ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 376 ข้าก็เป็นผู้ถูกกระทำเช่นกัน

บทที่ 376 ข้าก็เป็นผู้ถูกกระทำเช่นกัน

โชคดีที่จิ่งเทียนสิงมีสายตาและมือไม้ว่องไว เขาก้าวออกมายืดแขนออกไปกอดเอวหลิวหรูเยว่ไว้ได้ทันท่วงที

หากแต่หลิวหรูเยว่ที่รู้สึกแขนขาของตนไร้เรี่ยวแรง อีกทั้งยังร้อนรุ่มเป็นอย่างมาก แวบหนึ่งความสงสัยเข้าเกาะกุมใจนาง นางทึ้งเสื้อผ้าบนอกอย่างอึดอัด ดวงตาวาวน้ำคู่นั้นแต้มไปด้วยสีสันดึงดูดใจ

นางถลึงตามองจิ่งเทียนสิงอย่างกราดเกรี้ยว ทว่าดูไปแล้วกลับเหมือนกำลังส่งสายตาหวานเชื่อมให้เสียมากกว่า ริมฝีปากแดงก่ำราวกลับกลีบกุหลาบของนางเผยอออกจากกัน น้ำเสียงนุ่มละมุนของของนางดังขึ้น “ท่าน… ท่านใส่ยาบางอย่างให้ข้า?!”

ชั่วขณะนั้นดวงตาหวานเยิ้มของหลิวหรูเยว่ราวกับผืนผ้าไหม[1]* นางไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า วินาทีนี้นางในสายตาของจิ่งเทียนสิงเย้ายวนเพียงใด ทุกคำพูดและการเคลื่อนไหวของนาง เปรียบเสมือนการเชิญชวน

ใบหน้าของจิ่งเทียนสิงพลันแดงก่ำขึ้นมาเช่นกัน ผู้ที่มักเอ้อระเหยลอยชายอยู่ที่ดินแดนแห่งดอกไม้ไฟเช่นเขาย่อมรู้ว่านี่หมายถึงสิ่งใด

ในคราวแรก เขายังคงพยายามหักห้ามใจตนเอง ทว่าหลังจากหลิวหรูเยว่ยั่วเย้าเช่นนี้ เขาจึงตัดสินใจที่จะปลดปล่อยความร้อนระอุในร่างกายออกมา

เขากอดกระชับร่างกายอ่อนนุ่มแสนหวานของหลิวหรูเยว่ไว้แน่น ยกยิ้มมุมปากเผยรอยยิ้มพรายออกมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า “ดูเหมือนวันนี้จะเป็นฟ้าลิขิต ให้ข้าได้สมความปรารถนา ร่วมหอเป็นสามีภรรยาหนึ่งราตรีกับคุณหนูหลิวเสียแล้ว”

ลมหายใจร้อนผ่าวของจิ่งเทียนสิงระใบหน้าของหลิวหรูเยว่ ทำให้นางแทบไม่อาจทนไหว นางกัดริมฝีปากตนเองอย่างหนัก ทว่ายังคงไม่อาจสะกัดกั้นเสียงยั่วยวนแหบพร่าที่เปล่งออกมา นางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่… ข้าไม่อนุญาตให้ท่าน… ทำเรื่องล้ำเส้นต่อข้า!”

จิ่งเทียนสิงยิ้มด้วยสีหน้าชั่วร้าย “คุณหนูหลิว ท่านอย่าได้หลอกตนเองอีกเลย เห็นได้ชัดว่าเจ้าต้องการความรักจากข้าเพียงใด ไม่ใช่หรือ?”

ความคิดของหลิวหรูเยว่ค่อย ๆ กระเจิดกระเจิง นางถูกฤทธิ์ของยาควบคุมโดยสมบูรณ์ กระทั่งภาพเพ้อฝันค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา

นางถึงกับมองเห็นว่าบุรุษที่อยู่ตรงหน้านางเป็นไป๋เย่หาน

นางยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เรียกเขาออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านอ๋อง…”

ขณะที่เรียก นางเอื้อมมือของนางออกไปคล้องคอของจิ่งเทียนสิงเอาไว้

จิ่งเทียนสิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอุ้มหลิวหรูเยว่ขึ้นมา จากนั้นเดินดุ่ม ๆ ไปยังเตียงที่อยู่ข้าง ๆ

