ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 365 ปกป้องเจ้า

บทที่ 365 ปกป้องเจ้า

ทั้งสองคนพิงราวจับ พูดคุยถึงเรื่องราวมากมาย ยิ่งคุยยิ่งถูกคอ

หลังจากพูดคุยกันอย่างลึกซึ้ง ซ่งชิงหลันพบว่านางยิ่งชอบเด็กหนุ่มรูปงามตรงหน้าเข้าทุกที

นางมองกู่ต้าหู่ด้วยสายตาชื่นชม พลางกล่าวหยอกล้อ “ต้าหู่ ยิ่งคุยกับเจ้า ข้าก็ยิ่งพบว่าเจ้าช่างเป็นคนที่พิเศษนัก เพียงแต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีน้องสาว ไม่อย่างนั้นข้าจะให้นางแต่งกับเจ้าแน่ เช่นนั้นเราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน”

“โธ่! พี่ชิงหลัน อย่า ๆ ๆ… ท่านอย่าได้ทำเช่นนั้นเชียว” กู่ต้าหู่ใบหน้าเต็มไปด้วยความต่อต้าน ส่ายหน้าไม่หยุด “ข้าเคยชินกับอิสระแล้วขอรับ ไม่อยากให้การแต่งงานมารั้งแขนขาเอาไว้ โลกใบนี้กว้างใหญ่นัก ข้ายังอยากจะออกไปดูให้ทั่วอยู่เลย”

“เอ๋ ความคิดของเจ้าช่างเหมือนน้องสี่ของข้านัก” ซ่งชิงหลันยิ้ม “น้องสี่ของข้าผู้นั้นก็ชอบออกจากบ้านไปเดินทางทั่วยุทธภพ รอกลับถึงเมืองหลวง จะให้พวกเจ้าได้รู้จักกัน อาจจะถูกคอกันจนได้ไปด้วยกันก็ได้”

“จริงหรือ” ใบหน้าของกู่ต้าหู่ฉายความตกใจและยินดี “เช่นนั้นข้าจะต้องทำความรู้จักเขาเสียแล้ว”

ทั้งสองคนคุยเรื่องสัพเพเหระ จากนั้นซ่งชิงหลันก็จากไป ส่วนกู่ต้าหู่ยังคงรับลมอยู่ที่ดาดฟ้าเรือต่อ ดูภูมิทัศน์ รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทันทีที่ซ่งชิงหลันลงจากดาดฟ้าเรือ นางเห็นไป๋เย่หานที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนี้มานานแล้ว

นางยิ้ม “เหตุใดท่านจึงอยู่ตรงนี้เล่า”

“ปกป้องเจ้าอย่างไรล่ะ”

เรื่องที่ซ่งชิงหลันถูกลอบโจมตี ทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ในใจไป๋เย่หาน ตลอดทางนี้ เขาจะตั้งมั่นว่าจะต้องติดตามนางทุกฝีเก้าเพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดคิด

และด้วยถ้อยคำธรรมดา ๆ นี้ กลับทำให้ซ่งชิงหลันรู้สึกได้ถึงความรักที่ล้นปี่

นางอบอุ่นในใจ มองไป๋เย่หานด้วยแววตาอ่อนโยน “ท่านไม่ต้องห่วง ตอนนี้พวกเราอยู่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงแล้ว คนเหล่านั้นคงไม่ลงมือหรอก”

“หมื่นไม่กลัว ก็ต้องกลัวหนึ่งในหมื่น ระวังไว้ย่อมดีกว่า” กล่าวจบ แววตาไป๋เย่หานก็มืดหม่น เขามองกู่ต้าหู่ที่อยู่บนดาดฟ้าเรือไม่วางตา พร้อมกล่าวเสียงต่ำ “เขาไม่ใช่คนธรรมดา เจ้าต้องระวังหน่อย”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้ารู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่ข้ามั่นใจว่าเขาจะไม่ทำร้ายข้า และจะไม่ทำร้ายพวกเราเป็นแน่”

