ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 372 ช่างเหมือนท่านอ๋องมาก

บทที่ 372 ช่างเหมือนท่านอ๋องมาก

ซ่งชิงหลันหยิบเอายาห้ามเลือดที่พกติดตัวออกมา และยื่นให้พี่สะใภ้หนิว “นำยานี้ทาให้เขา เร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ!”

พี่สะใภ้หนิวผงะไป สองมือที่สั่นเทารับเอามา พร้อมกล่าวเสียงสะอื้น “ขอบคุณ… ขอบคุณ… แม่นางซ่ง ท่านช่างเป็นคนดีจริง ๆ ทั้งที่พวกข้าเพิ่งจะใส่ร้ายท่าน แต่ท่านกลับช่วยขอความเมตตาแทนเรา หากไม่มีท่าน วันนี้พวกเราแม่ลูกคงไม่ได้ออกจากวังหลวงนี้เสียแล้ว”

กล่าวจบนางก็มองไปยังประตูวังหลวงอันสง่างามด้านหลัง อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

คิดถึงเหตุการณ์ในพระที่นั่งชิงซินเมื่อครู่ ก็ราวกับว่าพวกเขาได้เดินไปสู่ประตูนรกเสียแล้ว

ซ่งชิงหลันหรี่ตาเล็กน้อย และกล่าวเสียงต่ำ “พี่สะใภ้หนิว เจี่ยงชุ่ยเหลียนข่มขู่อันใดท่านหรือ”

“โธ่… จะว่าไป ต้องโทษเจ้าลูกไร้ประโยชน์ผู้นี้ของข้าต่างหาก!” กล่าวจบ พี่สะใภ้หนิวก็ถอนหายใจอย่างหนัก “อาหลางเขาติดการพนัน ติดหนี้พนันก้อนใหญ่ที่บ่อนเสียจนถูกคนเขาตามมาถึงบ้านหลายครั้ง เรานำเงินเก็บทั้งหมดที่มีออกมาก็ยังไม่พอ เรานั้นไม่มีวิธีแล้วจริง ๆ…”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเหตุใดท่านไม่มาหาข้าเล่า”

“แม่นางซ่งช่วยพวกเราไว้มากมายเพียงนี้ ข้าจะยังมีหน้าไปรบกวนท่านอีกได้อย่างไร!” พี่สะใภ้หนิวส่ายหน้า “หลังจากนั้น ข้าก็ไม่รู้ว่ายายแก่ไป๋ไปรู้เรื่องที่อาหลางของข้าติดหนี้มาจากที่ใด นางเสนอจะช่วยชดใช้หนี้พนัน เงื่อนไขเดียวก็คือ… คือให้พวกข้าทำเรื่องในวันนี้ ไม่อย่างนั้นนางจะให้คนจากบ่อนพนันมาตัดมือของอาหลาง!”

หลังจากรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ซ่งชิงหลันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบา ๆ

เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว จะให้ไปสืบสาวยิ่งกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์

นางมองพี่สะใภ้หนิวอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง “พี่สะใภ้หนิว ข้าแยกความรักและความเกลียดออกอย่างชัดเจนมาโดยตลอด ในเมื่อวันนี้ท่านทำเรื่องหักหลังข้า เช่นนั้นร้านอาหารเช้า ข้าก็จำเป็นต้องยึดคืนมา อีกอย่าง ต่อไปพวกท่านห้ามขายเจียนปิ่งอีก”

พี่สะใภ้หนิวพยักหน้าอย่างยินยอม “แม่นางซ่ง ที่ท่านทำเช่นนี้ ข้าไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เดิมทีนี่ก็เป็นความผิดของพวกข้า เป็นพวกข้าเองที่ทำผิดต่อท่าน!”

