ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 362 เจ้าคิดว่าข้าจะนอนหลับหรือ

บทที่ 362 เจ้าคิดว่าข้าจะนอนหลับหรือ

กู่ต้าหู่เม้มปาก และเอ่ยออกมาตามตรง “ท่านอ๋อง ข้าไม่ขอปิดบังท่าน อาการป่วยของท่านพี่ชิงหลันนั้นค่อนข้างแปลกประหลาดจริง ๆ ข้าเองก็ไม่ได้มีความสามารถเต็มที่เพียงนั้น แค่เข็มเล่มนี้ก็เสี่ยงมากแล้ว แต่มันเป็นทางออกสุดท้ายที่ข้าคิดได้ ดังนั้น…”

ไป๋เย่หานฟังคำพูดของเขา สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ

“แล้วอย่างไรเล่า เจ้าพูดให้ชัดเจนไม่ได้หรือ” อู่เชียนเชียนตะโกนใส่เขาอย่างร้อนใจ

ซุนอิงหนิงรีบดึงนางเอาไว้ และกล่าวปลอบ “เชียนเชียน อย่าได้ใจร้อนไปเลย ฟังคุณชายกู่ก่อนเถิดว่าจะกล่าวอันใด…”

ความจริงแล้วในใจนางก็กังวลอย่างมาก

กู่ต้าหู่เองก็ไม่ได้ปิดบังอันใด กล่าวไปตามตรง “คืนนี้ถือว่าเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำหรับท่านพี่ชิงหลัน หากพรุ่งนี้นางฟื้นขึ้นมาก็แสดงว่าพ้นขีดอันตราย แต่ถ้าไม่ฟื้น ต่อให้เป็นท่านนักบวชยาอาจารย์ข้า ก็ไม่อาจจะช่วยได้ขอรับ”

“ว่าอย่างไรนะ แม้แต่เจ้าก็พูดเช่นนี้หรือ” อู่เชียนเชียนโมโหขึ้นมาทันที “เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นศิษย์ของหมอเทวดาไม่ใช่หรือ แต่นี่เจ้ากลับ…”

“พอแล้ว!” ไม่รอให้อู่เชียนเชียนต่อว่าจบ เสียงเย็นก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

ในห้องเงียบไปทันที เงียบขนาดที่แม้แต่เข็มเล่มหนึ่งตกพื้นก็ยังได้ยิน

ทุกคนมองไปยังไป๋เย่หานที่น่าเกรงขาม

ไป๋เย่หานกล่าวเสียงเย็น “พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าอยากอยู่กับชิงหลันอย่างเงียบ ๆ คนเดียว”

อู่เชียนเชียนอ้าปาก คิดจะกล่าวอันใดต่อ แต่ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ กลับดึงนางเอาไว้ ขณะเดียวกันก็เอามือปิดปากนางแล้วกล่าวเบา ๆ “เจ้าฟังท่านอ๋องเถิด เราออกไปกันก่อน”

ซ่งชิงหนานเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

จากนั้นทุกคนก็ออกจากห้องพร้อมกัน เหลือไว้เพียงไป๋เย่หานคนเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนซ่งชิงหลัน

ในคืนนี้ เขาอยากอยู่กับนาง

ส่วนคนนอกประตูก็ไม่มีผู้ใดจากไป พวกเขาล้วนรออยู่ข้างนอกอย่างเงียบ ๆ

ยามนี้อู่เชียนเชียนกระวนกระวายอย่างมาก นางเดินไปเดินมาไม่หยุด

ส่วนกู่ต้าหู่นั่งอยู่บนราวจับของระเบียง เอนหลังพิงเสาหลับตาพักผ่อน และกล่าวเบา ๆ “แม่นางอู่ ท่านใจร้อนไปก็ไร้ประโยชน์ มานั่งรออย่างสงบเถิด”

ฉูซื่อโม่วเองก็จับมือนางเอาไว้ และกล่าวอย่างอ่อนโยน “นั่นสิ เชียนเชียน เช่นนั้นข้าพาเจ้ากลับไปนอนที่ห้องดีหรือไม่”

