ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 373 เยว่เยว่คิดถึงท่านเหลือเกิน

บทที่ 373 เยว่เยว่คิดถึงท่านเหลือเกิน

รถม้าหยุดอยู่หน้าจวนแม่ทัพ

จากนั้นซ่งซิงเยว่กระโดดลงจากรถม้าอย่างรีบร้อน วิ่งเข้าไปในจวนราวกับนกน้อยที่มีความสุข พลางตะโกน “ท่านย่าทวด… ท่านน้า… พวกข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ…”

ซ่งซิงเฉินกระโดดตามลงมาวิ่งตามซ่งซิงเยว่ไปติด ๆ และตะโกนอย่างเป็นกังวล “เยว่เยว่ เจ้าช้า ๆ หน่อยสิ ระวังจะล้มเอาได้!”

“ข้าฉลาดเพียงนี้ ไม่มีทางล้มหรอก!” ซ่งซิงเยว่วิ่งไปข้างหน้าต่อโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

ซ่งชิงหลันที่เห็นเด็กทั้งสองคนรีบร้อนเพียงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรีบตามลงมาแล้วตะโกนอย่างเป็นห่วง “เยว่เยว่ เฉินเฉิน พวกเจ้าค่อย ๆ เดิน…”

“ช่างพวกเขาเถิด” ไป๋เย่หานลงจากรถม้ามาอยู่ข้างกายซ่งชิงหลัน โอบเอวของนางด้วยมือแกร่ง มองเด็กที่มีชีวิตชีวาทั้งสองคน ราวกับว่าเรื่องในวังเมื่อครู่นี้ไม่มีอันใดเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

ผู้เป็นพ่อยกยิ้มมุมปาก และกล่าวเบา ๆ “เล่ห์เหลี่ยมในวังหลวงไม่เหมาะกับพวกเขา ข้าไม่ควรให้เสด็จพ่อพาพวกเขาเข้าวังเลย”

ซ่งชิงหลันเห็นว่าใบหน้าของไป๋เย่หานดูจะสำนึกผิด จึงกล่าวปลอบ “พวกเขาก็เป็นเพียงเด็ก ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่ ข้าเพียงหวังว่าเขาจะเติบโตได้อย่างปลอดภัยและมีความสุขก็เท่านั้น”

“ไปกันเถิด” ไป๋เย่หานจูงมือซ่งชิงหลันเดินเข้าไปในจวนแม่ทัพ

ขณะเดียวกัน เขาลอบตัดสินใจว่าชีวิตนี้เขาจะต้องปกป้องทั้งสามคนให้ดีที่สุด

แม่เฒ่าซ่งที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงอึกทึกจึงเดินออกมาดูในทันที นางเห็นร่างเล็ก ๆ สดใสของซ่งซิงเยว่ จึงกวักมือเรียกด้วยรอยยิ้ม “เยว่เยว่… เยว่เยว่… เยว่เยว่ของยายกลับมาแล้ว!”

ซ่งซิงเยว่โผเข้ากอดแม่เฒ่าซ่งอย่างออดอ้อน “ท่านย่าทวด เยว่เยว่คิดถึงท่านเหลือเกิน!”

“ไอ้หยา! ย่าทวดเองก็คิดถึงเยว่เยว่เหลือเกิน! ให้ย่าทวดดูเจ้าเสียหน่อย…” กล่าวจบ แม่เฒ่าซ่งก็โน้มตัวลงมา บีบแก้มเล็กของซ่งซิงเยว่ จิ้มปลายจมูกเล็กน่ารักของนาง “อืม ดูใบหน้าเล็กของเจ้ากลมขึ้นไม่น้อย ดูท่าวันคืนในวังหลวงคงจะสบายเหลือเกินกระมัง!”

