ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 382 จะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่อย่างมีความสุขแน่

บทที่ 382 จะไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่อย่างมีความสุขแน่

ซ่งชิงหลันเห็นความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ขมขื่นแต่ไม่อาจกล่าวออกมาได้ ในใจก็มีความสุขเป็นพิเศษ นางยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าว “จริงสิ ได้ยินว่าคุณหนูหลิวเตรียมจะแต่งเป็นพระชายาของลี่อ๋อง ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีเลยนะเจ้าคะ!”

“หุบปาก!” หลิวหรูเยว่ตาแดงก่ำพร้อมกล่าวเสียงดัง

ตอนนี้แค่นางได้ยินชื่อของตนเองและความสัมพันธ์ที่มีต่อจิ่งเทียนสิง นางก็รู้สึกขยะแขยงเกินทน

ภาพในวันที่เสียความบริสุทธิ์ให้กับอีกฝ่ายฉายชัดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางมองซ่งชิงหลันด้วยความเกลียดชัง ก่อนกล่าวเสียงเย็น “ซ่งชิงหลัน เจ้าทำลายข้า ข้าขอสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้อยู่อย่างมีความสุขเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันไม่เปลี่ยนสีหน้า นางหรี่ตาลงแล้วเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “หลิวหรูเยว่ เจ้าถามตนเองดูเถิด สิ่งที่เจ้าสนใจนั้นคือความบริสุทธิ์จริงหรือ ถ้าหากวันนั้นคนที่ปรากฏตัวคือไป๋เย่หาน เจ้าจะยังเป็นเช่นนี้หรือไม่ ถ้าหากตอนนี้คนที่จะแต่งกับเจ้าคือหานอ๋อง เจ้าคงจะจุดพลุเฉลิมฉลองอย่างมีความสุขแล้วกระมัง กระทำตนเป็นหญิงค้าประเวณีแล้วยังขอให้ผู้อื่นจัดงานแต่งให้ เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วกระมัง!”

“หุบปาก! หุบปาก! เจ้าหุบปากเสีย!”

ความคิดเล็ก ๆ ที่หลิวหรูเยว่ซ่อนเอาไว้ในใจถูกซ่งชิงหลันเปิดเผยออกมาทั้งหมด รู้สึกราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังจับตนเองถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อนต่อหน้าสาธารณชนอย่างไรอย่างนั้น นางทั้งโกรธทั้งอาย ทำได้เพียงยื่นมือออกไปหาซ่งชิงหลันด้วยความโมโห

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือของนางกำลังจะฟาดลงมาบนใบหน้า

ซ่งชิงหลันก็ฉายแววตาเย็นชา ยื่นมือไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้ และเอ่ยเสียงเย็น “หลิวหรูเยว่ เจ้ามุ่งเป้าทำร้ายข้ามาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ข้าไม่โต้ตอบอันใด ไม่ได้แปลว่าข้า ซ่งชิงหลันเป็นคนที่จะมายั่วยุได้ง่าย ๆ! ที่เจ้าผิดที่สุดคือวางแผนร้ายต่อเฉินเฉินและเยว่เยว่ เจ้าไม่มีวันรู้หรอกว่าคนเป็นแม่นั้นจะทำเรื่องบ้า ๆ เพื่อลูกของตนได้มากเพียงใด”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็ผลักเบา ๆ ทำให้หลิวหรูเยว่ล้มลงนั่งกับพื้นด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว

โชคดีที่ชิงเถาซึ่งอยู่ข้าง ๆ นั้นเฉียบคมและว่องไว จึงรีบเข้ามาพยุงนางไว้ “คุณหนู ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ”

หลิวหรูเยว่ยืนตัวตรง ผลักชิงเถาไปด้านหลัง

ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าว “คุณหนูหลิวคงพูดสิ่งที่ควรพูดหมดแล้วกระมัง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

กล่าวจบ นางก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากศาลา

หากอยู่กับหญิงชาเขียว[1]*เช่นนี้ต่ออีกหน่อย นางคงทนไม่ไหวเป็นแน่

“ซ่งชิงหลัน!” หลิวหรูเยว่ตะโกนเรียกนางไว้อีกครั้ง

ซ่งชิงหลันหมุนกายกลับมา ขมวดคิ้วอย่างอารมณ์เสีย “มีอันใด”

