ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 375 ไม่ใช่ว่าเจ้านัดข้าออกมาพบหรอกหรือ

บทที่ 375 ไม่ใช่ว่าเจ้านัดข้าออกมาพบหรอกหรือ

ในคืนนี้ หลิวหรูเยว่พลิกตัวไปมา ไม่ว่าอย่างไรก็หลับไม่สบาย ทันทีที่ตื่นขึ้นมา ดวงตาที่ดำขลับคู่นั้นดูแล้วโศกเศร้าอย่างมาก

“ชิงเถา… ชิงเถา…” หลิวหรูเยว่เรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบ จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พึมพำเบา ๆ “นางเด็กคนนี้ ไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีกเล่า”

นางเปิดผ้าม่านออก กำลังจะลงจากเตียง แต่ประตูถูกคนผลักให้เปิดออกเสียก่อน

“คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” คนที่เข้ามาคือชิงเถา

หลิวหรูเยว่จ้องมองนางอย่างอารมณ์เสีย “เจ้าไปเที่ยวเตร่ที่ไหนแต่เช้า ยังไม่รีบมาช่วยข้าแต่งตัวอีก”

ชิงเถาเดินเข้ามาพลางหัวเราะ ปิดประตูห้องเบา ๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณหนู ถ้าหากท่านรู้ว่าเมื่อครู่ข้าไปทำอันใด จะต้องมีความสุขแน่เจ้าค่ะ!”

หลิวหรูเยว่มองท่าทางมีเลศนัยของสาวใช้ ก็อดไม่ได้ที่จะกระวนกระวายขึ้นมา “เจ้าอย่ามาอมพะนำกับข้า รีบว่ามา มีเรื่องอันใด”

ชิงเถายื่นจดหมายฉบับหนึ่งยื่นไปตรงหน้าหลิวหรูเยว่ “คุณหนู เมื่อครู่คนรับใช้ของจวนหานอ๋องแอบเอาจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ บอกว่าท่านอ๋องมอบให้ท่านเจ้าค่ะ”

“ท่านอ๋องฝากให้ข้าหรือ” ดวงตาหลิวหรูเยว่เป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะฉายแววตื่นเต้น และกล่าวอย่างอดทนรอไม่ไหว “เร็ว! เร็วเข้า! เจ้ารีบเอาให้ข้าดูว่าเขาเขียนอันใด”

นางรีบเปิดจดหมายพัลวัน เห็นเพียงตัวอักษรไม่กี่ตัวที่เขียนว่า ‘เรือนพุดตาน หากไม่ได้พบจะไม่กลับ’ ชัดเจนบนกระดาษ

หลิวหรูเยว่ตื่นเต้นเสียจนใบหน้าขึ้นสีแดงเล็กน้อย นางมองชิงเถาและเอ่ย “ท่านอ๋องนัดข้าไปพบที่เรือนพุดตาน! ชิงเถานี่เรื่องจริงหรือ”

“จริงสิเจ้าคะ! จริงเจ้าค่ะ! คุณหนู นี่คือเรื่องจริงเจ้าค่ะ!” ชิงเถาเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน “ท่านอ๋องจะต้องเห็นธาตุแท้ของซ่งชิงหลันผู้นั้นเป็นแน่ เขารับรู้ถึงความดีของคุณหนูแล้ว!”

คำชื่นชมนี้ของชิงเถานั้นทำให้หลิวหรูเยว่มีความสุขอย่างมาก

นางเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง “เฮอะ! ใช่น่ะสิ! ซ่งชิงหลันผู้นั้นไม่สามารถเทียบกับข้าได้อยู่แล้ว!”

