ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 369 บริสุทธิ์ปราศจากมลทิน

บทที่ 369 บริสุทธิ์ปราศจากมลทิน

ซ่งชิงหลันได้ยินชื่อของอู่ต้าหย่ง พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

นึกไม่ถึงว่าพวกเขาถึงกับดึงคนผู้นั้นเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ นี่เป็นสิ่งที่นางไม่อยากเห็นที่สุด

หลิวหรูเยว่ลอบสังเกตท่าทีของซ่งชิงหลัน เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของนาง นางก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจยิ่งกว่าเดิม

ในสายตาของนาง ซ่งชิงหลันเป็นเช่นนี้ก็เพราะรู้สึกผิด

ดังนั้น นางจึงตัดสินใจที่จะโหมกระพือไฟให้มากขึ้นไปอีก

หลิวหรูเยว่มองจิ่งกวงเยี่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาทเพคะ กล่าวเช่นนี้แล้ว หม่อมฉันถึงนึกเรื่องที่น่าสงสัยเรื่องหนึ่งขึ้นได้ หม่อมฉันจำได้ว่าวันที่ซ่งซิงเยว่สะดุดล้มตกทะเลสาบในสวนหลวงวันนั้น ก็เป็นใต้เท้าอู่ที่กระโดดลงไปช่วยอย่างไม่ลังเลใจใด ๆ ความเป็นห่วงเป็นใยจนเกินไปเช่นนั้น หม่อมฉันยังคิดว่าช่างแปลกประหลาดนัก หากไม่รู้ คงคิดว่าเขาเป็นพ่อของเด็กน้อยเพคะ!”

จิ่งกวงเยี่ยก็นึกขึ้นมาได้เช่นกัน

คราวนั้นเขาเพียงแต่นึกเป็นห่วงว่าซ่งซิงเยว่จะเป็นอันตรายหรือไม่ จึงไม่ได้ตรึกตรองอย่างลึกซึ้ง หรือว่าแท้จริงแล้วนี่จะเป็น…

ถึงแม้ซ่งซิงเยว่จะยังเล็ก ทว่านางยังพอเข้าใจเรื่องราวบ้างเล็กน้อย

นางขมวดคิ้ว เบะปาก ตะโกนใส่หลิวหรูเยว่ “หญิงชั่วร้าย! ข้าไม่อนุญาตให้ท่านว่าร้ายท่านอาอู่หรอกนะ!”

สีหน้าของพระสนมเฉินดำทะมึนเสียจนไม่น่าดูชม เมื่อซ่งซิงเยว่ตะโกนขึ้นมาเช่นนี้ จึงพลันขุ่นเคืองขึ้นมา ดูเหมือนนี่เป็นการพิสูจน์โดยอ้อมว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดา

นางขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา “เยว่เยว่ ปกติมารดาสอนเจ้าเช่นไร? เหตุใดเจ้าถึงตะโกนเช่นนี้? ไร้มายาทเสียจริง”

ซ่งซิงเยว่รู้สึกเสียใจที่ถูกตำหนิเช่นนั้น นางเม้มริมฝีปากของตนแล้วเอ่ยตอบ “เห็น ๆ กันอยู่ว่าสตรีผู้นั้นชั่วช้า กล่าวเรื่องไร้สาระ เหตุใดท่านย่าจึงตำหนิข้าเจ้าคะ? ช่างไร้เหตุผลมากจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“เยว่เยว่…” ซ่งชิงหลันดึงมือน้อย ๆ ของซ่งซิงเยว่ และส่ายหัวให้เด็กหญิง ส่งสัญญาณไม่ให้นางกล่าวสิ่งใดอีก

ไม่ใช่เพราะนางเกรงว่าจะไปล่วงเกินผู้ใดเข้า แต่เป็นเพราะนางกลัวว่าบุตรสาวของตนจะได้รับบาดเจ็บ

ซ่งซิงเยว่ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย นางหันหน้ากลับไป ซุกลงกับคอของไป๋เย่หาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ “ท่านพ่อ ข้าอยากกลับบ้านแล้ว ข้าไม่ชอบที่นี่แล้ว…”

ไป๋เย่หานลูบหลังของนางอย่างอ่อนโยน เอ่ยปลอบประโลมนางเบา ๆ “ได้ พ่อจะพาเจ้าไปประเดี๋ยวนี้”

หลิวหรูเยว่เห็นเขากำลังจะจากไป นางจึงหมดความอดทน กล่าวอย่างรวดเร็ว “ฝ่าบาท หม่อมฉันยังพบพยานอีกสองคน ที่จะพิสูจน์ได้ว่าซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งลักลอบคบชู้กันจริง ๆ เพคะ”