ไป๋เย่หานพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ไปกันเถิด ข้าจะพาเจ้ากลับไปพักที่ห้อง”

วันคืนบนเรือไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก เรือของพวกซ่งชิงหลันก็กลับมาถึงเมืองหลวง

พวกเขาเพิ่งจะลงจากเรือ พ่อบ้านจวนหลิงที่รออยู่ตรงท่าเรือก็เดินมารับทันที เขาคำนับซุนอิงหนิงที่เพิ่งจะลงจากเรือ “คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว นายท่านสั่งไว้ว่าให้ข้ามารับท่านกลับจวนขอรับ”

ซุนอิงหนิงผงะไป มองซ่งชิงหนานที่อยู่ข้าง ๆ อย่างไม่รู้ตัว

หากแต่ซ่งชิงหนานกลับพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้ากลับไปก่อน หลังจากนี้ข้าจะไปหาเจ้าเอง”

ซุนอิงหนิงส่งสายตาไปให้ชุนหน่วนที่อยู่ข้าง ๆ

ชุนหน่วนเข้าใจทันที นางกล่าวกับพ่อบ้านอย่างถ่อมตัวในทันใด “ท่านพ่อบ้าน สัมภาระของคุณหนูอยู่บนเรือเจ้าค่ะ รบกวนท่านให้คนนำพวกมันลงมาด้วยเถิด”

“ได้” กล่าวจบ พ่อบ้านโบกมือให้กับคนรับใช้ด้านหลัง “พวกเจ้า รีบขึ้นเรือไปขนของเสีย”

ซุนอิงหนิงเดินไปข้างหน้า มองสหายรักทั้งสองแล้วกล่าวอำลา “ท่านพี่ชิงหลัน เชียนเชียน เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ”

“อืม” ซ่งชิงหลันพยักหน้า “เดินทางมาเหนื่อย ๆ เจ้ากลับไปพักดี ๆ เถิด”

“นั่นสิ…” อู่เชียนเชียนกล่าวเสริม “อย่างไรหลังจากนี้พวกเราล้วนอยู่ที่เมืองหลวง อยากจะเจอกันสามารถนัดออกมาได้ตลอดเวลา”

หากแต่ สุดท้ายแล้วซ่งชิงหนานยังไม่วางใจนัก จึงได้ไปส่งซุนอิงหนิงกลับจวนหลิงด้วยตนเอง

ส่วนพวกซ่งชิงหลันกลับบ้านตนกันไปก่อน

ทันทีที่กลับถึงจวนแม่ทัพ ทุกคนล้วนมาต้อนรับ

หลิวกุ้ยเสียมองซ่งชิงหลันอย่างยินดี “ไอ้หยา หลันหลัน ในที่สุดเจ้าก็กลับมา! เจ้าคงไม่รู้ วันเวลาที่เจ้าไม่อยู่บ้าน ท่านย่าของเจ้าเอาแต่พูดถึง ไอ้หยา… เหตุใดหลันหลันของข้าจึงยังไม่กลับมาอีก เหตุใดยังไม่กลับมาอีก ข้าฟังเสียหูจะด้านแล้ว”

“ไอ้หยา! เกินจริงไปแล้ว เป็นอย่างที่เจ้าว่าเสียที่ไหน!” แม่เฒ่าซ่งหน้าแดง กล่าวอย่างเขินอาย

จากนั้นหญิงชราดึงมือสองข้างของซ่งชิงหลันไว้ จับดูจนทั่ว และถอนหายใจโล่งอก “ดี ดีจริง ๆ เจ้าไม่ได้ผอมลงเลย”

“ไอ้หยา ท่านย่าเจ้าคะ ข้าออกไปไม่เท่าไรเองนะเจ้าคะ จะผอมลงไวเพียงนั้นได้อย่างไร เอ๋ จริงสิ…” กล่าวจบ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ นางมองไปรอบ ๆ แล้วก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “แปลกจริง เหตุใดจึงไม่เห็นเฉินเฉินกับเยว่เยว่เลย เด็กสองคนนี้ไปไหนแล้วหรือเจ้าคะ”

