอกใส่พวกเขาทั้งสาม “ยังไม่รีบปิดประตูอีก!”

ไป๋ต้าฉุยทำตามที่นางบอกทันใด ก่อนจะเดินไปอยู่เบื้องหน้าด้วยความสิ้นหวัง

หญิงสาวสวมหน้ากากยิ้มเย็น “พวกนี้ช่างอาจหาญนัก ใจกล้าออกไปเดินเฉิดฉาย อยากให้ทุกคนเขารู้หรืออย่างไรว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว?”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนเม้มปาก เอ่ยเสียงแผ่วเบา “แม่นางเจ้าคะ เราจากเมืองหลวงมาเนิ่นนาน อุตส่าห์ได้กลับมาทั้งทีทั้งยังคิดถึงญาติพี่น้องอีก เช่นนั้นจึงทนไม่ไหวออกไปสนทนากับพวกเขาสักหน่อย ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ ญาติของเราไม่ใช่พวกช่างจ้อ ไม่มีทางรั่วไหลหรอกกระมัง”

“หุบปาก!” หญิงสาวเอ่ยขัด “หากเจ้าบอกว่าไม่รั่วไหลมันก็จะเป็นเช่นนั้นหรืออย่างไร? พวกเจ้าเป็นประกันได้หรือไม่ว่าจะไม่มีผู้ใดพบเจ้าระหว่างทาง? ข้าขอเตือนพวกเจ้าไว้เลย หากนายท่านของข้าไม่ได้เห็นว่าสถานะของพวกเจ้ายังมีประโยชน์ ข้าคงไม่เปลืองแรงพาเจ้ากลับเมืองหลวงหรอก! แล้วก็อย่ามาบอกว่าไม่รู้ไม่เข้าใจ แค่อยู่เฉย ๆ เชื่อฟังกันยังทำไม่ได้ อย่าว่าแต่เงินที่ตกลงกันไว้เลย แค่ชีวิตอันน้อยนิดคงรักษาไว้ไม่ได้ด้วยกระมัง!”

ใบหน้าคนทั้งสามซีดเผือด

ไป๋ต้าฉุยก้าวออกไปแล้วแย้มยิ้ม “แม่นาง พวกเรามาพูดกันดี ๆ เถิดขอรับ!”

“พูดดี ๆ? ถ้าพูดดีแล้วพวกเจ้าจะฟังหรือ?”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนรีบยกมือขึ้นสาบาน: “ฟังเจ้าค่ะ! คราวนี้พวกเราจะฟังแน่นอน! จะไม่ไปเดินพล่านที่ไหนแล้วด้วย! แม่นางเจ้าคะ คนเยอะพละกำลังย่อมมาก ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด”

“ได้ คราวนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปก็ได้” จากนั้นก็มองด้วยสายตาข่มขู่อีก “หากเจ้าไม่ปฏิบัติตาม ข้าจะรายงานให้นายท่านทราบ ถึงครานั้นพวกเจ้าได้เจอดีเป็นแน่!”

“เจ้าค่ะ ๆ พวกข้าจะไม่ทำอีกแน่นอน” เจี่ยงชุ่ยเหลียนยิ้มประจบ “แม่นาง เช่นนั้นแล้วเงิน…”

“อ้อ! ไม่ต้องห่วง! พวกเจ้าขาดเงินไม่ได้นี่!” หญิงสาวแสยะยิ้ม จากนั้นก็ล้วงถุงเงินในอกแล้วโยนใส่เจี่ยงชุ่ยเหลียน “ข้าจ่ายค่าโรงเตี๊ยมแล้ว ถ้าพวกเขาอยากจะซื้ออันใดก็บอกพนักงานเสีย อีกเรื่องหนึ่งคือ ไม่อนุญาตให้ออกไปไหนทั้งนั้นเพราะมันจะทำลายแผนของนายท่านข้า! พวกเจ้าทำอันใดไว้ก็รับผิดชอบเองเสีย”

สิ้นคำพูด นางหมุนตัวเดินจากไป

คนที่เหลือถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หญิงชราลูบอกด้วยความหวาดผวา “ข้ากลัวแทบตาย เกือบจะทำเงินปลิวหายไปเสียแล้ว!”

ไป๋ต้าฉุยมองถุงเงินในมือด้วยรอยยิ้ม “ยายเฒ่า เจ้ารีบดูเร็วเข้า มีเท่าไร?”

“เข้าใจแล้ว”

ทั้งสองเดินไปเปิดถุงเงิน

ไป๋เย่เฮยทรุดนั่งอย่างโมโห เขารินชาก่อนจิบสองสามอึก “ท่านพ่อ ท่านแม่ นังนั่นมันจะโอหังเกินไปแล้ว เราเป็นฝ่ายเสียเงินไม่ใช่หรือขอรับ แล้วยังมาตะคอกใส่อีก น่าหงุดหงิดเสียจริง!”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนมองลูกชาย “ไม่ว่าเจ้าจะโกรธสักเพียงใดก็ต้องอดทน! ตอนนี้นางเป็นผู้มีพระคุณของเรานะ! ผู้มีพระคุณที่ส่งเงินให้เรา!”

จากนั้นก็กอดถุงเงิน ฮัมเพลงเบา ๆ ก่อนล้มตัวนอนบนเตียง