ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 332 ต้องการหญิงสาวเช่นไร

บทที่ 332 ต้องการหญิงสาวเช่นไร

หากแต่ไป๋เย่หานก็ต้องกลืนน้ำลายตนเอง

แม้เขาจะกล่าวว่าไม่ ทว่าสุดท้ายยังคงให้ความร่วมมือพาซ่งชิงหลันไปยังหอหงซิ่ว

แม่เล้าแห่งหอหงซิ่วท่านหญิงหลิวป็นคนเฉลียวฉลาดผู้หนึ่ง ทันทีที่เห็นคุณชายแต่งกายดีทั้งสามคนที่มีบรรยากาศรอบกายโดดเด่นเป็นพิเศษเข้ามา มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าพวกเขามีฐานะสูงศักดิ์ และที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาจะต้องมีเงินทองมากมายเป็นแน่ ดังนั้นนางจึงรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาเป็นพิเศษ

“นายท่านทั้งสามดูแล้วไม่คุ้นหน้าเลยนะเจ้าคะ? นี่เป็นครั้งแรกที่พวกท่านมาเยือนหอหงซิ่วกระมัง? มาเถิดเจ้าค่ะ! เชิญทางนี้! เชิญทางนี้!”

ขณะที่กล่าวนางก็ยื้อยุดซ่งชิงหลันเข้าไปข้างในหอหงซิ่ว

ทันทีที่ซ่งชิงหลันและอีกสองคนนั่งลง สุราชั้นดีก็ถูกนำมาให้ทันที

ท่านหญิงหลิวต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่นด้วยตนเอง “นายท่านทั้งสาม ต้องการหญิงสาวเช่นไรหรือเจ้าคะ?”

กล่าวจบก็มองพวกเขาอย่างคาดหวัง

แต่ยามนี้ใบหน้าของไป๋เย่หานเยือกเย็นจนน่าขนลุก อีกทั้งท่าทีห่างเหินกับคนแปลกหน้า และรัศมีทรงอำนาจเช่นนั้นทำให้ท่านหญิงหลิวถึงกับสงบเสงี่ยมลงทันใด นี่คือสีหน้าของคนมาหาความสุขสำราญที่ใดกัน ดูเหมือนจะมาทำให้ผู้คนหวาดกลัวเสียมากกว่า

จากนั้นเมื่อหันไปมองซ่งชิงซีที่อยู่ข้าง ๆ เขาดูเหมือนกำลังตื่นกลัวสุดขีด ราวกับกำลังนั่งอยู่บนพรมเข็ม แผ่นหลังยืดเหยียดตรง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นบัณฑิตใช้ชีวิตบริสุทธิ์ผุดผ่องและซื่อตรงผู้หนึ่ง ช่างไม่เข้ากับสถานที่ของเหล่าบุปผาหลากสีเช่นนี้เลยจริง ๆ อีกทั้งยังไม่ใช่แขกที่น่าต้อนรับอันใด

มีเพียงซ่งชิงหลันที่นั่งอยู่ตรงกลางในคราบบุรุษเท่านั้น ที่ดูเป็นธรรรมชาติและพูดคุยด้วยง่ายที่สุด ท้ายที่สุดท่านหญิงหลิวจึงมองนางพร้อมกับส่งสายตาถาม

ซ่งชิงหลันยกมือขึ้นลูบริมฝีปาก ยิ้มพราย เลิกคิ้วมองท่านหญิงหลิวแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านหญิงหลิว พวกเราสามคนมาเยือนที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าในหอนางโลมนี้มีแม่นางเช่นใดบ้าง ท่านพอจะแนะนำได้หรือไม่?”

ท่านหญิงหลิวมองปราดเดียวก็รู้ว่านางเป็นผู้ช่ำชอง จึงรีบแนะนำอย่างกระตือรือร้น “แม่นางในหอของเราล้วนเยี่ยมยอดเป็นที่สุด มีชิวเยว่บุปผาแห่งวสันตฤดูที่งดงาม เสวี่ยเยว่บุปผาแห่งสายลมที่ฉลาดรอบรู้หน้าตาล้ำเลิศ อีกทั้งยังมี…”

ไม่รอให้นางได้กล่าวยืดยาวไปมากกว่านี้ ซ่งชิงหลันเอ่ยขัดนางขึ้นมา “เสวี่ยเยว่! เช่นนั้นเลือกแม่นางเสวี่ยเยว่แล้วกัน!”

