ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 371 โบยให้ตาย!

บทที่ 371 โบยให้ตาย!

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนตะลึงงันกันไป

ในพระที่นั่งชิงซินนั้น พวกเขาล้วนมองหน้ากัน บรรยากาศเงียบงันลงในบัดดล

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ประหม่าเสียจนกลืนน้ำลาย ในใจลอบเอ่ยว่าไม่ได้การ บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นไหลออกมา

พระสนมเฉินกะพริบตาปริบ ๆ เดินหน้าขึ้นมาด้วยตนเอง หยิบเอาชามใส่น้ำนั้นขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด

นางขมวดคิ้ว และพึมพำเบา ๆ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ เหตุใดเลือดของหรูเยว่จึงได้รวมเข้ากับเลือดของซ่งชิงหลันได้ พวกเจ้าไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันเสียหน่อย!”

“เพราะน้ำในชามนี้ถูกคนวางอุบายอย่างไรเล่า!” ซ่งชิงหลันยิ้มเย็น ชี้ไปยังชามในมือของพระสนมเฉิน “ข้าเดาว่าในน้ำจะต้องถูกคนนำบางอย่างใส่เข้าไป ดังนั้น ไม่ว่าจะหยดเลือดของผู้ใดเข้าไปก็จะหลอมรวมกันทั้งหมดเพคะ”

จิ่งกวงเยี่ยมีสีหน้าคร่ำเครียด และตะโกนเสียงดัง “ผู้ใดกันที่มันกล้าถึงเพียงนี้! กล้าจะทำเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าของข้า!”

กล่าวออกมาเช่นนั้น นางข้าหลวงที่ถือเอาอ่างน้ำเข้ามาก็ตกใจเสียจนขวัญหนีดีฝ่อ คุกเข่าลงอย่างไม่แม้แต่จะคิด กล่าวขออภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย! ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย! หม่อมฉันไม่รู้อันใดทั้งนั้นเพคะ! หม่อมฉันมีเพียงหน้าที่ยกน้ำเข้ามา หม่อมฉันไม่กล้ากระทำการใดเป็นแน่! ฝ่าบาทโปรดทรงสอบสวนให้ชัดแจ้งด้วยเพคะ!”

กล่าวจบ นางข้าหลวงผู้นั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างคับข้องใจ

จางอิงรั่งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ไหวช่วยกล่าวสนับสนุน “ฝ่าบาท ปกติเด็กผู้นี้นั้นเป็นเด็กฉลาดไม่มีความคิดร้าย ไม่เหมือนทาสไพร่ที่จะทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”

จิ่งกวงเยี่ยสีหน้าเคร่งขรึม

เพราะเป็นคำพูดของจางอิงรั่ง เขาก็พอจะรับฟังอยู่บ้าง

ซ่งชิงหลันเห็นว่านางข้าหลวงผู้นั้นน่าสงสารอย่างมาก จึงกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “เช่นนั้นก่อนเจ้าจะนำน้ำเข้ามา มีผู้ใดมายุ่งหรือไม่”

“ไม่… ไม่มีเจ้าค่ะ…” นางข้าหลวงผู้นั้นหวาดกลัวมากจริง ๆ

ซ่งชิงหลันเดินหน้าเข้าไป ช่วยปลอบขวัญนาง “เจ้าอย่าได้กังวลไป ลองคิดดูดี ๆ อีกครั้ง…”

“อ๋อ! ข้าคิดออกแล้วเจ้าค่ะ! ก่อนข้าจะนำน้ำมา มีหญิงรับใช้คนหนึ่งไปดูน้ำนั้น เป็นนางเจ้าค่ะ!” กล่าวจบ นางข้าหลวงผู้นั้นก็ยื่นนิ้วออกไปทางเจี่ยงชุ่ยเหลียน

เจี่ยงชุ่ยเหลียนเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตกใจเสียจนหน้าซีด ตอนที่นางไปลงมือนั้นเห็นชัด ๆ ว่าไม่มีคนอยู่ จึงได้ลงมือทำ นางยังนึกว่าตนนั้นทำได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วแท้ ๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนพบเข้าเสียได้