“เจ้าค่ะ เสด็จปู่ดีกับพวกเราเหลือเกิน เพียงแต่ว่าวันนี้…” ซ่งซิงเยว่เงียบไป

ในตอนนั้นเอง พวกซ่งชิงหลันเดินเข้ามา

หลิวกุ้ยเสียมองทั้งสองคนแล้วรีบเอ่ยถาม “หลันหลัน ที่ทางวังหลวงรีบตามเจ้าเข้าวังไปเช่นนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

นางไม่ได้โง่ ถ้าหากพียงแค่เป็นการเข้าวังเพื่อไปรับซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่กลับมา จะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เพียงนี้เสียที่ไหน

ซ่งซิงเยว่กล่าวในทันที “วันนี้หญิงร้ายผู้นั้นบอกว่าข้ากับเฉินเฉินไม่ใช่ลูกของท่านพ่อ ทั้งยังจะให้เฉินเฉินหยดเลือดด้วยเจ้าค่ะ”

“หยดเลือดพิสูจน์เครือญาติหรือ” แม่เฒ่าซ่งตะลึงไปในทันใด นางมองซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “หลันหลัน นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

เดิมทีซ่งชิงหลันไม่อยากนำเรื่องนี้มาบอกกล่าวกับคนที่บ้าน เพราะไม่อยากให้ทุกคนต้องกังวล แต่คิดไม่ถึงว่าปากเล็ก ๆ ของซ่งซิงเยว่นี้จะกล่าวออกมาอย่างว่องไว

นางขมวดคิ้วจ้องมองซ่งซิงเยว่แวบหนึ่ง

ส่วนซ่งซิงเยว่รู้ว่าตนผิดไปแล้ว กล่าว “ขอโทษเจ้าค่ะท่านแม่”

ซ่งชิงหลันลูบหัวของนางอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร”

หลิวกุ้ยเสียพอฟังก็เข้าใจเรื่องบ้างแล้ว รีบถามอย่างเป็นกังวล “หลันหลัน นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่”

“เรื่องมันยาวเจ้าค่ะ…”

แต่ในตอนนั้นก็มีเสียงอันสดใสดังขึ้น “เอ๋! เยว่เยว่กลับเฉินเฉินกลับบ้านแล้วหรือ!”

ทันทีที่กล่าวจบ ร่างของซ่งชิงเป่ยก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

ซ่งซิงเฉินวิ่งไปตรงหน้าเขาทันที “ท่านน้าเล็ก! เอ๋ ท่านนี้คือ…”

เขามองกู่ต้าหู่ข้างกายของซ่งชิงเป่ย และกะพริบตาอย่างสงสัย

ซ่งซิงเยว่เองก็สงสัย “เอ๋ ท่านพี่คนสวยคนนี้คือผู้ใดหรือเจ้าคะ”

กล่าวออกมาเช่นนั้น ทุกคน ณ ที่นั้นกระอักกระอ่วนขึ้นมาโดยพลัน

กู่ต้าหู่ก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย

ไม่ผิดที่ซ่งซิงเยว่จะกล่าวเช่นนั้น วันนี้กู่ต้าหู่สวมใส่ชุดสีขาว ผมสีดำใช้ผ้าแพรสีขาวมัดเอาไว้ ท่าทางราวกับนายน้อยผู้สง่างาม ยิ่งรวมไปถึงผิวของเขาที่เดิมทีขาวสะอาดอยู่แล้ว ยิ่งทำให้ดูงดงามราวสตรีมากขึ้นไปอีก

“ฮ่า ๆ ๆ…” ซ่งชิงเป่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขามองซ่งซิงเยว่แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เยว่เยว่ เจ้าต้องดูให้ชัดเจน นี่ไม่ใช่พี่สาวคนสวย แต่เป็นพี่ชายคนสวยต่างหาก!”

