ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 339 ไม่สบายหนักแล้ว

บทที่ 339 ไม่สบายหนักแล้ว

ทันทีที่พวกเขาลงไปในเรือ อู่เชียนเชียนก็พาฉูซื่อโม่วไปเดินไปรอบ ๆ ดาดฟ้าเรือเพื่อชมทิวทัศน์

เพียงแต่นางนึกไม่ถึงว่าเรือจะแล่นเร็วเพียงนี้ ในเวลาสั้น ๆ จึงเมาเรือไปอย่างงดงาม

นางอาเจียนออกมาอย่างหนัก ใบหน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยเหงื่อเสียจนฉูซื่อโม่วกลัว เขาจึงรีบไปเรียกซ่งชิงหลันมาดูโดยเร็ว

ซ่งชิงหลันมองอู่เชียนเชียนผู้ที่มักจะร่าเริงซุกซนราวกับลูกลิงตัวหนึ่ง กลับกลายเป็นแห้งเหี่ยวราวกับไก่ป่วย ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้แล้วเอ่ยอย่างหยอกล้อ “เป็นอันใดไป? เมื่อครู่นี้เจ้าสนุกมากมิใช่หรือ?”

อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ย “พี่ชิงหลัน ท่านหยุดล้อข้าได้แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าก็ทรมานมากอยู่แล้ว”

ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็กังวลใจเป็นอย่างมากเช่นกัน “พี่ชิงหลัน เชียนเชียนไม่สบายมาก ท่านรีบคิดหาวิธีช่วยนางให้นางรู้สึกดีขึ้นสักหน่อยเถิดขอรับ”

“เอาล่ะ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องตื่นตระหนกไป” ซ่งชิงหลันยิ้ม นำขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมาจากถุงยาที่นางนำมาด้วย เทยาเม็ดเล็ก ๆ ออกมา จากนั้นนำใส่ปากของอู่เชียนเชียน “กลืนลงไป”

สิ้นคำนางก็นำขวดสีเขียวเล็ก ๆ อีกขวดออกมา จากนั้นจึงนำยาขี้ผึ้งสีเขียวข้างในออกมาป้ายบริเวณจุดไท่หยาง[1]*ของอู่เชียนเขียนแล้วนวดให้อย่างใจเย็น

อู่เชียนเชียนพลันรู้สึกเย็นไปทั้งร่าง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาโดยพลัน นางหันไปมองซ่งชิงหลันด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกล่าว “ขอบคุณพี่ชิงหลัน ดังคาด มิมีสิ่งใดที่พี่ชิงหลันแก้ไขไม่ได้เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันปรายตามองนางแล้วเอ่ย “เจ้านี่นะ อย่าได้ชะล่าใจเร็วเกินไป กว่าจะไปถึงเมืองเปี้ยนเจียงต้องใช้เวลาอีกนาน ดังนั้นเจ้าก็นอนลงดี ๆ เสีย อย่าได้วิ่งไปทั่ว”

“อื้อ ข้ารู้แล้ว” อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปาก แล้วจึงเอ่ยตอบ

“เช่นนั้นข้าไปล่ะ”

ทันทีที่ซ่งชิงหลันเดินออกมา นางก็พบกับซ่งชิงหนาน

ซ่งชิงหนานมองนางที่ออกมาจากห้องของอู่เชียนเชียนพร้อมกับถุงยา จึงถามด้วยความสงสัย “ศิษย์พี่เป็นอันใดหรือขอรับ?”

“เพียงแค่เมาเรือเล็กน้อยน่ะ ไม่มีอันใดร้ายแรง ข้าเอายาให้นางแล้ว อีกไม่นานก็หาย” ขณะที่เอ่ยซ่งชิงหลันก็มองซ่งชิงหนานอย่างเป็นกังวล “เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่? ยังต้องเดินทางอีกครึ่งวัน เจ้าอยากทานยาด้วยหรือไม่?”

“ข้าไม่เป็นไร” ซ่งชิงหนานส่ายศีรษะ

จากนั้นเขาพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงยื่นมือออกไปหาซ่งชิงหลัน แล้วเอ่ย “ท่านพี่ ท่านนำยามาให้ข้าดีกว่า”

ซ่งชิงหลันยิ้มโดยไม่นึกสงสัยเขา นำยาขวดสีเขียวเล็กนั่นส่งให้น้องชายแล้วจากไป

จากนั้นซ่งชิงหนานก็ตรงไปที่ห้องของซุนอิงหนิง

แต่คนที่มาเปิดประตูก็คือชุนหน่วน “แม่ทัพซ่ง เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่เจ้าคะ?”