“เจ้าอย่าคิดว่าทำร้ายข้าจนเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าก็จะได้เป็นพระชายาหานอ๋องอย่างมั่นคงล่ะ” หลิวหรูเยว่เผยรอยยิ้มร้ายออกมาบนใบหน้า กล่าวอย่างเย้ยหยัน “คิดว่าราชวงศ์จะชื่นชอบคนที่มีชาติกำเนิดชั้นต่ำอย่างเจ้าหรือ หากข้าไม่ได้อยู่กับหานอ๋อง เจ้าเองก็อย่าหวังเลย”

“อ้อ งั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าก็รอดูเถิด” ซ่งชิงหลันยิ้มเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวจากไป

เดินไปได้สองก้าว นางก็หันหน้ากลับมาอีกครั้งแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อ้อ จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าในเรือนลี่อ๋องนั้นยังมีหญิงอีกมากมาย คงจะครึกครื้นน่าดู คุณหนูหลิวชอบการต่อสู้หึงหวงเช่นนี้ ชีวิตในจวนลี่อ๋องต่อไปจะต้องมีสีสันมากเป็นแน่”

หลิวหรูเยว่กำหมัดแน่น กล่าว “ซ่งชิงหลัน เจ้าอย่าได้ใจไป ข้าจะบอกให้ แค้นนี้จะต้องได้รับการชำระเป็นแน่!

“ได้สิ เช่นนั้นข้าจะรอดู”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็หมุนตัวจากไป

เมื่อเดินมาถึงอู่เชียนเชียนและกู่ต้าหู่ นางก็ส่งสายตาให้พวกเขาแล้วเอ่ยเบา ๆ “ไปกันเถิด กลับกัน”

อู่เชียนเชียนรีบเดินตาม นางกล่าวไม่ดังนัก “หญิงร้ายผู้นั้นช่างน่ารังเกียจจริง ๆ ยังมีหน้ามาขู่ท่านอีก ไม่ได้ดูเลยว่าตนเองเป็นอย่างไร เฮอะ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “อย่าไปโกรธคนเช่นนั้นเลย ไม่คุ้มค่าหรอก”

“พี่ชิงหลันกล่าวถูกต้อง” อู่เชียนเชียนเห็นด้วยพลางหัวเราะคิกคัก “พี่ชิงหลัน ในเมื่อวันนี้มีความสุขเพียงนี้ ท่านน่าจะเข้าครัวทำอาหารเสียหน่อย ฉลองกันจึงจะถูก!”

“อืม ข้อเสนอนี้ไม่เลว ว่ามาเถิด เจ้าอยากกินอันใด”

“ข้าอยากกินปลาย่างที่ท่านทำครั้งก่อน รสชาติตราตรึงเกินไปแล้ว” อู่เชียนเชียนกล่าวไปก็รู้สึกว่าน้ำลายสอ

“ต้าหู่ เจ้าเล่า เจ้าอยากกินสิ่งใด”

กู่ต้าหู่คิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ ก็จะพูดถึงตนเอง เขาผงะไปแล้วกล่าว “ข้า… ข้ากินอันใดก็ได้ ข้ากินทุกอย่างขอรับ”

อู่เชียนเชียนจ้องมองเขาอย่างอยากจะหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้า กล่าว “ต้าหู่ เจ้าจะกินอันใดก็ได้ได้อย่างไร ยากมากกว่าพี่ชิงหลันจะเข้าครัวสักครั้ง เจ้าต้องคว้าโอกาสเอาไว้ สั่งอาหารสิ”

กู่ต้าหู่ครุ่นคิดอย่างจริงจังทันที กล่าวตอบ “อืม… ข้าอยากกินไก่ยั่วน้ำลาย”

“ได้สิ เช่นนั้นเราไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาดกันก่อนแล้วค่อยกลับเถิด”

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสามคนจึงมุ่งหน้าสู่ตลาดอย่างมีความสุข จากนั้นก็เดินกลับไปที่จวนแม่ทัพพลางพูดคุยหัวเราะ

เพิ่งจะมาถึงประตูก็เห็นร่างของไป๋เย่หานรออยู่ก่อนแล้ว

ทั้งสามคนหยุดฝีเท้าทันที รอยยิ้มของอู่เชียนเชียนและกู่ต้าหู่ค่อย ๆ จางหายไปเพราะรัศมีที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายแผ่กระจายออกมา

