ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 363 จะทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองได้อย่างไร

บทที่ 363 จะทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองได้อย่างไร

อู่เชียนเชียนวิ่งเข้าไปในห้อง เห็นซ่งชิงหลันที่อ่อนแรงพิงหัวเตียงอยู่ก็ร้องสะอื้นออกมาอย่างตื้นตัน “พี่ชิงหลัน…”

ซ่งชิงหลันหันหน้ามามองอู่เชียนเชียนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เชียนเชียน เจ้าเป็นอันใดไป ท่าทางของเจ้า หากคนไม่รู้คงคิดว่าข้าตายไปเสียแล้วกระมัง!”

“คิก!” อู่เชียนเชียนอดไม่ได้ หัวเราะออกมาเพราะคำพูดนี้ของพี่สาว

นางเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มออกมา “ท่านยังมีอารมณ์มาล้อเล่นกับข้าอีก ครั้งนี้ต้องขอบคุณกู่ต้าหู่อย่างมาก คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีความสามารถเพียงนี้…”

กล่าวจบนางก็มองไปด้านหลัง แต่กลับไม่เห็นร่างของกู่ต้าหู่ เห็นเพียงชุนหน่วนที่ยกน้ำข้าวต้มเดินเข้ามาอย่างร้อนรนเท่านั้น

“แม่นางซ่ง น้ำข้าวต้มมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านกินเสียหน่อยเถิด” กล่าวจบ ชุนหน่วนก็ยื่นถาดในมือสองข้างให้ไป๋เย่หาน

อู่เชียนเชียนรีบมองนางแล้วเอ่ยถาม “ชุนหน่วน เจ้าเห็นกู่ต้าหู่หรือไม่”

“นายน้อยกู่เพิ่งสั่งให้ข้าไปนำน้ำข้าวต้มในครัวมาให้แม่นางซ่งเจ้าค่ะ หลังจากนั้น… เหมือนเขาจะกลับไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ไปแล้วหรือ” อู่เชียนเชียนขมวดคิ้ว จากนั้นนางก็หันหลังวิ่งออกไป

นางวิ่งตามมาถึงประตูจวนซุน พลันเห็นกู่ต้าหู่ที่กำลังจะจากไปพอดี จึงรีบตะโกน “กู่ต้าหู่!”

กู่ต้าหู่หันกลับมา มองเห็นอู่เชียนเชียนจึงยกยิ้ม “แม่นางอู่?”

อู่เชียนเชียนเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วจึงเอ่ยถาม “เหตุใดเจ้าจึงจะจากไปอย่างไม่บอกกล่าวเช่นนี้เล่า พี่ชิงหลันฟื้นแล้ว เจ้าช่วยเราได้มาก แต่เหตุใดจึงไม่เข้าไปดูอาการด้วยเล่า”

กู่ต้าหู่ยกยิ้ม “แม่นางอู่ อย่างที่ท่านพูด ท่านพี่ชิงหลันไม่เป็นอันใดแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีเรื่องอันใดให้ข้าต้องอยู่ต่อ ข้าก็ต้องจากไปขอรับ”

เขาเป็นคนพเนจร เมื่อพบเจอกับเรื่องอยุติธรรม ย่อมต้องควักดาบออกมาช่วยเหลือ

การทำความดีโดยไม่สนใจชื่อเสียง ก็เป็นการใช้ชีวิตของเหล่าวีรบุรุษและวีรสตรีอย่างพวกเขา

อู่เชียนเชียนย่อมเข้าใจความคิดของชายหนุ่ม

นางจึงกอดอกแล้วกล่าว “เช่นนั้นหากเรามีชะตาต่อกัน ก็ไว้พบกันในยุทธภพเถิด”

“เอาไว้เจอกันยามเมื่อชะตาต้องกันขอรับ” กู่ต้าหู่เองก็บอกลานาง หมุนตัวและจากไป

จากนั้น อู่เชียนเชียนกลับเข้ามาในห้อง เห็นซ่งชิงหลันกำลังกินอาหารรองท้อง สีหน้าของนางค่อย ๆ กลับมามีเลือดฝาด ดูสดชื่นขึ้นมากก็โล่งอก

ซ่งชิงหลันเห็นว่านางกลับมาเพียงคนเดียว จึงถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ “ต้าหู่เล่า”

