ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 380 คนผู้นี้แปลกนัก

บทที่ 380 คนผู้นี้แปลกนัก

ช่วงนี้กู่ต้าหู่ติดตามซ่งชิงเป่ยจนตัวติดกันเป็นประจำ เขาได้รู้จักเพื่อนที่มีความคิดเหมือนกันมากมาย การมาเมืองหลวงครั้งนี้เรียกได้ว่าไม่เสียเปล่า

วันนี้อู่เชียนเชียนมาที่จวนแม่ทัพ นางจึงแปลกใจอย่างมากที่เห็นว่ากู่ต้าหู่ก็อยู่ด้วย

นางโน้มตัวไปข้างหน้าและกล่าวหยอกเย้าด้วยรอยยิ้ม “ต้าหู่ เหตุใดวันนี้เจ้าจึงไม่ได้ออกไปข้างนอกกับชิงเป่ยเล่า”

กู่ต้าหู่หันหน้ามามองนาง และกล่าวตอบ “วันนี้ชิงเป่ยนัดเพื่อนไปตกปลา ด้วยนิสัยใจร้อนของข้าคงทำเรื่องนี้ไม่ได้ขอรับ ข้าจึงไม่ได้ตามไปด้วย จริงสิ เชียนเชียนวันนี้ท่านมามีเรื่องอันใดหรือ”

“ข้ามาหาพี่ชิงหลันน่ะ”

“วันนี้พี่ชิงหลันออกไปตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ”

“เอาเถิด เช่นนั้นข้าจะไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่ก็ได้” อู่เชียนเชียนกำลังหันหลังจะจากไป หากแต่อยู่ ๆ ก็คิดบางอย่างออก จึงเดินกลับมามองกู่ต้าหู่แล้วเอ่ยพลางยิ้ม “จริงสิ เจ้ามาอยู่เมืองหลวงตั้งนานแล้ว ยังไม่เคยไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่กระมัง ไปกัน วันนี้ข้าจะไปกับเจ้าเอง!”

อีกฝ่ายรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรขอรับ ร้านเสื้อผ้าเช่นนี้ไม่เหมาะกับข้านักหรอก!”

“ไม่เป็นไร ร้านเสื้อชิงเยว่ของพี่ชิงหลันก็ขายเสื้อผ้าบุรุษเช่นกัน เราไปดูด้วยกันเถิด”

กล่าวจบ อู่เชียนเชียนก็ไม่ให้โอกาสกู่ต้าหู่กล่าวอันใดอีก นางลากเขาออกไปด้วยทันที

ปากกู่ต้าหู่เอาแต่บอกว่าไม่ ทว่าร่างกายกลับจริงใจอย่างมาก

เพียงเข้าไปยังร้านเสื้อชิงเยว่และมองเสื้อผ้ารูปแบบต่าง ๆ ตรงหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตาพร่ามัวขึ้นมา

เขาดูเสื้อผ้าในร้านทีละตัว ๆ ก่อนที่จะทอดถอนหายใจ “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเสื้อผ้าของร้านเสื้อชิงเยว่นี้งดงามเป็นพิเศษแตกต่างจากที่อื่น วันนี้เมื่อได้เห็นก็ถือว่าเป็นความจริง”

อู่เชียนเชียนหันหน้ามาเห็นท่าทางตื่นตกใจของอีกฝ่ายก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “ต้าหู่ ตรงที่เจ้าดูเหล่านั้นล้วนเป็นเสื้อผ้าของสตรี เสื้อผ้าของบุรุษอยู่ทางด้านโน้น”

อู่เชียนเชียนมองเขาลูบเสื้อผ้าของสตรี ท่าทางเหมือนอาลัยอาวรณ์ไม่อยากปล่อย ยิ่งรู้สึกว่ามันตลกอย่างมาก

แต่โชคดีที่ทั้งสองนั้นสนิทกัน หากคนอื่นมาเห็นว่าเขาที่เป็นบุรุษชื่นชอบเสื้อผ้าสตรี อีกทั้งยังมีหน้าตาสวยสดงดงามเช่นนี้ เป็นไปได้มากว่าคนอื่น ๆ จะเข้าใจผิดเอาเสียได้