“นอนหรือ” แววตาของอู่เชียนเชียนถลึงราวกับระฆังทองแดง “ฉูซื่อโม่ว ในช่วงเวลาเช่นนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะยังหลับลงหรืออย่างไร”

กล่าวจบ นางก็นั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างโกรธเกรี้ยว

ฉูซื่อโม่วยังคงโน้มน้าวนางอย่างใจเย็น กล่าวเสียงนุ่ม “ได้ ๆ ๆ เช่นนั้นข้าจะอยู่กับเจ้า รอข่าวอยู่ตรงนี้ด้วยกัน”

ในตอนนี้ ด้านซ่งชิงหนาน เมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าของซุนอิงหนิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอย่างปวดใจ “เจ้าร่างกายอ่อนแอ กลับไปพักก่อนเถิด”

แต่ซุนอิงหนิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อย่างไรต่อให้ข้ากลับไปก็หลับอย่างไม่สบายใจ อยู่เป็นเพื่อนทุกคนที่นี่ด้วยจะดีกว่า”

กล่าวจบ นางก็สั่งชุนหน่วนที่อยู่ด้านหลัง “ชุนหน่วน เจ้าไปในครัวแล้วเตรียมอาหารค่ำมาสักหน่อยเถิด”

“เจ้าค่ะ คุณหนู” ชุนหน่วนรีบวิ่งไปที่ห้องครัว

……

ไป๋เย่หานจับมือของซ่งชิงหลันไว้แน่น มาวางไว้ที่ริมฝีปาก และกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “ชิงหลัน เจ้าจะต้องฟื้นขึ้นมา เจ้าจะทำใจทิ้งข้า ทิ้งเฉินเฉินและเยว่เยว่ไปได้หรือ เจ้าเคยบอกไว้ พรที่เจ้าขอคืออยากให้ครอบครัวเราอยู่กันอย่างสงบ อยู่ด้วยกันตลอดไป เจ้าจะผิดคำพูดไม่ได้นะ! ชิงหลัน เจ้ารีบฟื้นขึ้นมาเถิด!”

จากนั้น น้ำตาอุ่น ๆ ก็หยดลงบนมือของซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันในตอนนี้ อยู่ท่ามกลางภาพความฝันที่สว่างโล่งไร้จุดสิ้นสุด

สิ่งที่นางเห็นในดวงตา ล้วนเป็นหมอกหนาสีขาว

ร่างของนางสวมใส่เสื้อผ้าที่นางใส่ในยุคปัจจุบัน เป็นเพราะไม่เห็นชุดนี้มานานมาก นางก็ผงะไป ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวเบา ๆ “ที่นี่ที่ไหน”

มีเสียงสะท้อนของตัวเองดังกลับมา

ซ่งชิงหลันเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง และทำได้เพียงเดินไปตามความรู้สึกตนเอง

อยู่ ๆ ในตอนนั้น หมอกหนาตรงหน้านางก็เหมือนว่าจะถูกลมพัดสลายไป เปิดทางเป็นสองข้าง ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

นางกะพริบตา เห็นเพียงแอ่งน้ำทรงกลมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า และในน้ำก็มีหญิงงามคนหนึ่งที่ใส่ชุดโบราณสีขาว งดงามราวเทพเซียน

หญิงผู้นี้กำลังนั่งย่อตัวอยู่ตรงฝั่งเพื่อเล่นน้ำ เมื่อได้ยินเสียงของซ่งชิงหลันที่เดินมา หญิงคนนั้นก็หันหน้ามา เมื่อเห็นนางก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนมีเสน่ห์ “เจ้ามาแล้วหรือ”

เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงผู้นั้น ซ่งชิงหลันตื่นตกใจทันใด

หญิงผู้นั้นหน้าตาเหมือนนางไม่มีผิด!