ถึงตอนนี้ ภายในห้องข้าง ๆ สตรีหน้าตางดงามสองคนนั่งอยู่ที่นั่น

พวกนางจิบชาอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ ฟังเสียงแผ่วเบาของจิ่งเทียนสิงและหลิวหรูเยว่ท่องทะยานไปบนเมฆฝนด้วยกันจากห้องข้าง ๆ

แม้ปกติอู่เชียนเชียนมักจะทำตัวร่าเริงไร้กังวล ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับการแอบฟังอย่างลับ ๆ เช่นนี้ ยังคงหน้าแดงเรื่อขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

นางดื่มชาหนึ่งจอกลงไปรวดเดียวให้จิตใจของตนสงบลง

จากนั้น แอบเหลือบมองซ่งชิงหลันที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของนาง ก็อดรู้สึกชื่นชมพี่สาวไม่ได้

“อะแฮ่ม…” อู่เชียนเชียนกระแอมออกมาเบา ๆ นางเอ่ยเสียงเบา “พี่ชิงหลัน ท่านทำเช่นนี้ สำหรับหลิวหรูเยว่หญิงชั่วช้าผู้นั้นจะเบาเกินไปหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?”

เดิมทีนางคิดจะหาคืนที่ฟ้ามืดครึ้มพายุกระหน่ำสักคืน ใช้โอกาสนี้มัดตัวหลิวหรูเยว่หญิงต่ำทรามผู้นั้นกลับไป จากนั้นใช้มีดกรีดใบหน้าของนาง ทำให้นางเสียโฉม ดูซิภายหน้านางจะกล้าข่มเหงรังแกผู้อื่นเช่นนี้อีกหรือไม่

ซ่งชิงหลันจิบชาหนึ่งอึกเบา ๆ จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วิธีที่ดีที่สุดในการแก้แค้นคนบางคนก็คือนำสิ่งที่นางต้องการที่สุดกลับคืนมา นางไม่ได้ต้องการแต่งงานกับไป๋เย่หาน กลายมาเป็นพระชายาหานหรอกหรือ? เช่นนั้นข้าก็จะตัดหนทางไม่ให้นางได้ถอยกลับไปตลอดกาล นี่ยิ่งทำให้นางเจ็บปวดยิ่งกว่าฆ่านางให้ตายอีกไม่ใช่หรืออย่างไร?”

อู่เชียนเชียนฟังแล้วก็พยักหน้า จากนั้นจึงยกนิ้วโป้งให้ซ่งชิงหลัน “ยอดเยี่ยม! พี่ชิงหลัน! การลงมือครั้งนี้ของท่านยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ยิ่งไปกว่านั้นหลิวหรูเยว่เป็นคนหยิ่งยโสเช่นนั้น พอเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว นางจะต้องทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเป็นแน่! อืม เห็นนางไม่มีความสุขเช่นนี้ พวกเราก็มีความสุขเสียแล้ว!”

“อืม นั่นคือเหตุผล” ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพยักหน้า

ถึงตอนนี้ การเคลื่อนไหวของห้องข้าง ๆ ค่อย ๆ เงียบไปแล้ว

อู่เชียนเชียนดวงตาเบิกกว้าง มองหน้าซ่งชิงหลัน “จบแล้วหรือ? เร็วเกินไปกระมัง!”

ซ่งชิงหลันหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “อย่ารีบร้อนไป ยังมีละครดี ๆ ให้ชมอีก”

ดังคาด ผ่านไปสักพัก เสียงโมโหด้วยความอับอายของหลิวหรูเยว่ดังขึ้นมาจากห้องข้าง ๆ

“ไสหัวไป! ท่านทำร้ายความบริสุทธิ์ผุดผ่องของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”

หลิวหรูเยว่กระชับผ้าห่มปักดิ้น ปกปิดรอยจ้ำเขียวคล้ำบนร่างกายของนาง แม้ร่างกายของนางจะเจ็บ ทว่าจิตใจของนางกลับบอบช้ำยิ่งกว่า

ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของนางที่เก็บไว้เพื่อไป๋เย่หาน กลับมลายหายไปเช่นนี้! นางไม่เหลือสิ่งใดแล้ว!

จิ่งเทียนสิงเหยียดยิ้มอย่างเฉยชา ฝ่ามือใหญ่ลูบคลำใบหน้าเล็กของหลิวหรูเยว่ แย้มยิ้มร้ายกาจ “คุณหนูหลิว เจ้าจะเสแสร้งเกินไปหรือไม่? เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้เจ้าก็ดูมีความสุขดี เหตุใดตอนนี้เจ้ากลับเบือนหน้าหนีไม่ยอมรับเสียเล่า!”