กู่ต้าหู่เองก็รู้ว่าตนไม่สำรวมอาการ เขาหน้าแดงและรีบวางมือลง

จากนั้นอู่เชียนเชียนกวักมือเรียก “ไปกันเถิด ข้าจะพาเจ้าไปดูเสื้อผ้าบุรุษ ข้าคิดว่ามีบางตัวที่เหมาะกับเจ้ามาก”

นางพากู่ต้าหู่มาแถวเสื้อผ้าบุรุษ ก่อนจะเลือกเสื้อผ้าสองสามตัวมาเทียบบนร่างเขา และพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “อืม ไม่เลว เจ้าไปลองใส่ดูดีหรือไม่”

กู่ต้าหู่ผงะไป เขายกยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องหรอกขอรับ ซื้อไปเลยเป็นใช้ได้”

กล่าวจบ เขาหยิบเอาเสื้อผ้าในมือของนางแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดคิดเงิน

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ กล่าวพึมพำเบา ๆ “เหตุใดคนผู้นี้ช่างแปลกนัก”

“ข้าว่าเจ้าเองก็แปลก ๆ เช่นกัน” เสียงของหลี่ซิ่วซิ่วดังขึ้นข้าง ๆ อู่เชียนเชียน

เมื่อนางหันหน้ามาตามเสียงก็พบกับหญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์ ท้องของหลี่ซิ่วซิ่วเริ่มโตขึ้นมากแล้ว ขับให้นางดูมีน้ำมีนวลจากแต่ก่อนมาก

“พี่ซิ่วซิ่ว ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าแปลกตรงไหนกัน”

หลี่ซิ่วซิ่วดึงนางมาอีกด้านหนึ่งแล้วเอ่ยเบา ๆ “ความสัมพันธ์ของเจ้าและต้าหู่เป็นอย่างไรกันแน่ เจ้าน่ะเป็นคนที่มีคู่หมั้นแล้วนะ แต่มาสนิทสนมกับเขาเช่นนี้ ไม่กลัวว่าคนอื่น ๆ จะเอาไปนินทาหรือ”

“ฮ่า ๆ ๆ …” อู่เชียนเชียนหัวเราะลั่นออกมาทันที “มีอันใดต้องกลัวกันเล่าเจ้าคะ ข้ากับเขาเป็นเพียงเพื่อนสนิทกันเท่านั้น อีกอย่าง ข้าไม่เคยมองว่าเขาเป็นชายเสียหน่อย”

“แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่อย่างไรเขาก็เป็นชาย คำนินทานั้นน่ากลัว เจ้าต้องคิดให้ดี ๆ ว่าซื่อโม่วจะรู้สึกเช่นไร”

อู่เชียนเชียนเบ้ปาก “ก่อนหน้านี้ซื่อโม่วก็เคยคุยเรื่องนี้กับข้า แต่ข้าอธิบายให้เขาฟังชัดเจนแล้วว่าข้าและต้าหู่เป็นเพียง…”

นางยังไม่ทันกล่าวจบ อยู่ ๆ ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่ดังลั่นมาจากด้านหน้าร้าน

อู่เชียนเชียนผงะไป นางหันมองหลี่ซิ่วซิ่วแล้วกล่าวว่า “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

อีกฝ่ายเองก็ขมวดคิ้ว และกล่าวตอบ “ไม่รู้สิ เราไปดูกันเถิด”

อู่เชียนเชียนรีบร้อนตามไปดูเหตุการณ์

เมื่อมาถึงด้านหน้า พวกนางก็เห็นกลุ่มคนที่ดูน่ายำเกรง ในมือถือดาบกำลังจะบุกเข้ามา

พวกเขาข่มขู่ลูกค้าในร้านเสื้อชิงเยว่เสียจนขวัญหนีดีฝ่อ “ไปให้พ้น! ไปให้พ้นเสียทั้งหมด! หากยังอยากมีชีวิตอยู่ก็รีบไสหัวไปเสีย!”

“โอ๊ย…”

ลูกค้าของร้านเสื้อชิงเยว่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคุณหนูหรือนายหญิงจากครอบครัวข้าราชการ เมื่อเห็นท่าทีที่เกรี้ยวกราดเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ตกใจเสียจนรีบทิ้งเสื้อผ้าในมือแล้วหนีออกจากร้านไป

ส่วนเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงเห็นเช่นนั้นก็รีบตามไปทันที “นี่… นายหญิงและคุณหนูทุกท่าน เสื้อผ้าที่พวกท่านถูกใจเหล่านั้น ยังต้องนำไปส่งให้ที่จวนอยู่หรือไม่เจ้าคะ!”