จิ่งกวงเยี่ยขมวดคิ้ว “นำพวกเขาเข้ามา”

สิ้นเสียง เขาหันไปทางประตูเอ่ยขึ้นด้วยความพิโรธ “จางอิงรั่ง เรียกตัวอู่ต้าหย่งมา”

เมื่อเผชิญหน้ากันเช่นนี้ ทุกสิ่งย่อมกระจ่างในท้ายที่สุด

ไม่นานนักอู่ต้าหย่งก็มาถึงด้านหน้าพระที่นั่ง

นอกจากนั้นยังมีอีกสองคน ที่เดินตามเขาเข้ามาพร้อมกัน

หลังจากซ่งชิงหลันเห็นสองคนนั้น นางพลันชะงักไปชั่วขณะ เอ่ยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “ท่านพี่หนิว? เหตุใดท่าน…”

พี่สะใภ้หนิวก้มหน้าลงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ไม่กล้ามองหน้าซ่งชิงหลันโดยตรง

หลักจากนั้น ทั้งสามคนจึงคุกเข่าลงข้างเจี่ยงชุ่ยเหลียนมารดาบุตร

อู่ต้าหย่งไม่เปลี่ยนสีหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะนิ่งสุขุม ทว่านับแต่วินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในพระที่นั่งชิงซิน เมื่อเห็นคนในพระที่นั่ง เขาก็เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าเขาแล้ว

เขารู้ว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับซ่งชิงหลัน

ดังคาด วินาทีต่อมาจิ่งกวงเยี่ยพลันหันมาเอ่ยถามเขา “อู่ต้าหย่ง เราขอถามเจ้า เจ้ากับแม่นางซ่งรู้จักกันนานแล้วใช่หรือไม่?”

อู่ต้าหย่งไม่มีอันใดต้องปิดปัง เขาพยักหน้าแล้วตอบ “พ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นพวกเจ้ามีความสัมพันธ์กันอย่างไร?” จิ่งกวงเยี่ยเอ่ยถามอีกครั้ง

อู่ต้าหย่งคิ้วขมวด และตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “กระหม่อมและแม่นางซ่งนับถือเป็นพี่น้องกันพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงเท่านั้นหรือ?”

“เพียงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนได้ยินเช่นนี้ พลันกระวนกระวายใจขึ้นมา นางรีบถลาตัวออกมากล่าว “เจ้าโกหก! คนทั่วทั้งย่านหย่งเหอล้วนรู้ว่าเจ้าชอบพอซ่งชิงหลันยิ่งนัก อีกทั้งยังปกป้องนางไปทุกหนทุกแห่ง ไม่เช่นนั้นนางที่เป็นแม่หม้ายผู้หนึ่งกับลูกของนางจะสามารถมามีร้านอาหารเช้า เริ่มต้นการค้าได้รวดเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร?”

นางจำได้ทั้งสิ้น คราวนั้นอู่ต้าหย่งสั่งสอนบทเรียนแก่นางอยู่ที่หน้าประตูเมือง อีกทั้งยังจับนางไปขังคุก

ขณะนี้ นางจะไม่รีบร้อนคว้าโอกาสราดเกลือใส่บาดแผลได้หรือ

อู่ต้าหย่งมองหน้านาง อดแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาไม่ได้ เขาแค่นหัวเราะหึอย่างเยือกเย็น “แม่เฒ่าไป๋ ความสามารถในการกลับดำเป็นขาว กลับขาวเป็นดำของท่านไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เหตุใดข้าจึงช่วยแม่นางซ่ง ท่านไม่กระจ่างแก่ใจตนเองหรือ? ทุกคนในย่านหยงเหอล้วนรู้ว่าคนครอบครัวไป๋ของพวกท่านรังแกหญิงหม้ายและลูกกำพร้าของนางไม่ใช่เพียงวันสองวัน!”

“เจ้าพูดจาเลื่อยเปื่อย!” ไป๋เย่เฮยร้อนรนแล้วเช่นกัน จึงรีบเอ่ย “พวกเราจะกล้ารังแกนางได้อย่างไร? มีท่านที่เป็นขุนนางคอยปกป้องครอบครัวเช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าไปรังแกนาง! ยิ่งไปกว่านั้น หากท่านไม่มีความคิดไม่ดีอยู่ในใจ เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงเทียวไปเทียวมาร้านอาหารเช้าของผู้อื่นขณะที่ท่านกำลังรักษาประตูเมืองเล่า?”

