ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 328 ท่านจะให้ข้าตอบตกลงได้อย่างไร

บทที่ 328 ท่านจะให้ข้าตอบตกลงได้อย่างไร

ไป๋เย่หานจับมือซ่งชิงหลันเดินเคียงข้างไปบนเส้นทางที่ล้อมรอบไปด้วยแสงเทียน ก่อนทั้งคู่จะหยุดที่ปลายทางใต้ต้นไม้ใหญ่

ชายหนุ่มเอื้อมหยิบสิ่งที่ห้อยอยู่บนนั้นลงมา หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นดอกโบตั๋นช่อใหญ่

นางตะลึงงันมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าปรีดา และแววตาที่เป็นประกาย “ไป๋เย่หาน นี่ท่าน…”

“ข้าให้เจ้า” เขายัดช่อดอกไม้ใส่มือสตรีเบื้องหน้าอย่างล่ก ๆ

ซ่งชิงหลันกลั้นยิ้มไม่ได้เลย “อืม เป็นดอกที่งดงามยิ่งนัก”

ก่อนเลิกคิ้วถาม “มีอีกหรือไม่?”

“สิ่งนี้ด้วย” อีกฝ่ายหยิบกล่องผ้าอันประณีตออกมาจากปลอกแขน

นางหรี่ตามองก่อนหัวเราะออกมา นี่เป็นกล่องเครื่องประดับของเยวียนยางถังนี่

เขาเปิดมันออกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ก่อนจะพบว่าข้างในเป็นปิ่นปักผมอันหนึ่ง

ซ่งชิงหลันคุ้นเคยกับมันมากที่สุด

หากแต่เพียงได้แลดูหัวใจพลันเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้ชัดว่าการกระทำทั้งหมดนี้ของอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

แววตาสดใสช้อนมองชายหนุ่ม ราวกับรอฟังคำพูดต่อไป

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เย่หานกระวนกระวายใจนัก เขาที่เคยสั่งการกองกำลังนับหมื่นนับพัน ไม่เคยประหม่าแม้ยามเข้าสนามรบฆ่าฟันศัตรู

หากแต่ตอนนี้แม้แต่ลูกกระเดือกยังไม่กล้าเคลื่อนไหว ริมฝีปากบางแย้มออก “ชิงหลัน เจ้ายินดีเป็นพระชายาของอ๋องผู้นี้หรือไม่?”

ทั้งดอกไม้ไฟ เทียน ช่อดอกไม้ ของขวัญ ของพวกนี้คือฉากขอแต่งงานในฝันนางชัด ๆ

ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดคงหนีไม่พ้นสาวน้อยอู่เชียนเชียนที่เป็นคนบอกให้เขารู้

ไม่แปลกใจเท่าไรที่นางเอาแต่วนเวียนอยู่ข้างกายไม่ห่าง ถามนู่นถามนี่ ที่แท้เป็นเช่นนี้เองสินะ

ซ่งชิงหลันแย้มยิ้ม ตั้งใจทำให้มันยุ่งยาก “ไป๋เย่หาน ท่านเอาของที่ข้าทำเองมาให้ข้าทั้งหมดแบบนี้ ท่านจริงจังหรือไม่? ในเมื่อไม่จริงใจเช่นนี้ ยังจะให้ข้าตอบตกลงได้อย่างไร?”

ไป๋เย่หานมองปิ่นอันนั้น เรียวคิ้วก็ขมวดมุ่น “เชียนเชียนบอกว่าเจ้าชอบมันที่สุด เช่นนั้นข้าจึง…”

ยามนี้ทุกคนซ่อนตัวอยู่ตรงซุ้มประตูโค้งประหม่าเป็นอย่างยิ่ง

ซ่งชิงเป่ยเอ่ยเสียงคร่ำเครียด “เป็นอย่างไรบ้าง? ไปถึงไหนแล้ว? ท่านพี่ข้าตอบตกลงหรือยัง? โอ๊ย ข้าเครียดแทบจะตายอยู่แล้ว!”

หลี่ซิ่วซิ่วกลืนน้ำลาย “บรรยากาศดี ทุกอย่างจัดตามที่ท่านพี่ชื่นชอบ ไม่น่ามีปัญหาหรือเปล่า?”

เพราะอยู่ไกลเกินไป อีกทั้งยังไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะกลัวจะเผยตัวออกไป คนที่ไม่มีวิชาด้านการต่อสู้จึงไม่สามารถได้ยินบทสนทนาพวกนั้นได้

เช่นนั้นแล้วในกลุ่มพวกเขาจึงมีเพียงซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนที่ฟังได้ด้วยกำลังภายใน

ซ่งชิงตงก้าวถอยหลังกระทั่งชนกับน้องชายเบื้องหลัง “น้องสาม สถานการณ์เป็นเช่นไรบ้าง?”

อีกฝ่ายตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “พี่บอกว่าปิ่นที่พี่เขยให้ไม่มีความจริงใจ”

อู่เชียนเชียนได้ยินเช่นกันก็รู้สึกไม่ดีเลย จึงได้แต่เม้มปากด้วยความหดหู่ใจ “ไม่ควรเป็นเช่นนั้นสิ ก่อนหน้านี้ข้าถามอย่างแน่ชัดแล้วนะว่านางชอบสิ่งใด นางบอกว่าชอบปิ่นประดับมุกรักนิรันดร์อันนี้ แล้วมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?”