สีหน้าของซ่งชิงหลันเปลี่ยนเป็นเอ็นดูทั้งสองคน ยิ้มแล้วเอ่ย “พวกเจ้านำวัตถุดิบไปที่ห้องครัวก่อนเถิด อีกเดี๋ยวข้าจะตามไป”

ได้ยินประโยคนี้ของซ่งชิงหลัน ทั้งคู่ก็เหมือนได้รับการอภัยโทษอย่างไรอย่างนั้น พวกเขามองไป๋เย่หานแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง เช่นนั้นพวกข้าขอตัวเข้าไปก่อน”

กล่าวจบก็วิ่งจากไปในทันที

ซ่งชิงหลันไม่โทษที่ทั้งสองคนจะรู้สึกหวาดกลัว เพราะรัศมีของไป๋เย่หานในตอนนี้ดูอึมครึมเกินไป ให้ความรู้สึกนั้นราวกับว่าสามารถฆ่าคนได้ในพริบตาอย่างไรอย่างนั้น

นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา จ้องไป๋เย่หานด้วยดวงตาเปี่ยมเสน่ห์ แล้วกล่าว “ดูสิ ท่านทำพวกเขาตกใจเสียจนกลายเป็นอย่างไรไปแล้วเจ้าคะ”

หานอ๋องขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย “เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

ซ่งชิงหลันผงะ จากนั้นก็นึกได้ว่าเขาพูดถึงเรื่องที่ร้านเสื้อซิงเยว่ที่วันนี้มีคนมาก่อความวุ่นวาย จึงได้ยิ้มออกมาแล้วเอ่ย “ท่านอ๋องช่างรู้ข่าวไวจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ข้าไปที่ร้านเสื้อซิงเยว่แต่ไม่พบเจ้า”

ผู้ใดจะรู้ว่าตอนนั้นเขาร้อนรนเพียงใด คนงานของร้านเสื้อซิงเยว่ในตอนนั้นที่เห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของไป๋เย่หาน แต่ละคนกลัวเสียจนไม่กล้าหายใจ

ยังเป็นเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงที่รวบรวมความกล้าเดินหน้าไปแล้วบอกท่านอ๋องอย่างระมัดระวังว่าซ่งชิงหลันไม่เป็นอันใด เขาจึงได้โล่งใจขึ้นมาหน่อย

ซ่งชิงหลันรู้ว่าเขาโกรธแล้ว ทั้งยังกังวลยิ่งกว่า

นางรีบเดินหน้าไปจับมือไป๋เย่หานไว้และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อครู่ข้าไปที่แม่น้ำหลีซินเพื่อพบหลิวหรูเยว่มา”

“เป็นนางจริง ๆ สินะ!” แววตาของเขาเข้มขึ้นหลายส่วน กล่าวเสียงเย็น “ดูท่า ข้าจะใจดีกับนางเกินไปเสียแล้ว”

ซ่งชิงหลันเห็นท่าทางเขาก็รีบโน้มน้าว “ไป๋เย่หาน ท่านอย่าได้มายุ่งเกี่ยวเลย นางกำลังจะเป็นพระชายาลี่อ๋องนะเจ้าคะ”

“แล้วอย่างไรเล่า” เขาหรี่ตาเย็นชา “หากเป็นคนที่ทำร้ายเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว!”

ได้ยินประโยคนี้ของเขา ซ่งชิงหลันรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา

นางขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายและกล่าวปลอบ “ท่านวางใจเถิด ข้าไม่เป็นไร เรื่องเล็กเช่นนี้ทำข้าลำบากไม่ได้หรอก ความจริงต้องโทษท่านนะเจ้าคะ” กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็ถลึงตามองเขา “ผู้ใดใช้ให้ท่านรูปงามเพียงนี้ เอาแต่ดึงดูดพวกฝูงผึ้งฝูงแมลง ข้าจำต้องมาเก็บกวาด”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “เช่นนั้น ข้าทำตนเองเสียโฉมดีหรือไม่”

[1] หญิงชาเขียว 绿茶 lǜ chá คำแสลงที่ไม่ได้แปลว่า ชาเขียว แต่แปลว่า ผู้หญิงที่แอ๊บอ่อนแอ แอ๊บน่าสงสาร ภายนอกใสซื่อ แต่ภายในร้ายลึก