ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 374 ควรเลือกอย่างไร

บทที่ 374 ควรเลือกอย่างไร

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ชื่นชอบกู่ต้าหู่อย่างมาก

กู่ต้าหู่เองก็ชอบเด็กน้อยน่ารักน่าชังทั้งสองคนนี้เช่นกัน

จึงเกิดเป็นภาพที่ผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กทั้งสองเล่นด้วยกันเสียจนดูไม่ออกเลยว่าอายุต่างกัน

อู่เชียนเชียนมองดูอยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นางหันมองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “คิดไม่ถึงจริง ๆ ที่แท้ต้าหู่ก็เป็นหัวหน้ากลุ่มเด็กคนหนึ่ง”

ซ่งชิงหลันกล่าวตอบ “นั่นน่ะสิ”

“จริงด้วย พี่ชิงหลัน…” อู่เชียนเชียนเขยิบเข้าไปใกล้ซ่งชิงหลัน และเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าได้ยินเรื่องที่ท่านและท่านอ๋องเข้าวังกันไปเมื่อตอนเช้าแล้ว หลิวหรูเยว่ผู้นั้น เหตุใดจึงน่าเกลียดชังเพียงนี้นะ! เอาแต่คิดจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างท่านและท่านอ๋องอยู่ได้! ท่านว่า เรื่องที่ท่านถูกลอบสังหารที่เมืองเปี้ยนเจียง จะเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่”

“ชู่ว…” ซ่งชิงหลันทำท่าทางให้นางเงียบ “เจ้าระวังหน่อย ถ้าหากท่านย่าได้ยินเข้า นางจะตกใจเอา”

“อ้อ จริงด้วย!” อู่เชียนเชียนปิดปากตนเองอย่างตกใจ

แววตาของซ่งชิงหลันเคร่งขรึม ครั้งนี้หลิวหรูเยว่วางแผนจะทำร้ายเฉินเฉินและเยว่เยว่ นี่ไม่ต่างอันใดกับการสัมผัสโดนเกล็ดใต้คอมังกร[1]*แห่งความเป็นแม่ของนาง นางจะไม่ยอมปล่อยนางไปเป็นแน่!

……

บนโลกนี้ไม่มีกำแพงใดที่ไม่มีรู

ถึงแม้เรื่องที่เกิดในพระที่นั่งชิงซินจะถูกปิดเป็นความลับมากเพียงใด แต่ก็มีหูตามากมายในวังหลวง

อย่างเช่น มหาเสนาบดีหลิว หลิวหงเหวินที่ถูกกักบริเวณอยู่ในจวนมาโดยตลอด

หลังจากที่รู้เรื่องนี้ เขาโมโหเสียจนอยู่ไม่สุข เรียกหลิวหรูเยว่เข้ามาหาในห้องตำราทันที

“ท่านพ่อ…”

“เยว่เอ๋อร์! เหตุใดเจ้า…” หลิวหงเหวินมองนางด้วยความโกรธ “พ่อคิดมาโดยตลอดว่าเจ้าเป็นคนกระทำการอย่างรอบคอบ แต่เหตุใดเจ้าจึงทำเรื่องนี้อย่างหุนหันพลันแล่นเหมือนพี่ชายเจ้าเช่นนี้! เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าเกือบจะทำให้พวกเราตระกูลหลิวต้องตายกันหมดเสียแล้ว!”

หลิวหรูเยว่กัดริมฝีปาก ถึงแม้ในใจจะรู้สึกคับข้อง แต่ก็ยังคงกลั้นน้ำตาไว้ “ท่านพ่อ ลูกทำเช่นนั้นก็เพื่อตระกูลหลิวของเรานะเจ้าคะ! ท่านกับท่านพี่ล้วนมีปัญหา ทุกคนล้วนรอเยาะเย้ยครอบครัวเรา ขอเพียงข้าได้อยู่กับหานอ๋องจึงจะสามารถรักษาเกียรติของครอบครัวเราไว้ได้! แต่ทว่า คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างที่ไม่คาดคิด…”

เสียงพูดของนางเบาลงเรื่อย ๆ นางรู้ ครั้งนี้ตนคิดน้อยไปและทำผิดไปแล้วจริง ๆ

แต่เรื่องเกิดไปแล้ว หลิวหงเหวินรู้ การจะไปหาว่าอันใดถูกผิดนั้นไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ทำได้เพียงคิดหาวิธี เพื่อให้พวกเขาได้กลับมายืนหยัดอีกครั้ง

