ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 329 หมดสติไปในทันใด

บทที่ 329 หมดสติไปในทันใด

ซ่งชิงหลันมองไปยังต้นเสียงก่อนจะพบหลี่ซิ่วซิ่วนอนอยู่ในอ้อมแขนสามี

นางตกใจจนวางข้าวของในมือแล้ววิ่งเข้าไปหา “เกิดอันใดขึ้น?”

ซ่งชิงตงประคองหลี่ซิ่วซิ่วอย่างร้อนรน ก่อนมองท่านพี่ “ข้าก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด แต่อยู่ ๆ นางก็พลันเป็นลมล้มพับลงไปขอรับ”

ยามนั้นเองที่คนหมดสติค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะพบว่าทุกคนยืนรายล้อมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจึงอดสงสัยไม่ได้

ซ่งชิงตงรีบร้อนอธิบาย “ซิ่วซิ่ว เมื่อครู่เจ้าเป็นลมไป เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบแย่”

“ข้า…”

“ซิ่วซิ่ว ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?” ซ่งชิงหลันกังวลเช่นกัน เพราะสีหน้าอีกฝ่ายดูไม่ดีเลย

หลี่ซิ่วซิ่วขมวดคิ้วน้อย ๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย เพียงแต่เหนื่อยเล็กน้อย คงเพราะช่วงนี้กิจการเยวียนยางถังไปได้สวย ข้าจึงเหนื่อยเจ้าค่ะ”

“เช่นนี้ไม่ได้แล้ว เพื่อความปลอดภัยข้าตรวจให้เจ้าดีกว่า” ว่าจบนางพลันมองไปยังน้องชาย “พาซิ่วซิ่วกลับห้อง”

ยามนี้ซ่งชิงหลันกำลังตรวจชีพจรของคนป่วย

ส่วนซ่งชิงตงเดินวนไปวนมาอย่างร้อนรน กลัวว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น

“พี่รองไม่ต้องเครียดขอรับ พี่สะใภ้จะไม่เป็นอันใดแน่” น้องสี่ปลอบประโลม

อีกฝ่ายเข้าใจดีเพียงแต่ยังอดห่วงไม่ได้ ทั้งยังพึมพำกับตัวเอง “เหตุใดท่านพี่ถึงยังไม่ออกมาอีกนะ คงไม่มีอันใดเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”

อู่เชียนเชียนที่ทนมองไม่ไหวได้เอ่ยขึ้น “พี่ชิงตงเลิกเดินไปมาได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าเวียนหัวไปหมด ท่านจะตื่นตระหนกเช่นนี้ไม่ได้นะ”

“แต่ข้า…” ข้าแค่เป็นห่วงนาง…

ยามนั้นซ่งชิงหลันออกมาในที่สุด

ชายหนุ่มรุดเข้าไปถามอย่างร้อนอกร้อนใจ “ท่านพี่? เป็นอย่างไรบ้าง? ซิ่วซิ่วเล่า?”

เห็นเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก นางอดเป่า “ฟู่ว!” ใส่ทีนึงเสียไม่ได้ ก่อนยิ้ม “เจ้ากังวลมากเลยนี่!”

“เฮ้อ! ท่านพี่บอกข้าเร็วเถิด! ข้าห่วงนางจะแย่อยู่แล้วขอรับ!”

“เจ้านี่นะ! หลังจากนี้ต่างหากที่ควรกังวล!” นางจ้องลึกเข้าไปในแววตาน้องชาย ก่อนเอ่ยแสดงความยินดี “ชิงตง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าที่กำลังจะได้เป็นพ่อคนนะ!”

“อะ… อันใดนะ? ข้า… ข้าจะได้เป็นพ่อคน?”

ข่าวดีมาไวเสียจนคนฟังตั้งตัวไม่ทันจึงได้แต่ยืนตะลึงงัน

ซ่งชิงหลันมองน้อยชายที่มีท่าทางโง่เขลา นางหัวเราะร่าแล้วตบแขนเบา ๆ “เข้าไปดูซิ่วซิ่วเถิด”

“อ๊ะ! จริงสิ! ได้ขอรับ!” ว่าจบก็วิ่งเข้าไปเร็วจี๋

อู่เชียนเชียนมีความสุขไม่แพ้กัน “ดีเหลือเกิน! งานแต่งงานของพี่ชิงหลันกับท่านอ๋องได้รับการตัดสินเป็นที่เรียบร้อย ไหนจะพี่ชิงตงที่ได้กลายเป็นพ่อคนอีก! คืนนี้มงคลคู่มาเยี่ยมเยียนสินะเจ้าคะ!”

“ใช่แล้ว! ใช่เลย! ดีจริงด้วย!” หลิวกุ้ยเสียลุกพรวดจากเตียงหลังได้ยินข่าว นางมีความสุขมาก “ตระกูลซ่งของเรากำลังจะมีหลานชายคนโตแล้ว!”

ทุกคนในห้องแย้มยิ้มสดใส

ไป๋เย่หานตามหลังภรรยาอย่างเงียบ ๆ แล้วกระซิบถาม “ยามเขารู้ว่าตนได้เป็นพ่อคน เขาช่าง… โง่งมเช่นนี้เลยหรือ?”