หลังจากนั้น นางก็มองใบหน้าซีดเซียวของตนในกระจก อดไม่ได้ที่จะประหม่าขึ้นมา “ชิงเถา ทำอย่างไรดี เมื่อคืนนี้ข้านอนไม่หลับ สีหน้าดูแล้วไม่สู้ดีเลยจริง ๆ นี่จะไปพบกับท่านอ๋องอย่างไร ถ้าหากท่านอ๋องตกใจจะทำอย่างไรเล่า”

“คุณหนู อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ ท่านยังมีข้าอยู่นะเจ้าคะ!” ชิงเถากล่าวปลอบหลิวหรูเยว่ที่กังวลทันที ยื่นมือสองข้างของตนออกมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มีมืออันเก่งกาจของข้าคู่นี้อยู่ จะต้องแต่งตัวให้ท่านออกมาได้อย่างงดงามเป็นแน่เจ้าค่ะ”

ชิงเถาเดินมาด้านหลังหลิวหรูเยว่ เริ่มลงมือแต่งตัวให้นาง

ไม่นานนัก ชิงเถาทาเยียนจือให้หลิวหรูเยว่ จากนั้นเกล้ามวยก้อนเมฆให้นาง ปักปิ่นดอกไม้หยกลงไป หญิงงามราวกับดอกไม้และหยกนั้นได้ปรากฏกายขึ้นแล้ว

หลิวหรูเยว่มองตนเองในกระจก ทันใดนั้นก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ นางยกกระจกมองซ้ายมองขวา พยักหน้ากับตัวเอง “อืม ไม่เลว นี่ใช้ได้แล้ว จริงสิ ชิงเถา เจ้าช่วยเลือกชุดให้ข้าสักชุดหนึ่ง เอาสีที่งดงามหน่อย แบบที่ท่านอ๋องจะชอบ…”

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม หลิวหรูเยว่ได้ออกจากบ้านไป

นางนั่งอยู่บนเกี้ยวของบ้านตน มุ่งหน้าไปยังเรือนพุดตาน

เกี้ยวหยุดลงตรงเรือนพุดตาน หลิวหรูเยว่เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า กล่าวกับชิงเถาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะไปเอง”

เจ้าของร้านเรือนพุดตานพาหลิวหรูเยว่ขึ้นไปบนห้องส่วนตัวชั้นบนด้วยตนเอง ผลักประตูเปิดออก กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “คุณหนูหลิว ท่านอ๋องอยู่ด้านในแล้ว เชิญขอรับ”

หลิวหรูเยว่ยิ้มอย่างเขินอาย นางพยักหน้าแล้วเอ่ยเบา ๆ “รบกวนท่านด้วย”

เจ้าของร้านเรือนพุดตานยิ้มไม่กล่าวอันใด หลังจากพยักหน้าเป็นสัญญาณแล้ว เขาก็หมุนกายลงชั้นล่าง

หลิวหรูเยว่สูดหายใจลึก ๆ สงบจิตใจที่ตื่นเต้นนั้น ก้าวเท้าเข้าไปในห้องส่วนตัว

ในห้องส่วนตัวนั้นจุดน้ำมันหอมระเหยจาง ๆ ดมแล้วรู้สึกสบายอกสบายใจนัก

เพียงเข้าไปในห้อง นางเห็นร่างสูงใหญ่สวมชุดคลุมขุนนางสีดำยืนหันหลังให้นางอยู่

เพียงแค่มองรูปร่างน่าดึงดูด หัวใจดวงเล็ก ๆ ของนางพลันตื่นเต้นเสียจนเต้นแรงขึ้นมา

ถึงแม้นางจะเคยจินตนาการถึงภาพของตนเองและท่านอ๋องอยู่ด้วยกันตามลำพังมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อเวลานี้มาถึงจริง ๆ นางยังหยุดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ได้

นางยื่นมือขาวราวหยกออกไป เปิดม่านมุกขึ้น มองภาพนั้นด้วยใบหน้าเขินอาย เรียกอีกฝ่ายเบา ๆ “ท่านอ๋อง”

นางรอคอยด้วยความชื่นมื่นเต็มหัวใจ

หลังจากร่างสีดำนั้นหันหลังกลับมา และเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นอย่างชัดเจน สีหน้ายินดีของหลิวหรูเยว่ก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกโดยพลัน

เป็นเพราะคนตรงหน้านั้นไม่ใช่หานอ๋อง ไป๋เย่หาน แต่เป็นลี่อ๋อง จิ่งเทียนสิง!