“เอ่อ… คือว่า…” ท่านหญิงหลิวแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนออกมา ทว่ายังเอ่ยขึ้นทั้งรอยยิ้ม “นายท่านผู้นี้สายตาเฉียบคมเสียจริง มาครั้งแรกก็เลือกแม่นางอันดับหนึ่งของเราทันที”

ซ่งชิงหลันตบโต๊ะแสดงท่าทีใจกว้าง “แม่นางอันดับหนึ่งสิยิ่งดี! ว่ามาเถิด เจ้าต้องการเงินเท่าไร! สิ่งที่พวกเรามีมากคือเงินนี่แหละ!”

ทันทีที่นางได้ยินคำว่าเงิน ดวงตาของท่านหญิงหลิวป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที ทว่าใบหน้ายังปรากฏร่องรอยของความเสียดาย “เพียงแต่ว่า… แม่นางเสวี่ยเยว่ผู้นี้ไม่เหมือนกับแม่นางคนอื่น ๆ เจ้าค่ะ มีเงินเพียงอย่างเดียวใช้ไม่ได้ ยังต้องให้แม่นางเสวี่ยเยว่ตอบตกลงจึงจะได้เจ้าค่ะ”

“โอ้?” ซ่งชิงหลันพลันรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว “ต้องทำเยี่ยงไรจึงจะตอบตกลง ท่านหญิงหลิวโปรดชี้แจงให้ข้าฟังเถิด”

“แม่นางเสวี่ยเยว่มีกฎเกณฑ์ของนางเอง หากต้องการพบแม่นางเสวี่ยเยว่ก่อนอื่นต้องจ่ายมาสิบตำลึงเงินเสียก่อน แม่นางเสวี่ยเยว่รับแขกเพียงแค่หนึ่งครั้งต่อวันเท่านั้น อีกประเดี๋ยวแม่นางเสวี่ยเยว่จะออกมาบรรเลงดนตรีหนึ่งชิ้น หลังจากบทเพลงจบลงแล้ว นางจะเป็นผู้เลือกแขกที่จะรับในวันนี้ด้วยตนเอง แน่นอนว่าแขกผู้ที่ไม่ถูกเลือก ย่อมไม่ได้รับสิบตำลึงเงินนั้นคืนเจ้าค่ะ”

ขณะที่เอ่ยท่านหญิงหลิวก็ชี้ไปยังผู้คนที่อยู่รายรอบ แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “แขกเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่มาที่นี่เพื่อพบแม่นางเสวี่ยเยว่! ในเมื่อนายท่านทั้งสามมาเยือนเป็นครั้งแรก เช่นนั้นให้แม่นางคนอื่นร่วมสนุกด้วยกันกับพวกท่านเสียก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ?”

ซ่งชิงหลันมองไปรอบ ๆ กวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็เห็นหญิงสาวราวสิบกว่าคน คนเหล่านี้แต่ละคนล้วนเปี่ยมไปด้วยแสงวาววับของเงินทอง หอหงซิ่วแห่งนี้หาเงินได้ง่ายเสียจริง!

นางเงยหน้ามองท่านหญิงหลิว และเอ่ยอย่างหนักแน่น “ไม่จำเป็น! พวกเราชอบที่แม่นางเสวี่ยเยว่มีเอกลักษณ์พิเศษเฉพาะตัวเช่นนี้! วันนี้ พวกเราจะต้องพบแม่นางเยว่เยว่ให้จงได้!”

นางพูดพลางล้วงสิบตำลึงเงินออกมาโดยไม่ลังเลใจ และยัดใส่มือของท่านหญิงหลิว “นี่เงินสิบตำลึง ท่านหญิงหลิวโปรดรับไว้เถิด”

“ได้เจ้าค่ะ! นายท่านเป็นคนไม่อ้อมค้อมดังที่คาดไว้จริง ๆ” สิ้นคำนางก็เก็บเงินไว้แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อีกประเดี๋ยวแม่นางเสวี่ยเยว่ก็จะลงมาแล้ว นายท่านทั้งสามโปรดรอสักครู่ ข้าต้องไปรับแขกท่านอื่นก่อนเสียแล้ว”

ซ่งชิงหลันโบกมือให้นางแล้วเอ่ยตอบ “ดี ๆ ๆ ๆ เช่นนั้นท่านไปทำงานของท่านก่อนเถิด”

เมื่อเห็นท่านหญิงหลิวจากไป ไป๋เย่หานคว้ามือของซ่งชิงหลันโดยพลัน หรี่ดวงตาดำสนิทของเขาลงเล็กน้อย แล้วจึงกล่าว “พระชายา ดูท่าทีคล่องแคล่วของเจ้าสิ ไม่เหมือนมาสถานที่เช่นนี้เป็นครั้งแรกสักนิด”