ปกติซ่งชิงตงนิสัยผู้ใหญ่และสุขุม ทว่าเมื่อได้แลท่าทีอันสับสนเหล่านั้นแล้วมันทำให้เขานึกย้อนกลับไปยังตอนตนได้เป็นพ่อคนครั้งแรก ทว่ายามนั้นเขาต้องห่างจากซ่งชิงหลันมาเข้าร่วมกองทัพเสียแล้ว จึงไม่มีประสบกาณ์เช่นนี้เลย

หญิงสาวหุบยิ้ม ก่อนหันไปเลิกคิ้วใส่ “ไม่ว่าผู้ชายจะเก่งกาจมาจากไหน ยามที่พวกเขาได้เป็นพ่อคนจะแตกต่างไปจากเดิมอยู่แล้ว”

“ตอนที่เจ้าตั้งครรภ์เฉินเฉินกับเยว่เยว่ ข้าไม่ได้รับรู้เลย พระชายาจะให้ข้าได้สัมผัสความรู้สึกนั้นได้หรือไม่?”

เหตุใดต้องยกเรื่องนี้มาพูดอีก?

นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่า “ไม่เอา!”

เหมือนพูดกับนางจะไม่กระจ่างเสียเท่าไร เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายแทน

ชายหนุ่มมองลูกสาวก่อนยิ้ม “เยว่เยว่ ลูกบอกไม่ใช่หรือว่าอยากได้น้องสาวตัวน้อยน่ารักอีกสักคน? เช่นนั้นแล้ว…”

“ใช่! ใช่!” ไม่ทันพูดจบเด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาทันที “ตอนนี้ท่านน้ามีน้องแล้ว อีกไม่นานข้าก็จะมีน้องสาวให้เล่นด้วยแล้ว!”

ไป๋เย่หานยังคงเกลี้ยกล่อม “ไม่ใช่เช่นนั้นเยว่เยว่ ไม่เหมือนกับลูกของท่านน้า ถ้าลูกอยากได้น้องสาวจากท่านแม่ ลูกต้องหอมแก้มนางนะ”

“อย่างนั้นหรือท่านแม่?” ซ่งซิงเยว่กระพริบดวงตากลม ก่อนจ้องมองมารดาด้วยความสงสัยใคร่รู้

ผู้เป็นแม่จ้องสามีเขม็ง “ท่านอ๋อง อย่าสอนเรื่องไม่ดีกับเยว่เยว่สิ”

นางกอดลูกน้อยเอาไว้ “เยว่เยว่ อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของท่านพ่อเลย ลูกท่านอาท่านน้าก็เหมือนน้องสาวของเรา ไปกันเถิด เข้าไปหาท่านน้ากัน”

เห็นสองแม่ลูกจากไป พ่อเช่นเขาจึงเบนสายตาไปหาลูกชายข้าง ๆ แทน “เฉินเฉิน…”

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ท่านแม่เป็นคนรับผิดชอบ พวกเราพูดไปก็เท่านั้นขอรับ” ซ่งซิงเฉินขัดคอแล้วเดินจากไป

…

เพราะก่อนหน้านี้หลี่ซิ่วซิ่วเหนื่อยล้าเกินไป อาการครรภ์จึงไม่ค่อยดีเท่าไร ช่วงนี้จึงคอยอยู่บ้านบำรุงร่างกายเท่านั้น

ซ่งชิงหลันเดินทางมายังเยวียนยางถังแต่เช้าตรู่เพื่อจัดการธุระที่เกี่ยวข้อง

นางดูงานในช่วงเช้าก่อนจะพบว่าผลประกอบหลายเดือนมานี้ค่อนข้างดีทีเดียว โดยเฉพาะหลังจากเปิดตัวเครื่องประดับที่เกี่ยวข้องกับความรัก รายได้จึงพุ่งขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้นางมีแผนในใจอยู่แล้ว นางต้องคิดขึ้นรูปแบบใหม่ในเครือเดียวกันขึ้นมาอีกมาก ๆ แล้วก็ทำเป็นสินค้าด้วยทักษะที่ดีที่สุดในยุคโบราณนี้

หลังจากคิดคำนวณต้นทุนและกำไร นางก็ยิ่งมีความสุขเท่านั้น

ทันใดนั้นก็มีสตรีงดงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน นางสวมชุดผ้าโปร่งสีแดงสดเปิดอก ดูงดงามจนไม่อาจละสายตาได้

ส่วนข้างกันนั้นมีสตรีอายุไล่เลี่ยกันแต่ความงามด้อยกว่ามาก

ส่วนแม่นางผู้นั้นไม่คุ้นหน้าจนอดมองอีกครั้งเป็นไม่ได้

ฟางเสี่ยวหงที่เป็นผู้รับลูกค้าพลันเห็นเข้า จึงรีบก้าวออกมาต้อนรับ “แม่นางเสวี่ยเยว่ วันนี้ท่านอยากดูเครื่องประดับชิ้นไหนเจ้าคะ?”

“เช่นนั้นหยิบแบบล่าสุดออกมาให้ข้าดูทีนะ วันนี้ข้าอยากจะดูเสียหน่อย”

เสียงของแม่นางนุ่มนวลและไพเราะมาก พวกผู้ชายเหล่านั้นได้ยินเป็นต้องปีติยินดีเสียไม่ได้

ฟางเสี่ยวหงเหมือนคุ้นเคยเป็นอย่างดี จึงรีบพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ แม่นางเสวี่ยเยว่โปรดนั่งรอสักครู่หนึ่ง ข้าจะไปเตรียมมาให้เจ้าค่ะ”

อีกฝ่ายโบกผ้าเช็ดหน้าผ้าในมือ “อืม เจ้าไปเถิด”

ยามนั้นซ่งชิงหลันได้กลิ่นแป้งตีขึ้นจมูกจนไอค่อกแค่กออกมา

แม่นางเสวี่ยเยว่ได้ยินจึงเงยหน้า คิ้วทรงใบหลิวพลันขมวดแล้วชักสีหน้าไม่พอใจ

ท่าทางเหมือนสมเพชจับใจชวนใจกระตุก

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพยักหน้าขอโทษ ก่อนจัดการธุระต่อ