ซ่งชิงหลันใจอ่อน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “เช่นนั้นต่อไปพวกท่านคิดจะทำอย่างไร”

พี่สะใภ้หนิวมองหนิวอาหลางที่แน่นิ่งอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ย “เราอยู่เมืองหลวงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าวางแผนว่าจะพาเขากลับไปบ้านเกิดพร้อมกับพ่อของเขา ชีวิตนี้ก็คงจะไม่ออกมาอีกแล้ว ดังนั้นก่อนจะจากไป แม่นางซ่ง ข้ามีคำหนึ่งอยากจะเตือนท่าน…”

อยู่ ๆ พี่สะใภ้หนิวก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมา

ในตอนนั้นเอง หลิวหรูเยว่เดินออกมาจากวังหลวง มองซ่งชิงหลันจากไกล ๆ จากนั้นก็ขึ้นรถม้าของตนแล้วจากไปโดยไม่ลังเล

ซ่งชิงหลันเอ่ยถามต่อ “พี่สะใภ้หนิว เมื่อครู่ท่านคิดจะบอกอันใดกับข้าหรือ”

พี่สะใภ้หนิวมองรถม้าของหลิวหรูเยว่ด้วยแววตาลุ่มลึก จงใจลดเสียงลง “แม่นางซ่ง ข้าอยากจะเตือนท่านคำหนึ่ง ระวังคุณหนูผู้นั้นให้ดี ก่อนหน้านี้ข้าเคยเห็นยายแก่ไป๋และคุณหนูผู้นั้นอยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าพูดคุยอันใดกัน แต่ว่าหลังผ่านเรื่องวันนี้ไป ข้าคิดว่าพวกเขาจะต้องมีความเกี่ยวข้องกันเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ขอบคุณท่านมากที่เตือน”

หลังจากส่งพี่สะใภ้หนิวแม่ลูกจากไปแล้ว ซ่งชิงหลันจึงได้ขึ้นรถม้า

ไป๋เย่หานรีบถาม “เหตุใดหรือ พวกเจ้าพูดอันใดกัน”

“พี่สะใภ้หนิวบอกให้ข้าระวังหลิวหรูเยว่”

แววตาของไป๋เย่หานเคร่งขรึม เขาดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องในวันนี้นั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังจะต้องเป็นหลิวหรูเยว่

เขากล่าวอย่างเย็นชา “จะให้ข้า…”

“ไม่ต้อง” ซ่งชิงหลันเอ่ยขัดจังหวะเขา “กลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

การจะรับมือกับหญิงเจ้าเล่ห์เช่นหลิวหรูเยว่ จะใช้วิธีธรรมดา ๆ ไม่ได้

อีกด้านหนึ่ง

ทันทีที่ขึ้นรถม้า สีหน้าของหลิวหรูเยว่ก็ทะมึนลง แผ่รังสีน่าขนลุกออกมา

ชิงเถาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลัวจนไม่กล้ามีปากมีเสียงแม้แต่นิด

และในที่สุดหลิวหรูเยว่ก็อดไม่ได้ ระบายอารมณ์กับนาง

นางจ้องมองชิงเถาแล้วกล่าวเสียงเย็น “เจ้าทำงานอย่างไรกัน เหตุใดจึงทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ได้! เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะข้าหัวไว ข้าก็คงจะต้องโชคร้ายเพราะคนโง่อย่างพวกเจ้าเสียแล้ว!”

ชิงเถารีบคุกเข่าลงแล้วขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า “คุณหนู! คุณหนู! ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าก็ไม่รู้ว่าเรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้ ตอนแรกข้าได้ยินยายแก่ไป๋บอกว่าเด็กสองคนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่านอ๋อง อีกทั้งพวกเราก็เห็นว่าซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา ข้าจึงได้รีบนำเรื่องนี้มาบอกท่านเจ้าค่ะ”

“ยายแก่ไป๋บอก! ยายแก่ไป๋บอกอย่างนั้นหรือ! นางเป็นคนอย่างไรเจ้ายังไม่รู้อีกหรือ คนชั้นต่ำโลภมากเช่นนั้นไม่ต่างอันใดกับโคลนที่ฉาบไม่ติดผนัง[1]* เลยสักนิด!” หลิวหรูเยว่ตบอกอย่างโมโห “โชคดีที่องค์จักรพรรดิทรงลงโทษโบยสองแม่ลูกนั่นจนตาย ไม่อย่างนั้นหากอยู่ไปก็คงเป็นหายนะ!”