ถ้าพูดให้ถูก หญิงผู้นั้นสวมใส่ชุดโบราณที่เหมือนกันกับนางทุกประการ

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว ในหัวรีบครุ่นคิด และค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าหญิงคนนั้น

ในตอนนี้ คนสองคนที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการยืนอยู่ที่ริมแอ่งน้ำ

นางเอนหน้าไปเล็กน้อย มองเงาที่อยู่ในน้ำ เป็นตนเองที่ใส่ชุดปัจจุบัน และอีกคนที่ใส่ชุดโบราณ

ซ่งชิงหลันละสายตากลับมา มองหญิงตรงหน้าแล้วกล่าว “เจ้าคือ… ซ่งชิงหลันสินะ”

ซ่งชิงหลันตัวจริง

ถ้าเป็นเช่นนั้น นางก็ตายแล้วหรือ

หญิงชุดโบราณฝั่งตรงข้ามกลับส่ายหัวแล้วยกยิ้ม พูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ข้าก็คือเจ้า”

อยู่ ๆ ในตอนนั้นมีเสียงโศกเศร้าดังมาจากบนหัวของพวกนาง “ชิงหลัน! เจ้ารีบฟื้นขึ้นมาเถิด!”

เสียงของไป๋เย่หาน!

ซ่งชิงหลันทั้งตกใจและดีใจ

ส่วนในแววตาของหญิงสาวตรงหน้าก็ฉายแววโดดเดี่ยว นางกล่าวเสียงเบา “กลับไปเถิด เขารอเจ้าอยู่”

ซ่งชิงหลันที่ได้สติกลับมา มองหญิงตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม “แล้วเจ้าล่ะ”

หญิงผู้นั้นยิ้มออกมาทันที และซ่งชิงหลันรู้สึกได้ว่ารอบกายนั้นมีลมวูบใหญ่พัดมา

หลังจากรอให้ทุกอย่างสงบลง นางพบว่าหญิงตรงหน้าสวมชุดในยุคปัจจุบันของนาง ส่วนตนเองก็ใส่ชุดโบราณสีขาวที่เดิมทีเป็นของนาง

“นี่มันเกิดอันใดขึ้น”

หญิงตรงหน้าโบกมือทันที ซ่งชิงหลันรู้สึกได้ว่าร่างของตัวเองลอยขึ้นเรื่อย ๆ ร่างของหญิงผู้นั้นก็ยิ่งเล็กลงเรื่อย ๆ สุดท้ายก็กลายเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ

ก่อนที่ซ่งชิงหลันจะหมดสติไป นางได้ยินประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายพูด ‘ไปเถิด นั่นเป็นโลกที่เหมาะกับเจ้าแล้ว’

วันต่อมา

ท้องฟ้าขาวราวกับท้องปลา ในตอนที่แสงตะวันแรกส่องเข้ามาในห้อง มือของซ่งชิงหลันก็ขยับเล็กน้อย

ไป๋เย่หานที่จับจ้องนางตลอดเห็นเช่นนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที มองหญิงบนเตียงอย่างไม่อยากเชื่อ “ชิงหลัน! ชิงหลัน!”

ซ่งชิงหลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นใบหน้างดงามที่คุ้นตา บนใบหน้านั้นมีความกังวลและตื่นเต้นยินดี นางจึงยกมุมปากยิ้ม กล่าวเสียงแหบพร่า “ไป๋เย่หาน…”

“ดีเหลือเกิน! ดีเหลือเกิน! เจ้าฟื้นขึ้นแล้วจริง ๆ!”

ได้ยินนางเรียกชื่อของตน ไป๋เย่หานจึงได้วางใจ มั่นใจว่านางฟื้นขึ้นแล้ว

ความเคลื่อนไหวในห้องนั้นดึงดูดความสนใจของคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกทั้งคืน

อู่เชียนเชียนเด้งตัวขึ้นทันที “พี่ชิงหลันฟื้นแล้วหรือ พี่ชิงหลันฟื้นแล้ว!” กล่าวจบนางก็วิ่งไปเป็นคนแรก ผลักประตูให้เปิดออก

คนอื่น ๆ เองก็เดินตามเข้าไปเช่นกัน

สีหน้าของกู่ต้าหู่เผยความโล่งใจ เขามองใบหน้าที่ตื่นเต้นของทุกคนก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้เดินตามเข้าไป เพียงแต่รั้งชุนหน่วนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยเตือน “เจ้าไปที่ครัวแล้วเอาน้ำข้าวต้มร้อน ๆ มาหน่อยเถิด”