“เขาจากไปแล้วเจ้าค่ะ”

ในช่วงระหว่างที่อู่เชียนเชียนตามออกไป ซ่งชิงหนานและไป๋เย่หานก็บอกเล่าเรื่องที่กู่ต้าหู่ช่วยชีวิตซ่งชิงหลันเอาไว้ให้นางฟัง

นางชื่นชอบเด็กหนุ่มรูปงามที่ทำตัวเป็นวีรบุรุษผู้นี้ยิ่งนัก “เขาเป็นคนน่าสนใจจริง ๆ”

ในตอนนี้ ซ่งชิงหนานที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากออกมา “พวกเรามาคุยเรื่องสำคัญกันต่อเถิดขอรับ เหล่ากลุ่มนักฆ่าชุดดำนั้นถูกฝึกมาอย่างดีและมีเป้าหมายชัดเจน พวกนั้นน่าจะมีคนจ้างวานให้มาฆ่า โดยเจาะจงที่ท่านพี่เป็นพิเศษ”

“แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พี่ชิงหลันมาที่เมืองเปี้ยนเจียง จะไปทำผู้อื่นขุ่นเคืองได้อย่างไร” ซุนอิงหนิงขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“คนที่สั่งการอาจจะไม่ใช่ชาวเมืองเปี้ยนเจียง…” กล่าวจบ แววตาของซ่งชิงหลันก็มืดมนลง พร้อมเอ่ยเสียงเย็น “และเป็นไปได้ว่าจะเป็นคนในเมืองหลวง”

ตั้งแต่นางข้ามมิติมา ก็มีบทบาทอยู่เพียงแต่ในเขตเมืองหลวง หากมีคนขุ่นเคืองใจจริง เช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่านางไปทำคนในเมืองหลวงขุ่นเคืองใจแล้ว

ไป๋เย่หานเองก็คิดเช่นเดียวกับที่ซ่งชิงหลันกล่าว

แต่ทันใดนั้นอู่เชียนเชียนกล่าวออกมา “เช่นนั้นจะทำอย่างไร ตามที่ข้ารู้ ดูเหมือนจะมีองค์กรมือสังหารที่รับจ้างสังหาร หากทำภารกิจไม่สำเร็จก็จะไม่ยอมแพ้”

อีกความหมายคือ ตอนนี้ซ่งชิงหลันตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว

ซ่งชิงหลันเพียงยิ้มแล้วกล่าว “ในเมื่อพวกนั้นเป็นสายที่มาจากเมืองหลวง เช่นนั้นเราก็กลับไปที่เมืองหลวงเป็นใช้ได้”

ไป๋เย่หานเองก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ที่นี่ไม่เหมาะให้อยู่นานนัก พวกเราต้องรีบจากเมืองเปี้ยนเจียงโดยเร็ว เพียงแต่อาการของเจ้า…”

กล่าวจบ เขาก็มองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าเป็นกังวล

“ข้าไม่เป็นไรมาก ตอนนี้เองก็ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ หากนอนพักอีกคืนก็คงไม่เป็นอันใดมาก เช่นนั้นเราออกเดินทางกลับเมืองหลวงกันพรุ่งนี้เลยเถิด”

หลังจากกำหนดเวลากลับเมืองเรียบร้อยแล้ว คนอื่น ๆ ก็รีบกลับไปยังห้องของตัวเองเพื่อเก็บของ

วันต่อมา เมื่อฟ้าสว่าง พวกซ่งชิงหลันก็เริ่มจะออกเดินทาง

พ่อบ้านฝูพาเหล่าคนรับใช้มาช่วยยกสัมภาระหอบใหญ่แต่ละหอบของพวกซุนอิงหนิงขึ้นเรือ

เมื่อถึงยามบอกลา พ่อบ้านฝูก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขามองซุนอิงหนิงอย่างอาลัย “คุณหนู วันนี้จากกัน ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไร ท่านต้องดูแลตนเองให้ดีนะขอรับ”

ซุนอิงหนิงตาแดง และกล่าวตอบอย่างสะอื้น “ท่านพ่อบ้านฝู ท่านเองก็ต้องดูแลตนเองดี ๆ นะเจ้าคะ จวนซุนต้องยกให้ท่านดูแลให้แล้ว ข้าจะต้องกลับมาหาพวกท่านในสักวันหนึ่ง”