“อันใดนะ… โบย… โบยจนตายหรือเจ้าคะ” เพียงชิงเถาได้ยินก็ตกใจเสียจนหน้าซีด

หลิวหรูเยว่เลิกคิ้วมองนางแล้วกล่าว “เหตุใดหรือ เจ้าจะกลัวไปด้วยเหตุใด ขอเพียงเจ้าไม่ทำเรื่องหักหลังข้า เจ้าก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตไปได้หรอก”

ชิงเถากลืนน้ำลายอย่างเป็นกังวล รู้สึกว่าชีวิตของตนนั้นจะถูกพรากไปได้ตลอดเวลา

นางมองหลิวหรูเยว่แวบหนึ่ง เอ่ยถามอย่างประหม่า “คุณหนู วันนี้เราไม่สามารถกำจัดหนามในดวงตาอย่างซ่งชิงหลันได้ เช่นนั้นต่อไปเราควรทำเช่นไรเจ้าคะ”

หลิวหรูเยว่แค่นหัวเราะ “ซ่งชิงหลันช่างดวงแข็งนัก! ตอนอยู่เมืองเปี้ยนเจียงก็ฆ่านางไม่ได้ อยู่ในเมืองหลวงก็ทำร้ายนางไม่ได้ ดูท่าแล้ว เราจะต้องมาวางแผนกันใหม่เสียแล้ว”

“คุณหนูเจ้าคะ ในเมื่อซ่งชิงหลันจัดการได้ยากเย็นเพียงนี้ เราเปลี่ยนใจไปรับใช้พระสนมเฉินไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ขอเพียงทำให้พระสนมเฉินพอใจ ให้นางช่วยกล่าวต่อหน้าพระพักตร์ดี ๆ เสียหน่อย ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจจะพระราชทานงานแต่งให้ท่านกับท่านอ๋องก็เป็นได้นะเจ้าคะ”

“ด้านพระสนมเฉิน เราย่อมต้องรักษาเอาไว้อยู่แล้ว เพียงแต่เกิดเรื่องในวันนี้ เกรงว่านางคงจะเข้าใจข้าผิดไปเล็กน้อย ดังนั้นจะต้องรีบหาวิธีไล่ซ่งชิงหลันไปจากข้างกายท่านอ๋องจึงจะใช้ได้!”

ขณะเดียวกันที่พระตำหนักหยิงชุน

นางข้าหลวงกุ้ยจือกำลังช่วยนวดขมับให้พระสนมเฉินเหนียงเหนียงอยู่

เรื่องที่เพิ่งเกิดในพระที่นั่งชิงซิน ทำให้นางตกใจมากจริง ๆ

พระสนมเฉินหลับตาสงบสติอารมณ์ เผยอริมฝีปากเล็กน้อย กล่าวออกมาอย่างเอื้อนเอ่ย “กุ้ยจือ เรื่องในวันนี้ เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

นางข้าหลวงกุ้ยจือยิ้ม ตอบไม่ตรงเนื้อหาที่ถาม “หม่อมฉันกลับคิดว่าองค์ชายน้อยและองค์หญิงน้อยนั้นช่างเหมือนท่านอ๋องมากเพคะ พวกเขานั้นจะต้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านอ๋องเป็นแน่เพคะ”

“ข้าเองก็คิดเช่นเจ้า ข้าเห็นพวกเขาแล้วก็รู้สึกเอ็นดูอย่างมาก ความรู้สึกรักใคร่ทางสายเลือดนี้ไม่มีทางโกหกกันได้” กล่าวจบ พระสนมเฉินก็ขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ึคงต้องโทษที่ข้าคิดน้อยเกินไป”

“จากที่หม่อมฉันเห็น เรื่องนี้ เกรงว่าคุณหนูหลิวจะกระทำอย่างไม่ชัดเจนนะเพคะ”

“ผู้ใดว่าไม่ใช่กันเล่า ฝ่าบาทเองก็ทรงมองออก หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าของมหาเสนาบดีหลิว เกรงว่าวันนี้นางคงออกจากวังไปไม่ได้เสียแล้ว”

กล่าวจบ พระสนมเฉินก็ค่อย ๆ หรี่ตา กล่าวอย่างครุ่นคิด “ดูท่า คงจะต้องหาพระชายาคนใหม่ให้หานอ๋องเสียแล้ว”

[1] โคลนที่ฉาบไม่ติดผนัง หมายถึง คนไร้ความสามารถ ไร้ประโยชน์