เขาวิเคราะห์อย่างใจเย็น “องค์จักรพรรดินั้นเป็นจิ้งจอกเฒ่า แผนการเล็ก ๆ ของเจ้านี้ เขาจะต้องมองออกในคราวเดียว เช่นนั้นแล้ว ความคิดของเจ้าที่จะอยู่กับหานอ๋องนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว ถึงแม้ฝ่าบาทจะไม่ได้ตรัสอันใด แต่พ่อดูออก ในพระทัยของเขานั้นเลือกหานอ๋องเอาไว้แล้ว เพียงแต่น่าเสียดาย ท่านอ๋องเขาไม่ชอบเจ้า…”

ประโยคนี้ไม่ได้ทำร้ายจิตใจนางมากนัก แต่กลับทำให้นางขายหน้าอย่างมาก

หลิวหรูเยว่กัดริมฝีปากอย่างอดกลั้น “ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงต่อว่าลูกเช่นนี้ ท่านคอยดูเถิด ข้าจะต้องทำให้ท่านอ๋องแต่งกับข้าให้ได้!”

“โธ่… เยว่เอ๋อร์…” หลิวหงเหวินถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ใช่ว่าพ่อจงใจว่าร้ายเจ้า เพียงแต่ในใจหานอ๋องนั้นมีเพียงแม่นางซ่งผู้นั้น แม่นางซ่งผู้นั้นเองก็ไม่ใช่หญิงธรรมดาทั่วไป ว่ากันตามจริง เจ้าเทียบนางไม่ได้เลย”

“เฮอะ! ขอเพียงนางหายไปจากโลกใบนี้ ท่านอ๋องก็ย่อมกลับมามองข้า!”

เพียงหลิวหงเหวินได้ยิน ในใจก็ร่วงหล่นดัง ‘ตุบ’ ทันที

เขาขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงเบา “เยว่เอ๋อร์ นี่เจ้าได้ทำเรื่องที่ไม่ควรทำอีกหรือไม่ หรือว่า…”

กล่าวถึงตรงนี้ เขาพลันนึกขึ้นได้ ในช่วงเวลานั้น ดูเหมือนจะเห็นคนแปลก ๆ มาที่จวน ดูแล้วท่าจะเป็นพวกมือสังหาร

คิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ถึงแม้ตนจะเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยม แต่ก็ไม่หวังให้บุตรสาวเป็นเหมือนตน เขาเพียงอยากให้ชีวิตของนางนั้นมั่นคงเท่านั้น

หลิวหรูเยว่ย่อมดูออกถึงความกังวลของเขา นางเพียงยิ้ม “ท่านพ่อ ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ เรื่องที่ลูกทำนั้นย่อมมีขอบเขต”

“เยว่เอ๋อร์ หากเจ้าอยากจะเป็นพระชายา เจ้าไม่จำเป็นจะต้องเป็นพระชายาของหานอ๋องเท่านั้นหรอก!”

หลิวหรูเยว่ขมวดคิ้ว เอ่ยถามเสียงเย็น “ท่านพ่อ ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

หลิวหงเหวินพึมพำสั้น ๆ ตอบกลับสองคำด้วยใบหน้าจริงจัง “ลี่อ๋อง”

“ลี่อ๋องหรือ” หลิวหรูเยว่ตกใจขึ้นมาทันที ใบหน้าของหญิงเต็มไปด้วยการปฏิเสธ “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ ลี่อ๋องแต่งหน้าแต่งตัวเห็นแล้วไม่เหมาะสมนัก อีกอย่างเขายังเต็มไปด้วยเล่ห์กลมากมาย ได้ยินมาว่าที่จวนของเขามีหญิงมากมาย หญิงในเมืองหลวงไม่น้อยก็ล้วนผ่านมือเขามาแล้ว! ท่านพ่อ ท่านทนให้ลูกไปอยู่กับคนเช่นนั้นได้อย่างไร”