นางคิดเอาไว้ว่าถ้าเด็กทั้งสองคนรู้ว่าพวกนางกลับมาแล้ว จะต้องวิ่งออกมาในทันทีแล้วกอดขาของนางเอาไว้

แต่ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น แยกกันไปตั้งนานถึงเพียงนี้ นางคิดถึงเด็กทั้งสองคนเป็นอย่างมาก หลังจากไม่เห็นร่างของพวกเขา ในใจจึงอดผิดหวังไปไม่ได้

“เอ่อ… คือว่า… เฉินเฉินและเยว่เยว่ พวกเขา…” หลิวกุ้ยเสียสีหน้าลำบากใจ มองแม่เฒ่าซ่งแวบหนึ่ง

ซ่งชิงหลันเห็นการตอบสนองของนาง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “ท่านอาสะใภ้ เฉินเฉินและเยว่เยว่เป็นอันใดหรือเจ้าคะ ท่านบอกมาตามตรงเถิดเจ้าค่ะ”

“ให้ข้าพูดเอง” แม่เฒ่าซ่งรีบขัดจังหวะ “หลังจากเจ้าและท่านอ๋องจากเมืองหลวงไปสู่เมืองเปี้ยนเจียงได้ไม่นาน ฝ่าบาทก็ทรงส่งคนมารับพวกเขาสองคนเข้าวังไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแน่น “พวกเขาไปนานเพียงนี้เลย…”

ไป๋เย่หานที่อยู่ข้าง ๆ มองท่าทางเป็นกังวลของนางออก จึง

จับมือนางเอาไว้อย่างเงียบ ๆ กล่าวเสียงเบา “อย่ากังวลเลย พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังไปรับพวกเขากลับมา เจ้าเดินทางมาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนเสียก่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้า จากนั้นก็กลับห้องไป

แต่ก่อนจะจากไป นางยังสั่งพ่อบ้านหวังเอาไว้ ว่าให้เตรียมจัดห้องพักให้กู่ต้าหู่หนึ่งห้อง

เดิมทีกู่ต้าหู่ไม่คิดจะรบกวน จะไปพักที่โรงเตี๊ยม เพียงแต่ยากจะปฏิเสธน้ำใจ จึงทำได้เพียงตอบรับ

เขาจัดสัมภาระเอง คิดว่าจะนอนพักเสียหน่อย

แต่เพิ่งจะนอนพัก กลับพบว่าด้านนอกประตูมีคนอยู่

“ผู้ใด” สิ้นเสียง เขาลุกขึ้นนั่งทันที ขณะเดียวกันก็ใช้ฝ่ามือวายุพัดไปที่ประตู ส่งผลให้ประตูห้องเปิดออก

ซ่งชิงเป่ยที่อยู่นอกห้องสะดุ้งเฮือก กระโดดหลบฝ่ามือวายุของกู่ต้าหู่

เขามองคนในห้องด้วยสีหน้าที่ยังตื่นตระหนก กล่าวด้วยใบหน้าเหลือเชื่อ “ความระมัดระวังตัวของเจ้าสูงไปแล้วกระมัง”

กู่ต้าหู่ลุกขึ้นเดินเข้ามา “ขอโทษด้วย การตอบสนองเป็นไปตามสัญชาตญาณของข้ามันเพิ่มขึ้นมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ได้ทำให้เจ้าตกใจใช่หรือไม่”

ซ่งชิงเป่ยส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร จริงสิ ข้าชื่อซ่งชิงเป่ย ข้าได้ยินว่าเจ้าช่วยท่านพี่ของข้าเอาไว้ที่เมืองเปี้ยนเจียง ข้าจึงตั้งใจมาขอบคุณเจ้า อีกอย่าง ข้าจะจำบุญคุณนี้เอาไว้ ต่อไปหากเจ้าต้องการความช่วยเหลือใด ก็เอ่ยนามของข้าในยุทธภพ ไม่แน่ว่าอาจจะพอช่วยได้บ้าง”