พวกนางล้วนหนีเอาชีวิตรอด ไม่มีผู้ใดสนใจที่จะตอบคำถามดังกล่าวสักคน

ทั้งสองถอนหายใจ กลับไปในร้านเสื้อชิงเยว่ มองกลุ่มคนชั่วร้ายกลุ่มนั้นแล้วกล่าว “พวกเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดต้องมาขัดขวางการค้าขายของพวกข้าด้วย”

“พวกเจ้ายังอยากทำการค้าขายอยู่อีกหรือ ฮ่า ๆ…”

พวกเขาหัวเราะลั่น จากนั้นก็หยิบเอาดาบในมือตนกรีดเสื้อผ้าทั้งหมดในร้านจนขาดวิ่น

หลี่ซิ่วซิ่วเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็เป็นกังวลขึ้นมา นางกำลังจะเดินเข้าไปห้าม ทว่าอู่เชียนเชียนกลับรั้งไว้ก่อน “ท่านพี่ซิ่วซิ่ว ตอนนี้ท่านตั้งครรภ์อยู่จะขยับตัวมากไม่ได้ ท่านไปอยู่ด้านหลังเถิด ตรงนี้มีข้าอยู่ทั้งคน!”

หลี่ซิ่วซิ่วยังอยากกล่าวอันใดต่อ แต่เมื่อคิดได้ว่าตอนนี้ตนไม่อาจช่วยอันใดได้มากก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องเพื่อไปหาซ่งชิงหลัน

ตอนนี้ดวงตาของอู่เชียนเชียนเย็นชามาก นางเดินไปข้างหน้าก่อนจะตะโกนออกมา “หยุดเดี๋ยวนี้!”

คนที่มาก่อความวุ่นวายหยุดชะงักไปชั่วครู่ หรี่ตามองหญิงสาวหน้าตาน่ารักตรงหน้าและเอ่ยถาม “เจ้าเป็นเจ้าของร้านนี้หรือ”

“ไม่ใช่! แต่ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้ามากำเริบเสิบสานที่นี่!”

“ถุย! หากเจ้าไม่ใช่เจ้าของร้านก็อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านให้มากความ! ทุกคน! ทำต่อไป!” คนที่ยืนอยู่หน้าสุดตะโกนบอกเหล่าพี่น้องที่อยู่ด้านหลังเสียงดัง ในขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงสร้างความวุ่นวายต่อ

ขณะนั้นกู่ต้าหู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินหน้ามา เขาจับข้อมือของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็รีบพาคนของเจ้าไสหัวไป!”

ท่าทางดุดันของเขาทำให้คนที่เข้ามาก่อความวุ่นวายตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ในตอนนั้นเอง คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าก็กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “เด็กละอ่อนอย่างเจ้า ช่างกล้าพูดเสียจริงนะ! ข้าล่ะอยากเห็นจริง ๆ ว่าเจ้าจะมีความสามารถอันใด”

อู่เชียนเชียนเพียงยิ้มเย็น และกล่าวเตือน “ข้าขอแนะนำเจ้า อย่าได้พูดโอ้อวดมากเกินไป ไม่เช่นนั้นเจ้าจะเสียใจภายหลัง”

กล่าวจบนางก็มองกู่ต้าหู่แล้วกล่าว “ต้าหู่ ลงมือเถิด อย่าได้เกรงใจกับคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านี้”

ทันทีที่กล่าวจบ นางก็เริ่มลงมือก่อน

กู่ต้าหู่เองก็จัดการกับคนเหล่านี้อย่างไม่ปรานีเช่นกัน ยามลงมือนั้น เรียกได้ว่าทั้งเร็ว ดุดัน และแม่นยำ ทั้งคู่เข้าขากันเป็นอย่างดี ไม่นานนักก็จัดการเหล่าคนที่มาสร้างความวุ่นวาย และไล่พวกมันออกจากร้านเสื้อชิงเยว่จนหมด