นางจึงได้ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลิวหรูเยว่ อ้าปากเอ่ย “คุณหนูหลิว ท่าน…”

หลิวหรูเยว่ร้อนรนในทันใด กลัวว่าความผิดจะตกถึงตน

นางรีบเดินหน้าไปแล้วตบหน้าของเจี่ยงชุ่ยเหลียนฉาดใหญ่ดัง ‘เพียะ!’ พร้อมตะโกนเสียงดังแสบหู “นังหญิงชั่ว! กล้าที่จะใช้เล่ห์อุบายต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาท! มีความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง!”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนถูกตบเสียจนงุนงง มองหลิวหรูเยว่ด้วยใบหน้าไม่อยากเชื่อ

ในใจลอบกล่าว ‘นี่มันเป็นการละครอันใดกันแน่ นางยังไม่เคยพบสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน!’

เจี่ยงชุ่ยเหลียนเม้มปาก จากนั้นก็พยายามเรียก “คุณหนูหลิว…”

หลิวหรูเยว่กลับไม่ให้โอกาสนางได้กล่าวอันใด คุกเข่าลงต่อหน้าองค์จักรพรรดิและพระสนมเฉินทันที และกล่าวสะอื้นไห้ “ฝ่าบาท พระสนมเฉินเพคะ หม่อมฉันเป็นห่วงท่านอ๋องเกินไป จึงได้เผยช่องว่างให้คนชั่วที่มีแผนการร้ายมาหาผลประโยชน์ หม่อมฉันสมควรตายเพคะ! ฝ่าบาทโปรดทรงลงโทษด้วยเพคะ!”

คำพูดของหลิวหรูเยว่นั้นช่างดูจริงใจอย่างมาก ทำให้คนนั้นละอายที่จะกล่าวโทษนาง

ในตอนนี้ ไม่ว่าเจี่ยงชุ่ยเหลียนจะโง่เพียงใด นางก็ย่อมดูออก ตอนนี้หลิวหรูเยว่คิดจะขายนางเสียแล้ว！

เจี่ยงชุ่ยเหลียนไม่มีทางนั่งดูอยู่เฉย ๆ ในเมื่อจะต้องตาย เช่นนั้นก็ต้องลากคนลงหลุมไปด้วย

นางจึงรีบเงยหน้ามองจิ่งกวงเยี่ยแล้วเอ่ย “ฝ่าบาทเพคะ โปรดทรงอภัย ความจริงแล้วเรื่องนี้…”

“ทหาร!” ไม่รอให้นางกล่าวจบ จิ่งกวงเยี่ยก็เอ่ยเสียงเย็นขัดจังหวะนาง “ลากตัวพวกมันออกไปเสีย! โบยให้ตาย!”

ได้ยินคำนี้ ไป๋เย่เฮยก็ตกใจเสียจนฉี่ราด!

เขารีบจรดหน้าผากลงกับพื้นขอความเห็นใจ “ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย! ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย! พวกกระหม่อมเพียงแต่ถูกคนหลอกใช้เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท…”

ไม่ว่าพวกเขาจะร้องขออย่างไรก็ไร้ประโยชน์ องครักษ์ด้านนอกก็ได้เข้ามาแล้วลากตัวพวกเขาออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเสียแล้ว

หลังจากหลิวหรูเยว่เห็นพวกเขาแม่ลูกจากไป ก็จึงได้ถอนหายใจโล่งอก

ซ่งชิงหลันที่เห็นทุกสิ่ง อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มโค้งมุมปากอย่างเย็นชา

นางดูออกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลิวหรูเยว่

และองค์จักรพรรดิเองก็ย่อมดูออก

แต่ในเมื่อองค์จักรพรรดิทำเช่นนี้ เขาย่อมมีเหตุผลของตน ดังนั้นเขาจึงต้องพิจารณาโดยเห็นแก่หน้าของบิดาของหลิวหรูเยว่ หรือมหาเสนาบดีหลิวด้วย

ในเมื่อมีฐานะเช่นนั้น ต่อให้จะเป็นองค์จักรพรรดิ ก็ต้องมีบางครั้งที่ไม่อาจกระทำตามใจได้