ยามนั้นเองที่ซุนอิงหนิงเอ่ยขึ้น “สิ่งที่ท่านพี่ชิงหลันต้องการคือของขวัญที่ไม่เหมือนใครหรือไม่?”

ทุกคนจ้องไปที่คุณหนูซุน

นางจึงเขินอายขึ้นมา “ข้าคิดว่าท่านพี่ชิงหลันเป็นสตรีที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสมอ เช่นนั้นจึงอาจชอบอะไรที่แตกต่างออกไป อีกอย่าง ในใจของเหล่าสตรีมักชอบของที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงได้อยู่แล้ว”

ซ่งชิงหนานได้ฟังก็หูผึ่ง และจดจำไว้ให้ขึ้นใจ

ส่วนอู่เชียนเชียนพยักหน้าเห็นด้วย “อืม ข้าว่าที่อิงหนิงกล่าวมาก็มีเหตุผล เหตุใดข้าถึงคิดไม่ได้นะ?”

“เช่นนั้นเราควรทำอย่างไรดีเล่า? ท่านพี่คงไม่ปฏิเสธท่านอ๋องใช่หรือไม่?” อยู่ ๆ หลี่ซิ่วซิ่วก็ประหม่าขึ้นมา

“ไม่ต้องห่วง มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก” ซ่งชิงหนานกล่าว

ทุกคนสงสัย

ก่อนเขาจะยกยิ้มอย่างมีเลศนัย “จากที่ข้ารู้เกี่ยวกับท่านอ๋องมา เขาจะชอบเตรียมของทำมือด้วยตัวเองน่ะ พวกเจ้าดูเสีย…”

เขาบุ้ยปากไปยังสองคนนั้น

ยามนั้นอีกฝ่ายกำลังหยิบของไม่รู้นามออกมาจากอก

…

ไป๋เย่หานยื่นมันออกไป รู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย “นี่เป็น… สิ่งที่ข้าอยากมอบให้เจ้ามานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะชอบหรือไม่?”

“นี่คือสิ่งใดหรือ?” นางรับมันมาด้วยความสงสัย

ก่อนจะรู้ว่าเป็นไม้แกะสลัก

และหลังจากเห็นรูปลักษณ์ชัดเจน นางมองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ “นี่มัน! ข้านี่!”

ฝีมือการแกะสลักแม้จะไม่ได้ประณีตและสมบูรณ์แบบ แต่สีหน้ายิ้มแย้มของเจ้าตุ๊กตาก็แสดงให้เห็นความเอาใจใส่ของผู้ทำ

ซ่งชิงหลันเล่นกับมัน เหมือนไม่อยากวางด้วยซ้ำ ทั้งยังมีความสุขราวเด็กน้อย นางมองไป๋เย่หานด้วยแววตาเป็นประกายก่อนยิ้ม “ไป๋เย่หาน ข้าชอบของขวัญชิ้นนี้มากเจ้าค่ะ!”

ชายหนุ่มหัวเราะ ยกยิ้มขี้เล่น “เช่นนั้น เจ้าตกลงแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

“อืม… เห็นแก่ความพยายามของท่าน ข้าจะตอบตกลงแบบไม่เต็มใจแล้วกัน”

ว่าจบ ก็มีเสียงร้องเฮยินดีดังออกมา

“เย้! เยี่ยมมาก! สุดยอดไปเลย!”

คนที่แอบซุ่มอยู่พากันออกมา

แม้นางจะเดาได้แล้วว่าพวกเขาดักฟังอยู่ แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่พอใจก็แล้วกัน “พวกเจ้าไปแอบฟังอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรกัน!”

อู่เชียนเชียนวิ่งเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม “ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ แน่นอนว่าพวกข้าต้องเป็นสักขีพยานสิเจ้าคะ!”

นางมองท่านอ๋องพลางเอ่ยติดตลก “ท่านอ๋อง ข้าขออวยพรให้ท่านสมความปรารถนา รับโชคท่วมท้นเพคะ!”

ซ่งชิงเป่ยและซ่งชิงหยวนยังอวยพรให้อย่างมีความสุข “ท่านพี่ พวกข้าอวยพรให้พวกท่านรักใคร่กลมเกลียว เคียงข้างจนแก่เฒ่านะขอรับ!”

สองแฝดไม่น้อยหน้า จับมือแน่นแล้วเอ่ยอย่างปรีดา “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านจะไม่แยกจากกันอีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่!”

“อืม! ใช่แล้ว!” ซ่งชิงหลันตอบอย่างใจดี

“ดีเสียจริง!” แฝดหญิงปรบมือน้อย ๆ “ท่านแม่ เราย้ายไปอยู่จวนท่านพ่อดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“เอ่อ… คือ…” นางตะลึงงัน

ไป๋เย่หานเลิกคิ้ว “ข้าตั้งหน้าตั้งตาคอยอยู่แล้ว”

ซ่งชิงหลันอ้าปากหมายจะตอบ ทว่ากลับมีเสียงอุทานของซ่งชิงตงดังขึ้นมาเสียก่อน “ซิ่วซิ่ว!”