ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 326 ทำบุตรเพิ่มสักสองสามคนเถิด

บทที่ 326 ทำบุตรเพิ่มสักสองสามคนเถิด

อยู่ ๆ ไป๋เย่หานก็กอดนางแน่น และเอ่ยด้วยความรักใคร่ “ข้ารู้สึกว่าหลายปีมานี้ข้าไม่ได้ทำอันใดเพื่อเจ้าหรือมอบสิ่งใดให้เจ้าเลย ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้ายิ่งนัก”

หัวใจของซ่งชิงหลันเต้นกระหน่ำโดยพลัน

แววตาของนางค่อย ๆ โอนอ่อนลง นางกอดไป๋เย่หานกลับอย่างนุ่มนวล แล้วเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ไป๋เย่หาน อันที่จริงวันนี้ท่านสร้างเรื่องวุ่นวายไว้มาก ทว่าข้าก็รู้ดีว่าท่านมีเจตนาดี เพียงเท่านี้ข้าก็มีความสุขแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น…….”

สิ้นคำ นางก็ดันตัวออกจากอ้อมกอดของไป๋เย่หาน ยกยิ้มแล้วกล่าวต่อ “ไม่ใช่ว่าท่านจะไม่ให้สิ่งใดข้าเสียหน่อย ท่านมอบลูกที่น่ารักให้ข้าตั้งสองคนไม่ใช่หรือ?”

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ทั้งน่ารักและเฉลียวฉลาด สำหรับซ่งชิงหลันแล้ว ในโลกนี้ล้วนมิมีสิ่งใดสำคัญไปกว่าพวกเขา

ขณะที่ซ่งชิงหลันตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน สายตาของไป๋เย่หานพลันลุ่มลึก มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา “พระชายา เช่นนั้นข้ามอบบุตรธิดาที่น่ารักให้เจ้าอีกสักสองสามคนเป็นอย่างไร?”

หัวใจของซ่งชิงหลันเต้น ‘ตึกตัก ๆ!’ ขึ้นมาโดยพลัน

รู้สึกราวกับตกหลุมพรางที่ตนขุดเอง

เมื่อเห็นไป๋เย่หานกำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้ตนเรื่อย ๆ ซ่งชิงหลันจึงรีบเอื้อมมือออกไปผลักเขา แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “ไม่…. ไม่ต้อง ข้าคิดว่ามีเฉินเฉินและเยว่เยว่ก็พอแล้ว ฮ่าฮ่า…”

“ไม่พอ” ไป๋เย่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เมื่อสองสามวันก่อน เยว่เยว่เอ่ยกับข้าว่านางชอบน้องหญิงชิงอวี่มาก นางเองก็อยากได้น้องสาวที่น่ารักเหมือนน้องหญิงชิงอวี่เช่นกัน! พระชายา พวกเราเติมเต็มความปรารถนาของนางไม่ดีหรือ! หืม?”

“ไป๋เย่หาน ท่านไม่ต้องใช้เยว่เยว่มาหลอกข้า! รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” ขณะที่พูดซ่งชิงหลันก็ผลักอกแน่นของเขาอีกครั้ง

ทว่าพละกำลังของนางน้อยเกินไป ไม่ทำให้ไป๋เย่หานไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

สุดท้ายแล้ว ไป๋เย่หานแย้มยิ้มพราย อุ้มนางขึ้นมาหมายจะเดินไปที่เตียง

“ไป๋เย่หาน! ท่านคิดจะทำอันใด?”

ไป๋เย่หานมองนางด้วยสีหน้า ‘เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจเหตุใดยังถามอีก’ “พระชายา เจ้ายังไม่รู้อีกหรือว่าข้าจะทำอันใด?”

