ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 33 หัวหน้า แม่นางซ่งไปไกลแล้วขอรับ (รีไรท์)

บทที่ 33 หัวหน้า แม่นางซ่งไปไกลแล้วขอรับ (รีไรท์)

หลังจากเตรียมของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ซ่งชิงหลานและซ่งชิงตงก็เริ่มทำงานของตน

สองพี่น้องช่วยกันทำเจียนปิ่งสิบชิ้นในคราวเดียว

ซ่งชิงหลันจัดเจียนปิ่งเหล่านั้นลงในตะกร้าแล้วเดินไปที่ประตูเมืองท่ามกลางหิมะที่ตกลงมา

“พี่ชาย อากาศหนาวเช่นนี้ พวกท่านก็ยังทำงานหนักเช่นเดิม นี่คือเจียนปิ่งม้วนที่ข้ากับชิงตงเพิ่งทำเสร็จ ข้าเอามาให้ เผื่อช่วยเติมท้องให้พวกท่านได้บ้าง”

เหล่าเจ้าหน้าที่และซ่งชิงหลันเรียกได้ว่าเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีอยู่แล้ว เมื่อพวกเขาเห็นอาหารที่นางเตรียมมาในตะกร้า ความหิวก็เริ่มเล่นงาน

หวังจู้เป็นคนแรกที่หยิบเจียนปิ่งขึ้นมากิน “แม่เจ้า มันอร่อยมากจริง ๆ ข้ายกให้เจียนปิ่งของแม่นางซ่งเป็นอาหารโปรดแล้วตอนนี้”

เจ้าหน้าที่อีกหลายคนเริ่มมารับเจียนปิ่งไป

“จริงด้วย ถูกต้องแล้ว ถ้าวันไหนไม่ได้กินก็คงจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป”

“วันอากาศหนาวขนาดนี้ ไม่คิดว่าแม่นางซ่งจะอุตส่าห์เดินออกมาจากร้าน แล้วยังเป็นห่วงว่าพวกเราจะไม่มีสิ่งใดกินอีก”

หวังจู้เลิกคิ้วขึ้น เขามองมาทางหญิงสาวพลางยิ้มหยอกเย้า “หัวหน้าของข้าเองก็กังวลว่าจะไม่ได้เจอแม่นางซ่งวันนี้เช่นกัน”

ไม่ทันขาดคำดี หวังจู้ก็ถูกเคาะศีรษะอย่างแรง

เมื่อเขาหันหน้ากลับไปก็พบกับใบหน้าเย็นชาของอู่ต้าหย่ง ใบหน้าของคนช่างหยอกเย้าถึงกับบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ “โอ๊ย!”

ผู้น้อยจึงแค่นยิ้มอย่างประจบประแจง “อ้าว เจ้านาย ท่านเองก็ตามกลิ่นเจียนปิ่งหอม ๆ มาใช่หรือไม่”

อู่ต้าหย่งจับจ้องลูกน้องของเขา “พวกเจ้านี่ กินไม่เสียสักเหรียญแล้วยังพูดจาเพ้อเจ้อ รีบกินรีบไปทำงานได้แล้ว ต้องเตรียมเปิดประตูเมือง”

“ขอรับ!” หวังจู้ยัดเจียนปิ่งคำสุดท้ายเข้าปากอย่างเร็ว

ซ่งชิงหลันยิ้มจาง ๆ แล้วส่งเจียนปิ่งชิ้นสุดท้ายให้อู่ต้าหย่ง “พี่อู่ รีบกินตอนยังร้อนเถิดเจ้าค่ะ”

เมื่ออู่ต้าหย่งเห็นรอยยิ้มของนางก็ราวกับรู้สึกได้ถึงสายลมอุ่น ๆ ของฤดูใบไม่ผลิพัดมาไม่ปาน หัวใจเจ้าหน้าที่หนุ่มพลันอบอุ่นขึ้นมาท่ามกลางฤดูหนาว

เขายื่นมือหนารับเจียนปิ่งมาจากนางแล้วยื่นเงินค่าอาหารให้นางทันที

ซ่งชิงหลันกลับโบกมือปฏิเสธ “วันนี้ถือเป็นน้ำใจจากข้าแก่พวกท่าน”

เจ้าหน้าที่ดูแลประตูเมืองต่างทำงานขันแข็ง ไม่เกรงกลัวต่อความหนาวเย็น หิมะหรือลมแรงก็เพื่อประชาชนโดยแท้

ใบหน้าของอู่ต้าหย่งพลันมืดครึ้ม “ได้อย่างไรเล่า วันอากาศหนาวเช่นนี้ พวกเจ้าเปิดร้านขายของก็ไม่ใช่เรื่องง่าย รับเงินนี่ไว้เถิด”

“อย่างนั้นการที่ท่านดูแลประตูเมืองให้พวกเราในวันที่อากาศหนาวเช่นนี้ก็ไม่ง่ายเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ไม่” อู่ต้าหย่งยืนกรานเสียงแข็ง “ทั้งหมดเป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องดูและประตูเมือง รับค่าอาหารไปเถิด”

ในตอนนั้นเองที่หวังจู้เริ่มเข้ามาเป็นตัวช่วยหาทางออก “แม่นางซ่ง เจ้ารับเงินไว้เถิด หัวหน้าของเราเป็นคนหัวรั้น ถ้าเจ้าไม่รับ หัวหน้าก็จะไม่ยอมกินเจียนปิ่งของเจ้า”

“อย่างนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันไม่มีทางเลือกนอกจากรับเงินมา

อู่ต้าหย่งเผยท่าทีอ่อนโยน เขาทอดสายตามองนางแล้วพูดขึ้น “เจ้ารีบกลับไปที่ร้านเถิด หิมะตกแรงไม่หยุดเลย”

“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ สองขาเรียวพาร่างบางก้าวฉับ ๆ กลับไปที่ร้านพร้อมกับตะกร้าเปล่าและเงินค่าอาหาร

นัยน์ตาของเจ้าหน้าที่หนุ่มเฝ้ามองตามแผ่นหลังเพรียวบางของนางอย่างเงียบ ๆ ยิ่งมองเท่าไรก็ยิ่งทำให้ใจเขาเป็นสุขได้มากกว่าเก่า

หวังจู้ที่อยู่ด้านข้างเฝ้ามองผู้เป็นนายด้วยความงุนงง เขาอดไม่ได้ที่จะแตะหัวหน้าตนเบา ๆ “ท่านหัวหน้า แม่นางซ่งไปไกลแล้วขอรับ ถ้าท่านไม่รีบกินเจียนปิ่งตอนนี้ มันจะเย็นชืดแล้วไม่อร่อยนะขอรับ”

อู่ต้าหย่งรีบละสายตากลับมา มองที่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้น “ว่าอย่างไร เจ้าอยากกินหรือ เอาไปกินหรือไม่”

“จริงหรือขอรับ เอาสิขอรับ” นัยน์ตาของผู้น้อยเปล่งประกาย

ของอร่อยเช่นนี้ชิ้นเดียวไม่เคยพอหรอก

ขณะที่หวังจู้เอื้อมมือออกมา อู่ต้าหย่งก็ฟาดที่มือเขาทันที “ฝันไปเถิด! ไปจัดแถว!”