“คุณหนูของเจ้าเล่า?” สิ้นคำซ่งชิงหนานก็มองเข้าไปในห้องอย่างสอดส่อง แต่กลับไม่เห็นซุนอิงหนิง

“คุณหนูเพิ่งเดินขึ้นไปที่ดาดฟ้าเรือเจ้าค่ะ ข้ากำลังเก็บของจึงอยู่ที่นี่”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งชิงหนานก็รีบหมุนตัวเดินกลับไปทางดาดฟ้าเรือทันที

เขาเห็นร่างในชุดสีฟ้าดูโดดเดี่ยวในพริบตา นางยืนอยู่บนหัวเรือ เหม่อมองออกไปไกลแสนไกลอย่างเงียบเชียบ ซ่งชิงหนานราวกับสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยวของนาง ทำให้อดรู้สึกที่จะสงสารเสียไม่ได้

“นี่ให้เจ้า” ซ่งชิงหนานเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ ซุนอิงหนิง จากนั้นจึงส่งยาสีเขียวขวดเล็กนั่นให้นาง

ซุนอิงหนิงชะงักไปชั่วขณะ “นี่… นี่คืออันใดหรือเจ้าคะ?”

“นี่เป็นยาที่ท่านพี่ของข้าปรุงขึ้นมาเพื่อป้องกันการเมาเรือ เมื่อครู่นี้อู่เชียนเชียนพึ่งเมาเรือไป ตอนนี้นางยังรู้สึกไม่สบายอยู่มาก ข้าก็เลยเป็นห่วงเจ้า…..”

“คิกคิก!” ซุนอิงหนิงกลั้นไม่ไหว จึงหลุดหัวเราะออกมา

“พี่ใหญ่ซ่ง ขอบคุณสำหรับความหวังดีของท่านนะเจ้าคะ แต่ว่า ของสิ่งนี้ข้าไม่จำเป็นต้องใช้หรอก”

“เอ๊ะ?” ซ่งชิงหนานมองนางด้วยความสงสัย

ซุนอิงหนิงรีบอธิบายทันที “ข้าเติบโตมาในเรือ เมื่อครั้งที่ข้ายังเด็ก ข้ามักจะออกเรือไปกับทางการพร้อมท่านพ่อเพื่อส่งเกลือเป็นประจำ ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงไม่เมาเรือเจ้าค่ะ”

ขณะที่เล่านั้นนางก็มองไปยังทะเลตรงหน้านางอย่างเงียบงัน เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ทว่าเมื่อข้าโตขึ้น ท่านพ่อบอกว่าข้าเป็นบุตรสาวไม่ควรเปิดเผยหน้าตามากนัก จากนั้นจึงไม่ให้ข้าติดตามไปกับเรืออีก เมื่อนับดูแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ท่านพ่อและข้าออกเรือด้วยกันก็ผ่านมาเนิ่นนานหลายปีแล้ว”

ซ่งชิงหนานทำเพียงฟังอยู่เงียบ ๆ

เขาชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของนางเล็กน้อย จึงเห็นว่าใบหน้าของนางนั้นเปื้อนคราบน้ำตา ยามลมพัดปลิวผ่านใบหน้าที่งดงาม ผสมกับความหมองเศร้าจากการแตกสลาย ทำให้เขารู้สึกอยากปลอบประโลมอย่างทะนุถนอมขึ้นมาเสียไม่ได้

ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนขึ้นลงเบา ๆ และกล่าวออกมาด้วยเสียงนุ่มทุ้ม “อันที่จริง นอกจากได้เห็นทิวทัศน์ของท้องทะเลแล้ว ยังมีทิวทัศน์อื่น ๆ อีกมากมายบนโลกใบนี้ รอให้เจ้ากลับไปยังเมืองหลวงแล้ว ข้าจะไปดูทิวทัศน์เหล่านั้นด้วยกันกับเจ้า”

หัวใจของซุนอิงหนิงเต้นรัวโดยพลัน

แก้มของนางแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย นางหันกลับไปมองซ่งชิงหนาน เมื่อเห็นความแน่วแน่ในแววตาและสีหน้าจริงของเขา หัวใจของนางพลันอบอุ่นขึ้นมา

ซุนอิงหนิงยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว พยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าว “เจ้าค่ะ คำไหนคำนั้น”

“คำไหนคำนั้น”

……

ซ่งชิงหลันที่อยู่ในเรือ มองเห็นทั้งสองคน ก็ร้อนอกร้อนใจขึ้นมา

“ปัดโธ่ เจ้าเด็กโง่ซ่งชิงหนานคนนี้ บรรยากาศดีเพียงนี้แล้ว ก็ควรจะใช้โอกาสนี้กอดนางสิ! ทำให้ข้าร้อนใจอยู่ได้!”