สีหน้าของซ่งชิงหลันแดงก่ำด้วยความเขินอาย “ท่าน… ท่าน… ท่านชุ่มเหงื่อไปทั้งร่างเช่นนี้ รีบไปอาบน้ำ…”

“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็เป็นเด็กดีรอข้ากลับมานะ” ไป๋เย่หานวางนางลงบนเตียง ยิ้มชั่วร้าย แล้วรีบเดินออกจากห้องไป

หลังจากเขาชำระร่างกาย ก็กลับมาที่ห้องด้วยความสดชื่น เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็นิ่งอึ้ง

มันเป็นภาพของซ่งชิงหลันที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง หลับไปอย่างรวดเร็วแล้ว

ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ ยื่นนิ้วชี้ออกไปจิ้มแขนซ่งชิงหลันเบา ๆ เอ่ยกระซิบ “ชิงหลัน… ชิงหลัน…”

“หื้ออออ… งึมงำ ๆ…” ซ่งชินหลันเผยอปากเล็ก ๆ ของนาง พึมพำบางอย่างออกมาเบา ๆ และพลิกตัวกลับไปนอนหลับต่อ

ใจของไป๋เย่หานเย็นเฉียบขึ้นมาทันที คิดอยู่ภายในใจ ‘เจ้าหลับไปเช่นนี้แล้ว ข้าจะทำอย่างไรเล่า?’

เมื่อเห็นซ่งชิงหลันหลับอย่างเป็นสุข เขาก็ได้แต่เผยสีหน้าอ่อนโยนออกมาอย่างจนใจ

ช่างเถิด ช่างเถิด ข้าคงต้องกลับไปอาบน้ำเย็นอีกสักรอบ

ด้วยเหตุนี้จึงส่ายศีรษะแล้วลุกขึ้นเดินจากไป

วันถัดมา

ทั้งครอบครัวทานอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะทานข้าว อยู่ ๆ ไป๋เย่หานก็จามออกมาหนึ่งที

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขาพร้อม ๆ กัน ด้วยสีหน้าสงสัยเต็มประดา

อย่างไรเสีย ในสายตาของพวกเขาแล้วท่านอ๋องย่อมร่างกายแข็งแรงไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วย

ซ่งซิงเยว่ขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล เอ่ยถามขึ้นมา “ท่านพ่อ ท่านเป็นอันใดหรือเจ้าคะ? ป่วยหรือ?”

“ไม่เป็นไร พ่อเพียงแค่ตากลมมากไป”

ซ่งชิงหลันก็งุนงงขึ้นมาเช่นกัน “เมื่อวานนี้ท่านยังดี ๆ อยู่ไม่ใช่หรือ? เหตุใดอยู่ ๆ ก็เป็นเช่นนี้แล้วเล่า”

ถึงตอนนี้ ซ่งชิงหนานก็เอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างกระทันหัน “เมื่อคืนนี้ข้าเห็นท่านอ๋องไปอาบน้ำเย็น ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นขอรับ?”

หลังจากกล่าวจบ ซ่งชิงหนานก็ลุกขึ้น ทิ้งไว้เพียงหนึ่งประโยค “ข้าอิ่มแล้ว พวกท่านค่อย ๆ ทานเถิดขอรับ”

จากนั้นเขาจึงหมุนตัวจากไป

ด้วยคำพูดเพียงหนึ่งประโยคนี้ มันราวกับเป็นระเบิดลูกหนึ่ง ที่ระเบิดลงกลางโต๊ะอาหารทันที

“แค่ก ๆ ๆ…….” ซ่งชิงหลันสำลักโดยไม่ทันตั้งตัว

นางหันหน้าไปมองไป๋เย่หานที่อยู่ข้างกาย ส่งสายตาถาม ‘เมื่อคืนนี้ท่านไปอาบน้ำเย็นมาจริงหรือ?’

ไป๋เย่หานเลิกคิ้วขึ้น ส่งสายตอบตอบนาง ‘เหตุใดเล่า? ก็ผู้ใดบอกให้เจ้าหลับเร็วปานนั้นกัน!’