หลิวหรูเยว่เบิกตากว้าง มองจิ่งเทียนสิงคนกะล่อนด้วยใบหน้าหวาดหวั่น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็สั่นเทา “ท่าน… เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่”

จิ่งเทียนสิงมองหลิวหรูเยว่ที่ใบหน้าตื่นตระหนก อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากร้ายกาจออกมา และกล่าวเบา ๆ “เหตุใดหรือ ดูเหมือนคุณหนูหลิวเห็นข้าแล้วจะผิดหวังนะ”

หลังจากกล่าวจบ เขานั่งลงบนโต๊ะกลมตรงหน้าอย่างสบาย ๆ รินสุราให้ตนเองจอกหนึ่ง

หลิวหรูเยว่ที่สีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองเขาอย่างเย็นชา “เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าต้องเป็น…” หานอ๋องหรือ

จิ่งเทียนสิงเหลือบสายตาขึ้นมองนางแวบหนึ่ง กล่าวอย่างไม่แยแส “ไม่ใช่ว่าเจ้านัดข้าออกมาพบหรอกหรือ”

“ข้าเปล่าเสียหน่อย! เห็นชัด ๆ ว่าเป็น…” หลิวหรูเยว่ปฏิเสธอย่างกระวนกระวาย จากนั้นก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

ในใจของนางเต้นดัง ‘ตุบ!’ นางพอจะคาดเดาได้บ้างแล้ว

ตั้งแต่จิ่งเทียนสิงเห็นสีหน้าตื่นตกใจของนาง ก็พอจะเดาเรื่องราวออกบ้างแล้วเช่นกัน

เดิมทีเขาสงสัยอยู่ เหตุใดหลิวหรูเยว่จึงเชิญเขามาได้

แต่สำหรับหญิงงามที่ถูกส่งมาหาถึงที่ เขาไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นหญิงงามที่เขาชื่นชมมานาน และหวังจะได้มาอีกด้วย

คิดถึงตรงนี้ จิ่งเทียนสิงจิบสุราหนึ่ง และกล่าวเสียงต่ำ “คุณหนูหลิวคงไม่ได้มาพบหานอ๋องใช่หรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าไม่กี่วันก่อน เจ้าทำการแสดงที่พระที่นั่งชิงซินเสียสนุกเชียว แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้ไปเห็นด้วยตาตนเอง…”

“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอันใดกับท่าน!” หลิวหรูเยว่จ้องมองเขาอย่างโกรธเกรี้ยว

จิ่งเทียนสิงหัวเราะหยอกล้อ “ถูกต้อง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับข้า แต่ก็เกี่ยวกับหานอ๋อง เจ้าคิดว่า เจ้าก่อเรื่องถึงเพียงนั้นแล้ว ไป๋เย่หานจะยังต้องการเจ้าอีกหรือ”

ใจของหลิวหรูเยว่ถูกทิ่มแทง นางกัดริมฝีปากอย่างไม่เต็มใจ “เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับท่าน!”

“คุณหนูหลิว ในเมื่อเจ้าอยากจะเป็นพระชายา เช่นนั้นก็มาเป็นพระชายาของข้าดีหรือไม่” จิ่งเทียนสิงเลิกคิ้วให้นาง แฝงความหมายของการหยอกล้อ และหัวเราะเบา ๆ “หานอ๋องไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา ข้านั้นดีกับเจ้าเสียยิ่งกว่าเขาอีก เจ้าว่าอย่างไรล่ะ”

“ท่านฝันไปเถิด!” หลิวหรูเยว่ตอบโดยไม่แม้แต่จะคิด จากนั้นคิดจะหมุนตัวจากไป

แต่เพียงนางหมุนตัว นางกลับรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรง ล้มลงไปกับพื้นเสียแล้ว