“เยว่เอ๋อร์ เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงข่าวลือ ไม่มีหลักฐาน!” หลิวหงเหวินโน้มน้าว “อีกอย่าง มีชายใดบ้างไม่มีภรรยาสามสี่คน ที่สำคัญที่สุดก็คือ ตอนนี้ลี่อ๋องไม่มีพระชายา อีกอย่าง เขานั้นเป็นบุตรชายของพระมเหสีคนปัจจุบัน ความจริงเขาเองมีโอกาสในการครองบัลลังก์สูง ยิ่งมีพ่อช่วยเขาอีกแรง ต่อไป เจ้าก็จะได้เป็นมารดาของแผ่นดินเป็นแน่”

คำพูดนี้ของหลิวหงเหวิน ทำให้หัวใจของหลิวหรูเยว่หวั่นไหว

เพียงแต่เมื่อคิดถึงหน้าตาธรรมดา ๆ ของลี่อ๋อง เทียบกับใบหน้าหล่อเหลาของไป๋เย่หานแล้ว ถือว่ายังไม่ผ่านมาตรฐานของนาง

หลิวหรูเยว่ขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ ลี่อ๋องนั้น…”

“ความจริงแล้ว ก่อนหน้านี้ลี่อ๋องเคยมาหาพ่อ” ไม่รอให้นางกล่าวจบ หลิวหงเหวินก็ขัดจังหวะคำพูดนางเสียก่อน

หลิวหรูเยว่เอ่ยถามอย่างตกใจ “ลี่อ๋องมาหาท่านด้วยเหตุใดหรือเจ้าคะ”

“ลี่อ๋องบอกว่าเขาชื่นชอบเจ้า หากเจ้าตกลง เขาจะไปทูลขอพระราชทานงานแต่งจากฝ่าบาทเพื่อแต่งเจ้าเป็นพระชายา” กล่าวจบ หลิวหงเหวินก็จ้องมองหลิวหรูเยว่ “พ่อเห็นว่าตอนนั้นในใจเจ้ามีแต่หานอ๋อง จึงไม่ได้บอกเจ้า แต่เยว่เอ๋อร์ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ส่วนหานอ๋องกับเจ้านั้นเป็นไปไม่ได้ บางที ลี่อ๋องอาจจะเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของเจ้า และเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของตระกูลหลิวเราด้วย”

หลิวหงเหวินนั้นจริงใจอย่างมาก แต่หลิวหรูเยว่ที่ได้ฟังกลับรู้สึกเจ็บปวด

“ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องกล่าวอันใดอีกเจ้าค่ะ” หลิวหรูเยว่หันหน้าไป “ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าขอกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน”

ในคืนนั้น หลิวหรูเยว่ไม่อยากอาหารเย็นเลยสักนิด

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ชิงเถาที่เป็นห่วงว่านางจะหิว จึงได้ยกบะหมี่ชามหนึ่งเดินเข้ามา “คุณหนู ข้านำบะหมี่มาให้ท่านชามหนึ่ง ท่านจะไม่กินสักคำเลยหรือเจ้าคะ”

หลิวหรูเยว่เงยหน้ามองแวบหนึ่ง และกล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ข้ากินไม่ลง”

ชิงเถารีบเดินเข้ามา “คุณหนู หากคืนนี้ท่านไม่กินข้าว นายท่านและนายน้อยเป็นห่วงท่านนะเจ้าคะ”

“เฮอะ…” หลิวหรูเยว่แค่นหัวเราะ “ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจแล้วว่าพวกเขาเป็นห่วงข้าจริงหรือไม่”

ชิงเถาสับสนขึ้นมาทันใด “คุณหนู ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ท่านพูดมาโดยตลอดว่านายท่านและนายน้อยดีกับท่านที่สุดไม่ใช่หรือ ท่านวางแผนมากมายเพื่อกำจัดซ่งชิงหลัน อยากจะเอาชนะใจหานอ๋อง ก็เพื่อนายท่านและนายน้อยไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“แต่ถ้าหากพวกเขาให้ข้าทำในเรื่องที่ข้าไม่ชอบ ข้าควรจะทำอย่างไรเล่า” หลิวหรูเยว่ลุกขึ้นยืนตรงริมหน้าต่าง มองออกไปยังแสงจันทร์ด้านนอก “ครอบครัวและความรัก ข้าควรเลือกอย่างไรดี”

[1] การทำให้ผู้มีอำนาจโกรธ