“เรื่องนี้ข้ารับรองได้!” อยู่ ๆ ชายที่อยู่ข้างกายพี่สะใภ้หนิวพลันโพล่งขึ้นมา

นั่นเป็นบุตรชายของพี่สะใภ้หนิว หนิวอาหลาง

เมื่อเห็นว่าทุกคนมองมาที่ตน หนิวอาหลางกล้าขึ้นกว่าเดิม เขาคุยโวโดยไร้ความละอายใจ “เรื่องนี้ ท่านแม่ของข้ารู้แจ้งที่สุด ท่านแม่ของข้าช่วยแม่นางซ่งดูแลร้านอาหารเช้า ทุกวันเห็นใต้เท้าอู่มาหาแม่นางซ่งที่ร้านอาหารเช้า ทั้งสองคนจู๋จี๋กันประหนึ่งสามีภรรยาก็ไม่ปาน โอ๊ะ! ใช่แล้ว! ยังได้ยินว่าเด็กสองคนนั้นเรียกเขาว่าพ่ออยู่เลย! ฝาแฝดชายหญิงคู่นั้น! จะต้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเป็นแน่! ใช่หรือไม่? ท่านแม่?”

สิ้นคำ เขาแตะพี่สะใภ้หนิวที่อยู่ข้าง ๆ เขา

ร่างกายของพี่สะใภ้หนิวสั่นเทิ้มเล็กน้อย นางเบิกตาขึ้น ลอบมองซ่งชิงหลัน

หลังจากสบตากับสายตาผิดหวังของนางแล้ว นางจึงอดก้มหัวลงต่ำไม่ได้ ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาทั้งสิ้น

หนิวอาหลางพลันร้อนอกร้อนใจขึ้นมา ดึงเสื้อผ้าของนาง และกล่าว “ท่านแม่! ท่านรีบกล่าวสิ! อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทพวกเราไม่อาจโกหกได้ นั่นเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงเชียวนะขอรับ! ตอนนั้นท่านกล่าวไม่ใช่หรือ ว่าท่านมักจะเห็นใต้เท้าอู่เข้ามาในร้านทำตัวสนิทสนมกับแม่นางซ่ง? เด็กสองคนนั้น ก็เป็นลูกของเขา ใช่หรือไม่?!”

สิ้นคำ เขาพลันหันไปตะคอกนาง

พี่สะใภ้หนิวเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนด้วยความกระวนกระวานของบุตรชาย นางจึงกัดฟัน ท้ายที่สุดจึงเปิดปากออกมา “ใช่! ไม่ผิด! ทุกคนล้วนลอบคุยกันว่าแม่นางซ่งและใต้เท้าอู่เป็นสามีภรรยากัน! เฉินเฉินและเยว่เยว่เป็นลูกของใต้เท้าอู่!”

หลังจากกล่าวจบ พี่สะใภ้หนิวก็ไม่กล้าหันไปมองซ่งชิงหลันอีกครั้ง

“ไร้สาระสิ้นดี!” อู่ต้าหย่งรู้สึกหมดความอดทน เขามองจิ่งกวงเยี่ยด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วเอ่ย “ฝ่าบาท กระหม่อมขอสาบานต่อฟ้าดิน กระหม่อมและแม่นางซ่งเป็นผู้บริสุทธิ์ปราศจากมลทิน!”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนยิ้มอย่างเย็นชา เอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ท่านบอกว่าบริสุทธิ์ก็บริสุทธิ์แล้วงั้นหรือ? น่าขันเสียจริง!”

“เช่นนั้นเจ้ากล่าวอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นหรือ?” ซ่งชิงหลันที่สงบเงียบชมละครฉากนี้มาโดยตลอด อดเอ่ยขึ้นไม่ได้

ทุกคนล้วนเลื่อนสายตามาจับจ้องที่นาง

ซ่งชิงหลันปรายตามองหลิวหรูเยว่ ยกยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา แล้วเอ่ยเบา ๆ “ฝ่าบาท ตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนแต่เป็นคำพูดแต่ฝ่ายเดียวของคนเหล่านี้ ท่านสามารถบอกได้หรือไม่ว่าพวกเขาไม่ได้ถูกคนจงใจคิดร้ายซื้อมา?”

คนจงใจคิดร้ายที่เอ่ยถึงผู้นี้ ไม่อาจชัดเจนไปมากกว่านี้อีกแล้ว