ทันใดนั้น เสียงเอ่ยล้อของไป๋เย่หานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังนาง “พระชายา เจ้าเป็นเช่นนี้จะมิใช่องค์จักรพรรดิไร้กังวล ทว่าขันทีกังวลแทนหรือ?”

ซ่งชิงหลันหันหน้ากลับไปจ้องเขาเขม็ง “ท่านน่ะสิขันที! ยิ่งไปกว่านั้น อิงหนิงเป็นแม่นางที่ดี ข้าชอบนางมาก สิ่งสำคัญที่สุดคือชิงหนานก็ชอบนาง ท่านคงไม่ได้มองไม่ออกใช่หรือไม่?”

ไป๋เย่หานพยักหน้า “ข้ามองออก เพียงแต่เรื่องราวระหว่างสตรีบุรุษนี้ พระชายาร้อนใจไปก็มิมีประโยชน์อันใด”

“ข้าจะรีบร้อนหน่อยไม่ได้หรือ? พี่ก็เหมือนมารดา การแต่งงานของชิงหนานควรจัดการให้เหมาะสมนานแล้ว แต่ยากนักที่จะหาสตรีสักคนที่เขาชอบได้ ช่างเถิด ข้าไม่พูดแล้ว”

กล่าวถึงตรงนี้ ซ่งชิงหลันก็สะบัดไม้สะบัดมือ หมุนตัวกำลังเดินกลับไป

ไป๋เย่หานรีบร้อนไล่ตามนางไป “พระชายา เจ้าจะไปที่ใด?”

“กลับห้อง วรยุทธ์ของชิงหนานล้ำเลิศ เขาจะต้องรู้แน่ว่าข้าแอบมองอยู่ตรงนี้ เขาอาจจะกำลังอึดอัด พวกเรารีบไปจากตรงนี้เถิด”

“พระชายาถี่ถ้วนยิ่งนัก”

บ่ายวันที่สอง เรือเข้าเทียบท่าที่เมืองเปี้ยนเจียง

หลังจากลงจากเรือ อู่เชียนเชียนก็กลับมามีชีวิตชีวาเช่นเดิมอีกครั้ง สอดส่ายสายตามองเปี้ยนเจียงที่อยู่ตรงหน้านาง อดร้องออกมาไม่ได้ “ไอหยา เมืองเปี้ยนเจียงแห่งนี้ก็คึกคักไม่น้อย!”

ฉูซื่อโม่วอธิบายด้วยรอยยิ้ม “เมืองเปี้ยนเจียงแห่งนี้เป็นเมืองหลักในการผลิตเกลือ ต้องครึกครื้นเป็นธรรมดา”

ทว่า ความครึกครื้นของที่นี่กับความครึกครื้นของเมืองหลวงนั้นต่างกัน

ความครึกครื้นของที่นี่เผยความจริงใจออกมา ผู้คนยุ่งวุ่นวาย ทว่าผ่อนคลายเรียบเรื่อยมาก ดูเหมือนจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มีความสุขสนุกสนาน

หลังจากผ่านไปหลายเดือนเมื่อเหยียบย่างลงบนผืนแผ่นดินบ้านเกิดอีกครั้ง ซุนอิงหนิงสัมผัสได้เพียงความรู้สึกผสมปนเป รู้สึกยาวนานคล้ายผ่านไปชาติหนึ่ง

อู่เชียนเชียนมองไปรอบ ๆ มองซุนอิงหนิงด้วยความแปลกใจ เอ่ยถามขึ้นมา “อิงหนิง เหตุใดมิมีผู้ใดมารับพวกเราเล่า?”

ซุนอิงหนิงรีบอธิบายโดยพลัน “ในตอนนั้นท่านพ่อของข้าถูกปรักปรำว่าทุจริต คนในจวนล้วนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ดังนั้น…”

“ชุนหน่วน เจ้านำทางพวกเราไปเถิด” ซ่งชิงหลันยิ้มรับคำพูดของนาง

ซุนอิงหนิงส่งสายตาซาบซึ้งใจให้นาง

“เจ้าค่ะ จวนตระกูลซุนอยู่ข้างหน้านี่เองเจ้าค่ะ พวกเราเดินไปอีกเพียงไม่ไกล!” ชุนหน่วนเดินนำไปข้างหน้า

[1] จุดไท่หยาง ตำแหน่งอยู่บริเวณขมับ