“หา ท่านเป็นผู้ชายหรือเจ้าคะ” ซ่งซิงเยว่กะพริบตากลมโตอย่างไร้เดียงสา

ซ่งซิงเฉินที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะตบหน้าผาก “เยว่เยว่ เจ้าดูชุดที่เขาใส่สิ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นผู้ชายเข้าใจหรือไม่”

ซ่งซิงเยว่หัวเราะ และเงยหน้ากลมน่ารักขึ้นมาจ้องมองกู่ต้าหู่ด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกล่าว “พี่ชาย ท่านดูงดงามมากเหลือเกินเจ้าค่ะ ถ้าหากท่านเป็นหญิง จะต้องเป็นยอดหญิงงามแน่เจ้าค่ะ”

ซ่งชิงเป่ยขำขันกับคำพูดของซ่งซิงเยว่อีกครั้ง

“ฮ่า ๆ ๆ… ต้าหู่ เยว่เยว่ยังเด็ก คำพูดของเด็กเจ้าอย่าได้ถือสาเลย… อย่าได้เอามาใส่ใจเลยนะ… ฮ่า ๆ ๆ…”

กู่ต้าหู่กระตุกมุมปาก มองซ่งชิงเป่ยที่หัวเราะเสียจนแทบขาดอากาศหายใจ และกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ข้าไม่ได้เอามาใส่ใจหรอก เจ้ามากกว่าที่เอามาใส่ใจกระมัง ดูสิ หัวเราะอย่างมีความสุขเสียจริง!”

“ขอโทษด้วย… เพียงข้าคิดถึงท่าทางเป็นหญิงของเจ้า ก็อดไม่ได้… ฮ่า ๆ ๆ… ช่างน่าขันจริง ๆ…”

“เหตุใดกัน หากข้าเป็นหญิงจะเลวร้ายมากเลยหรือ” กู่ต้าหู่รีบซักถามต่อ

“เอ่อ… ก็ไม่ใช่… เพียงแต่ข้าคิดว่าจะแปลก… ไปเล็กน้อย”

กู่ต้าหู่สีหน้าเคร่งขรึมไม่กล่าวอันใด

ซ่งชิงหลันเห็นเช่นนั้นก็กังวลว่าเขาจะไม่พอใจจริง ๆ รีบดึงแขนซ่งชิงเป่ยแล้วกล่าวเบา ๆ “ชิงเป่ย เจ้าจะทำอันใด จะล้อเล่นก็ต้องมีขอบเขตเสียบ้าง รีบขอโทษต้าหู่เดี๋ยวนี้เลย”

ซ่งชิงเป่ยรู้ว่าตนล้อเล่นมากไปแล้ว เขามองสีหน้าของกู่ต้าหู่แล้วรีบกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ต้าหู่ ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้าไม่รู้ว่าพูดอันใดออกไป ข้าคิดว่าเยว่เยว่พูดถูก ถ้าหากเจ้าเป็นหญิง จะต้องเป็นยอดหญิงงามแน่ ๆ เฮ้อ เจ้ามีน้องสาวที่หน้าตาเหมือนเจ้าหรือไม่ ถ้าหากมี ข้าจะต้องขอนางแต่งงานเป็นแน่”

กู่ต้าหู่ขมวดคิ้วจ้องมองเขา “ขอโทษด้วย พ่อข้ามีข้าเป็นลูกคนเดียว”

ซ่งชิงเป่ยผงะไป “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นลูกคนเดียว”

“มีอันใดแปลกประหลาดเพียงนั้นหรือ”

“ก็ต้องแปลกน่ะสิ! ตอนนี้ที่บ้านผู้ใดบ้างที่ไม่มีพี่น้อง เจ้าดูบ้านพวกข้าสิ มีลูกกันตั้งห้าคน! พี่น้องมากมายจึงจะครึกครื้น”

“หากข้ามีพี่น้องแบบเจ้า คงจะปวดหัวจนตายเป็นแน่” กู่ต้าหู่เบ้ปาก

จากนั้นเขามองไปยังคู่ฝาแฝดซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่อีกครั้ง อยู่ ๆ ดวงตาคู่นั้นก็เป็นประกาย “ถ้าหากมีน้องชายน้องสาวที่น่ารักเช่นนี้ ข้าคงจะมีความสุข!”