ซ่งชิงหลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ก็อดรู้สึกขบขันไปไม่ได้

สุดท้าย นางจึงรีบทานบะหมี่เข้าไปสองสามคำใหญ่ ๆ เผชิญหน้ากับสายตากระหายใคร่รู้ของคนบนโต๊ะ แล้วเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่เปลี่ยนสีหน้า “ข้าทานอิ่มแล้ว ข้าจะไปร้านเยวียนยางถังไปพูดคุยกับซิ่วซิ่วเสียหน่อย พวกท่านค่อย ๆ ทานล่ะ”

นางลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้ไว้ให้ไป๋เย่หาน

เพียงแต่ ถึงแม้ทุกคนบนโต๊ะนี้จะอยากรู้อยากเห็นเพียงใด ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเคลือบน้ำแข็งของไป๋เย่หาน ผู้ใดก็ไม่กล้าเปิดปากถาม

ท้ายที่สุดจึงทำได้เพียงเก็บเศษเสี้ยวของความสงสัยกลืนลงท้องไป

นับตั้งแต่ที่เอ่ยถึงเรื่องขอแต่งงานในวันนั้น ซ่งชิงหลันพลันเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมากะทันหัน สองสามวันมานี้นางวาดแบบเครื่องประดับออกมามากมายเพียงชั่วข้ามคืน

มีทั้งปิ่นปักผมสามีภรรยารักมั่น อีกทั้งปิ่นประดับมุกรักนิรันดร์ และยังมีปิ่นระย้าแก่เฒ่าไปด้วยกัน

ทั้งชุดนี้ล้วนแล้วแต่มีความหมายดีงาม เครื่องประดับที่สื่อถึงความรัก ซ่งชิงหลันจึงตั้งชื่อว่าเป็นชุดร้องขอความรัก

หลังจากซ่งชิงหลันส่งภาพร่างแบบให้หลี่ซิ่วซิ่ว หลี่ซิ่วซิ่วก็รู้สึกทึ่งไม่น้อย “ท่าน ท่านจะเก่งกาจเกินไปกระมัง เพียงแค่เรื่องที่เอ่ยทั่ว ๆ ไปวันนั้น ท่านกลับนำมาคิดเป็นการค้านี้ได้ เมื่อเอ่ยถึงเรื่องหาเงินหาทอง ไม่มีผู้ใดเทียบเทียมท่านได้จริง ๆ เจ้าค่ะ!”

ลวดลายของเครื่องประดับเหล่านี้ออกแบบได้อย่างวิจิตรงดงาม ผนวกกับเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่น ยิ่งเป็นการเติมบุปผาบนผ้าดิ้นแพร[1]* ทำให้ผู้คนยิ่งอยากซื้อหามากขึ้นกว่าเดิม

ทักษะการค้าขายครั้งนี้ของซ่งชิงหลันน่าทึ่งจริง ๆ

นางยกยิ้มมองหลี่ซิ่วซิ่วแล้วเอ่ยตอบ “การค้าขายอยู่ทุกหนทุกแห่งในชีวิต ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะหาเงินจากมันได้หรือไม่ ลวดลายเหล่านี้หากเจ้าคิดว่าไม่มีปัญหา ก็ให้ช่างทำตัวอย่างออกมา รีบทำให้เสร็จแล้ววางขายเสีย”

“เจ้าค่ะ” หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้า จากนั้นจึงเรียกหัวหน้าช่างมา แล้วเริ่มปรึกษาหารือรายละเอียดกัน

เป็นดังที่ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วคาดไว้ ทันทีที่เครื่องประดับชุดร้องขอความรักเริ่มวางขาย ทั่วทั้งเมืองล้วนตกสู่ความโกลาหล

ในเวลาเพียงไม่นาน เครื่องประดับชุดนี้ล้วนขายหมดเกลี้ยงแล้ว ช่างฝีมือของร้านเยวียนยางถังต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อเร่งทำมันออกมา

ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง เนื่องจากกระแสในเมืองหลวง บรรดาคุณชายและลูกหลานขุนนางมากมายล้วนแย่งชิงซื้อมันไปมอบให้แม่นางในดวงใจ ผู้ที่แต่งงานแล้วเร่งรีบไปซื้อหามาให้นายหญิงของพวกเขาต่างสัญลักษณ์แสดงความซื่อสัตย์ ด้วยเกรงว่านายหญิงของตนจะถูกเปรียบเทียบ

หลังจากการค้าขายครั้งนี้สำเร็จ ร้านเยวียนยางถังไม่เพียงแต่หาเงินได้จำนวนมาก กลับกลายมาเป็นมีชื่อเสียงลือลั่นขึ้นมาอีกด้วย

[1] กระทำสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดีขึ้นไปอีก