ใบหน้าของหลิวหรูเยว่แดงฉานขึ้นมาโดยพลัน ภาพที่พวกเขาสุขสมร่วมกันเมื่อครู่นี้แวบเข้ามาในหัวของนาง ทำให้นางรู้สึกพะอืดพะอมยิ่งกว่าเดิม

นางเขม่นตาจ้องมองจิ่งเทียนสิงอย่างโกรธเกรี้ยว “นั่นเป็นเพราะท่าน…! ไม่เช่นนั้น ข้าจะทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้นกับท่านได้อย่างไรกัน!”

“หึ หากกล่าวเช่นนี้ ข้าเองก็… ข้าก็เป็นผู้ถูกกระทำเช่นกัน!” ขณะที่เอ่ยเขานั่งลงบนขอบเตียง มองหลิวหรูเยว่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน จากนั้นจึงกล่าวต่อ “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เหตุใดเจ้าไม่ติดตามข้าเล่า ข้ารับปากเจ้า ข้าจะให้สถานะกับเจ้าอย่างแน่นอน เช่นนี้เป็นอย่างไร?”

“ไปให้พ้น!” หลิวหรูเยว่ร้องไห้ฟูมฟายออกมา

เพียงแค่คิดขึ้นมาว่าร่างกายของตนแปดเปื้อนเพราะคนตรงหน้านี้แล้ว เพียงแค่คิดว่าบัดนี้ตนไม่อาจแต่งงานกับไป๋เย่หานได้แล้ว นางรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

หลิวหรูเยว่เก็บเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวมใส่โดยเร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ นางไม่มีเวลาแม้แต่จะจัดเผ้าจัดผมประทินโฉมตนเอง เพื่อต้องการออกไปจากสถานที่แห่งนี้ สำหรับนางแล้วนี่ราวกับเป็นฝันร้ายตื่นหนึ่ง

ก่อนที่นางจะจากไป นางถลึงตามองจิ่งเทียนสิง “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ล้วนเป็นอุบัติเหตุ หวังว่าลี่อ๋องจะไม่ป่าวประกาศออกไป!”

สิ้นคำนางกัดฟันตน เปิดประตูออก แล้วหนีไปอย่างร้อนรน

หลิวหรูเยว่ก้มหน้าก้มตาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ทันทีที่นางไปถึงมุมบันได กลับเดินชนคนผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินขึ้นมา

นางเงยหน้าขึ้นกำลังจะเอ่ยขออภัย ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นอย่างชัดเจน นางเผยอปากขึ้นมาด้วยความตกใจแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา “ท่านพี่?”

“เยว่เอ๋อร์? เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?” หลิวฮ่าวหมิงผงะด้วยความตกใจเช่นกัน มองดูน้องสาวของตนที่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ทันใดนั้นลางสังหรณ์เลวร้ายพลันผุดขึ้นมาในใจเขา เขาเอ่ยถามอย่างร้อนอกร้อนใจ “เยว่เอ๋อร์ เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”

ถึงตอนนี้ ชิงเถารีบร้อนตามขึ้นมาจากชั้นล่างแล้ว

นางเฝ้าอยู่ที่ประตูเรือนพุดตานอยู่นานพอเห็นนายน้อยหลิวฮ่าวหมิงมา นางเกรงว่าการลอบพบของคุณหนูของตนและท่านอ๋องจะถูกพบเข้า จึงตั้งใจจะมาแอบส่งข่าว

กลับนึกไม่ถึงว่า จะพบเห็นฉากที่ทั้งสองคนเดินชนกันเข้าเสียแล้ว

เมื่อมองเห็นสภาพของหลิวหรูเยว่ ชิงเถาพลันสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดปกติ นางจึงร้องตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “คุณหนู! เกิดอันใดขึ้นกับท่านเจ้าคะ?”

ถึงตอนนี้เอง จิ่งเทียนสิงที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูห้องออกมา บนใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย เขาค่อย ๆ เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ หลิวหรูเยว่ เอ่ยขึ้นเบา ๆ “เยว่เอ๋อร์ เจ้ากลับไปพักผ่อนที่บ้านดี ๆ เถิด”

[1] ดวงตาราวกับผืนผ้าไหม หมายถึง ดวงตาที่มีเสน่ห์ ผ้าไหมแสดงถึงความนุ่มนวล สง่างาม