เมื่อครู่เขาเพียงแค่มองสีหน้าตื่นเต้นของนางอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกโมโหเสียจนอยากคว่ำโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด

หากแต่ซ่งชิงหลันเหลือบมองเขา และกล่าวเอาใจอย่างแผ่วเบา “ท่านอ๋อง ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ”

เรื่องนี้จะโทษนางไม่ได้ เพราะนางอ่านนิยายผ่านตามากมาย หลาย ๆ เรื่องล้วนแล้วแต่เรียนรู้ด้วยตนเอง

ถึงตอนนี้ ซ่งชิงซีจึงเอ่ยเตือนขึ้นเบา ๆ “ท่านอ๋อง ตอนนี้ท่านพี่ของข้ากำลังแปลงโฉมเป็นบุรุษ ท่านจับมือนางไว้เช่นนี้ไม่เหมาะสมเท่าใดนักขอรับ”

ความจริงแล้ว ท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมของบุรุษหน้าตางดงามเช่นนี้ หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงล้วนคิดว่าพวกเขาทั้งสองคนมีความชื่นชอบเช่นหลงหยาง[1]* เป็นแน่

เมื่อไป๋เย่หานนึกถึงฉากนี้ขึ้นมา เขาพลันขนลุกขนชันทั่วทั้งตัว เขารีบปล่อยมือซ่งชิงหลันทันที

ส่งผลให้ซ่งชิงหลันหลุดหัวเราะ ‘คิกคิก!’ ออกมา นึกอยากจะหยอกล้อเขาอีกสักสองสามคำ

ทว่าทันใดนั้นเอง ผู้คนที่อยู่โดยรอบไม่รู้ผู้ใดตะโกนขึ้นมา และร้องเรียกอย่างตื่นเต้น “ดูสิ! ดูนั่น! แม่นางเสวี่ยเยว่ออกมาแล้ว แม่นางเสวี่ยเยว่ออกมาแล้ว!”

ซ่งชิงหลันและคนอื่นหันเงยหน้าขึ้นมองไปที่ชั้นสอง

ก็เห็นเพียงบนหอชั้นสองปล่อยม่านสีแดงลงมา สตรีงามหยาดเยิ้มผู้หนึ่งเยื้องย่างออกมา แล้วนั่งลงเบื้องหน้ากู่ฉิน

บุรุษด้านล่างล้วนตื่นเต้นฮึกเหิมราวกับได้รับเลือดไก่ พวกเขาร้องตะโกนเสียงดังก้อง “แม่นางเสวี่ยเยว่โปรดบรรเลงเพลงเถิด! แม่นางเสวี่ยเยว่โปรดบรรเลงเพลง…..”

เมื่อผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ลุกขึ้นยืน ทำให้ซ่งชิงซีและไป๋เย่หานขมวดคิ้วอย่างพร้อมเพรียงกัน และเกิดความคิดเช่นเดียวกันขึ้นมา บางทีสมองของพวกเขาคงถูกลาถีบกระมัง ถึงได้เชื่อความคิดของซ่งชิงหลัน มายังหอหงซิ่วแห่งนี้

บัดนี้จะเสียใจก็สายเกินแก้เสียแล้ว

ในตอนนี้เองซ่งชิงหลันก็ลุกขึ้นยืนตามฝูงชน พร้อมยกนิ้วขึ้นลูบริมฝีปาก อีกทั้งยังตะโกน “แม่นางเสวี่ยเยว่โปรดบรรเลงเพลง!”

ทั้งไป๋เย่หานและซ่งชิงซีขมวดคิ้วพร้อม ๆ กัน ดวงตาของพวกเขาที่จ้องมองราวกับกระดิ่งทองเหลือง

จากนั้น ทั้งสองคนจับนางไว้ทั้งซ้ายและขวา บังคับให้นางนั่งลงทันที

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ และเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าสองคนทำอันใด?”

ซ่งชิงซีจงใจลดเสียงลง “ท่านพี่ ข้าสิต้องถามท่าน? ท่านกำลังทำอันใด? นี่มันเกิน… เกินไปหรือไม่…”

“เจ้าเป็นสตรี เหตุใดจึงทำตัวเยี่ยงบุรุษเช่นนี้?” ไป๋เย่หานอดรู้สึกขมเฝื่อนไม่ได้

หากพระชายาที่รักของเขาติดการแสร้งทำเป็นบุรษเล่า เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไร?

เขาจะต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม

[1] หลงหยาง มาจากชื่อของหลงหยางจวินที่เป็นคนรักร่วมเพศของเว่ยหวัง