การที่นางทิ้งบ้านไปครั้งนี้ ต้องมอบหมายเหล่าร้านค้าและที่ดิน ให้พ่อบ้านฝูดูแลด้วย

สำหรับเหล่าคนรับใช้ในจวนซุน ซุนอิงหนิงเองก็ให้ทางเลือกพวกเขาสองทาง หนึ่งคือให้เงินก้อนใหญ่กับพวกเขา ถือว่าเป็นเงินตั้งตัวให้พวกเขาไปทำกิจการเล็ก ๆ ได้ และสามารถใช้ชีวิตต่อไป สองคือหากเต็มใจก็สามารถอยู่ช่วยพ่อบ้านฝูที่จวนซุนได้ เงินค่าแรงก็จะใช่ดังเช่นเมื่อก่อน

คนรับใช้ส่วนใหญ่ก็เลือกทางที่สอง อย่างไรเสียการมีนายที่ดีเพียงนี้ เกรงว่าพวกเขาคงหาไม่ได้อีกแล้วชั่วชีวิต

ในตอนนี้ เหล่าคนรับใช้ที่มาส่งโบกมือให้ซุนอิงหนิง “คุณหนู ท่านต้องดูแลตนเองให้ดีนะเจ้าคะ พวกข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่ ท่านกลับมาได้ตลอดเวลา”

พ่อบ้านฝูพยักหน้า จากนั้นก็หันหน้าไปมองชุนหน่วนที่อยู่ข้าง ๆ และกล่าวกำชับ “ชุนหน่วน หากถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าก็ต้องดูแลคุณหนูให้ดี อย่าสร้างปัญหาให้คุณหนู เข้าใจหรือไม่”

ชุนหน่วนพยักหน้าอย่างจริงจัง “เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพ่อบ้านฝูวางใจเถิด”

ในตอนนี้ ซ่งชิงหนานก็เดินหน้ามามองพวกเขาแล้วกล่าว “ท่านพ่อบ้านฝู พวกท่านวางใจเถิดขอรับ ข้าจะดูแลคุณหนูของพวกท่านเป็นอย่างดี!”

สิ้นเสียงเขาหันไปมองซุนอิงหนิง และกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “ได้เวลาแล้ว เราขึ้นเรือกันเถิด”

“เจ้าค่ะ” ซุนอิงหนิงพยักหน้า หมุนตัวเดินตามซ่งชิงหนานขึ้นเรือไป

อู่เชียนเชียนกำลังคิดจะตามขึ้นไป อยู่ ๆ ที่หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างสีขาวที่คุ้นตาปรากฏตัวอยู่ตรงท่าเรือ

ดวงตาของนางเป็นประกาย ตะโกนออกมาด้วยเสียงใสโดยพลัน “กู่ต้าหู่!”

กล่าวจบ นางยังดึงมือของซ่งชิงหลันไป “พี่ชิงหลัน ท่านดูสิ กู่ต้าหู่อยู่ทางด้านนั้น!”

ซ่งชิงหลันมองไปตามที่นิ้วมือของนาง ก็เห็นร่างของกู่ต้าหู่จริง ๆ เขากำลังต่อแถวอยู่ตรงท่าเรือ รอที่จะขึ้นเรือลำข้าง ๆ

ซ่งชิงหลันจับมืออู่เชียนเชียน “ไป เราไปดูกันเถิด”

กู่ต้าหู่เองเห็นซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนทั้งสองคนแล้ว จึงยกยิ้มแล้วเอื้อนเอ่ย “บังเอิญเสียจริง คิดไม่ถึงว่าเราจะมาพบกันที่ท่าเรืออีกนะขอรับ”

ซ่งชิงหลันมองเรือที่กู่ต้าหู่จะขึ้น จึงเอ่ยถาม “ต้าหู่ เจ้าจะไปที่ไหนหรือ”

“ข้าจะไปเมืองหลวงขอรับ พวกท่านบอกว่าอาหารที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายอร่อยมากไม่ใช่หรือ ข้าตัดสินใจว่าจะลองไปชิมดูด้วยตนเอง”

“พอดีเลย!” อู่เชียนเชียนกล่าวอย่างตื่นเต้น “พวกเรากำลังจะกลับเมืองหลวงกัน เจ้ามานั่งเรือกลับไปกับพวกเราจะดีกว่า!”