ไป๋เย่หานเองก็ดูออก เขาไม่อยากให้ซ่งชิงหลันอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วทนกับความคับข้องใจใดเลยจริง ๆ จึงได้จับมือนางแล้วเอ่ย “เราไปกันเถิด”

หลิวหรูเยว่ยังไม่คิดจะปล่อยโอกาสนี้ไป

นางกล่าวออกมาทันใด “ฝ่าบาทเพคะ ในเมื่อน้ำเมื่อครู่ถูกคนใช้เล่ห์อุบายแล้ว ก็ไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าอู่ต้าหย่งและซ่งชิงหลันไม่ได้มีความสัมพันธ์กันจริง และไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าเด็กทั้งสองคนนั้นไม่ใช่บุตรของเขานะเพคะ!”

กล่าวจบ นางมองซ่งชิงหลันอย่างโกรธแค้น

วันนี้หากนางไม่อาจกำจัดอีกฝ่ายไป นางจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

ซ่งชิงหลันยกยิ้ม ยกมือขึ้นคำนับที่อก “ท่านคิดอันใดอีกหรือ”

อยู่ ๆ ในตอนนั้น พี่สะใภ้หนิวที่เงียบมาโดยตลอดก็เอ่ยขึ้นมา

นางคลานมาตรงหน้าจิ่งกวงเยี่ย ก้มหัวลงกับพื้นเสียงดัง ‘ตุบ!’ “ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย เมื่อครู่หม่อมฉันโกหกเพคะ! เป็น… เป็นเพราะแม่นางไป๋ข่มขู่หม่อมฉัน ให้หม่อมฉันใส่ร้ายว่าแม่นางซ่งและใต้เท้าอู่มีความสัมพันธ์กัน! ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสองคนล้วนบริสุทธิ์เพคะ! เฉินเฉินและเยว่เยว่เองก็ไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อ เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่หม่อมฉันโกหกเพคะ!”

กล่าวจบ พี่สะใภ้หนิวก็มองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา กล่าวอย่างรู้สึกผิด “แม่นางซ่ง ต้องขอโทษจริง ๆ ท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้า ถ้าหากไม่มีท่านที่ช่วยสอนงานให้พวกข้า ทั้งครอบครัวพวกข้าคงไม่ได้มีชีวิตดี ๆ ได้อีกตลอดชีวิต แต่น่าเสียดาย… โธ่… ข้าไม่มีหน้าไปพบท่านอีกแล้ว…”

กล่าวจบ อยู่ ๆ พี่สะใภ้หนิวก็ลุกขึ้น วิ่งเข้าชนเสาที่อยู่ข้าง ๆ ให้ตาย

โชคยังดีที่องครักษ์ด้านข้างนั้นสายตาเฉียบคมและว่องไว รีบรั้งนางเอาไว้

หนิวอาหลาง บุตรชายของนางเองก็รีบวิ่งมา “ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงโง่เพียงนี้ ต้องโทษข้า…”

จากนั้น สองแม่ลูกก็กอดกันกลม

ซ่งชิงหลันทนไม่ได้ ช่วยกล่าวขอความเห็นใจจากจิ่งกวงเยี่ยแทนพวกเขา “ฝ่าบาทเพคะ โปรดทรงอภัยพวกเขาด้วยเพคะ”

จิ่งกวงเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้าเองก็เอ่ยปากขอความเห็นใจแทนพวกเขาแล้ว อีกทั้งวันนี้เจ้ายังต้องถูกทำให้เสื่อมเกียรติ ข้าก็จะยอมรับคำขอของเจ้า”

ในที่สุดความวุ่นวายครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง

ซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานพาเด็กทั้งสองคนออกจากวังหลวง

ทันทีที่ออกจากประตูวัง ซ่งชิงหลันก็ได้ยินเสียงตะโกนที่ดังมาจากข้างหลัง “แม่นางซ่ง… แม่นางซ่ง…”

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปก็มองเห็นพี่สะใภ้หนิว ทั้งยังมีหนิวอาหลาง บุตรของนางที่ถูกโบยเสียจนยืนแทบไม่อยู่