ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 386 ข้านำมาให้เจ้าโดยเฉพาะ

บทที่ 386 ข้านำมาให้เจ้าโดยเฉพาะ

ในตอนนี้เอง เสียงนุ่มนวลพลันดังขึ้นจากข้างหลังของซ่งชิงเป่ย “ชิงเป่ย เจ้าทำอันใดน่ะ?”

ซ่งชิงหลันเห็นสีหน้าอับอายของซ่งชิงเป่ย ก็นึกอยากหัวเราะขึ้น ทว่าทำได้เพียงอดกลั้นไว้เท่านั้น

ซ่งชิงเป่ยหันหน้ากลับมา แต่เมื่อเห็นว่าเป็นซ่งชิงหลัน ก็รีบเอ่ยด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจทันที “ข้าแค่นำน้ำขิงมาให้ต้าหู่ขอรับ แต่ผลที่ได้คือข้าถูกเขาผลักออกมา! เจ้าเด็กเหม็นโฉ่คนนี้ไม่รู้ว่ากำลังทำอันใดอยู่กันแน่!”

ขณะที่เอ่ยเขาก็สังเกตเห็นว่าในมือของซ่งชิงหลันก็ถือถ้วยน้ำแกงไว้ใบหนึ่งเช่นกัน จึงถามออกมาด้วยความสงสัย “ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงมาด้วยเล่า?”

“ข้าได้ยินจากท่านย่าว่าต้าหู่ตากฝนจึงเป็นหวัดเล็กน้อย ก็เลยต้มน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงมาให้เขาน่ะ”

“เหตุใดต้องเป็นน้ำขิงน้ำตาลทรายแดง?” ซ่งชิงเป่ยถามด้วยความงุนงง

ซ่งชิงหลันมองเขา ขณะที่กำลังจะเปิดปากเอ่ยนั้น จู่ ๆ ประตูก็เปิดออกแล้ว

กู่ต้าหู่ที่เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแห้งแล้ว ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

ทันทีที่ซ่งชิงเป่ยเห็นเขา เขาก็โวยวายออกมาทันที “กู่ต้าหู่ เจ้าเป็นอันใด? ข้าอุตส่าห์ต้มน้ำขิงแล้วนำมาให้เจ้า ผลที่ได้คือเจ้ากลับผลักข้าออกมาอีกทั้งยังทำมันหกรดตัวข้า เจ้ากล้าเหลือเกิน! เจตนาดีของข้ากลายเป็นเครื่องในลาไปแล้ว[1]*!”

กู่ต้าหู่ขมวดคิ้วก่อนกล่าวตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อครู่นี้ข้าอาบน้ำอยู่ ดังนั้น…”

ซ่งชิงหลันได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของนางเบิกกว้างในบัดดล มองซ่งชิงเป่ยแล้วเอ่ยถาม “ซ่งชิงเป่ย เหตุใดเจ้าถึงแอบมองผู้อื่นเขาอาบน้ำเล่า?”

“ไม่ใช่เช่นนั้นนะขอรับ ท่านพี่! ท่านพูดอันใดกัน?” ซ่งชิงเป่ยรู้สึกราวกับตนเป็นคนใบ้กินหวงเหลียน[2]* ไม่อาจบรรยายความทุกข์ทรมานของตนได้

เขากรอกตาของตนขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นจึงอธิบาย “ข้าไม่ได้แอบมองเขาอาบน้ำ แต่ถึงแม้ข้าแอบมอง แล้วอย่างไรเล่า? ทุกคนล้วนเป็นบุรุษ สิ่งที่เขามีข้าก็มี มีอันใดมองไม่ได้กัน?”

ซ่งชิงหลันยกมือเอื้อมไปเคาะหัวน้องชาย แล้วเอ่ยกระซิบเบา ๆ “เจ้าเงียบปากเสีย เอ่ยคำพูดอันใดออกมาน่ะ?”

นางหันไปมองต้าหู่อย่างขอโทษขอโพย “ต้าหู่ ข้าขออภัย”

“ไม่เป็นไร” กู่ต้าหู่ส่ายหัวยิ้ม ๆ จากนั้นจึงมองถ้วยน้ำแกงในมือของซ่งชิงหลันแล้วเอ่ยถาม “พี่ชิงหลัน ท่านถืออันใดอยู่หรือขอรับ?”

“นี่เป็นน้ำขิงน้ำตาลทรายแดง ข้าต้มมาให้เจ้าโดยเฉพาะ”

“หา?” กู่ต้าหู่ผงะเล็กน้อย

ซ่งชิงหลันจึงอธิบายอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม “เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่าเจ้าชอบทานของหวาน ดังนั้นข้าจึงเพิ่มน้ำตาลทรายแดงให้เจ้า รสชาติเข้ากันได้ดีเชียวล่ะ เจ้ารีบดื่มขณะที่มันยังร้อนเถิด”

“เอ๊ะ อื้ม ขอบคุณขอรับพี่ชิงหลัน” กู่ต้าหู่ใช้มือประคองยกขึ้นดื่ม

หลังจากนั้น ซ่งชิงหลันจึงหันหน้ากลับไปมองซ่งชิงเป่ยที่หน้านิ่วคิ้วขมวดข้าง ๆ “ดูเจ้าสิ เปรอะเปื้อนเลอะเทอะเช่นนี้ ยังไม่รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก”

กล่าวจบนางก็ไม่รอฟังคำอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้นแล้วลากซ่งชิงเป่ยจากไป

“ท่านพี่ ท่านช้าลงหน่อยขอรับ เหตุใดท่านถึงได้ลากข้าเร็วเช่นนี้…”

“รีบไปเร็วเข้า! อย่าได้มาขายหน้าอยู่ที่นี่…”

กู่ต้าหู่มองตามหลังของสองพี่น้องไป แล้วหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ จากนั้นจึงหันกลับมามองน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงในมือตน ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา จากนั้นจึงหมุนตัวกลับเข้าไปในห้อง

ซ่งชิงหลันตามซ่งชิงเป่ยกลับไปยังห้องของเขา ซ่งชิงเป่ยที่เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หลังฉากบังตา เอ่ยขึ้นมากะทันหัน “ท่านพี่ ท่านรู้สึกหรือไม่ ต้าหู่ดูเหมือนจะแปลกอยู่เล็กน้อย?”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วมุ่น “แปลกตรงไหน?”

ซ่งชิงเป่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว จึงเดินออกมาจากฉากบังตา นั่งลงตรงข้ามซ่งชิงหลัน

เขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าก็บอกไม่ถูก ข้าคิดว่าเขามีกฎเยอะเกินไป กระมิดกระเมี้ยน ไม่สมกับเป็นบุรุษแม้แต่น้อย”

“ฮ่า ๆ!”

ซ่งชิงหลันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ผู้อื่นเขาทั้งอ่อนโยนทั้งสุภาพ เจ้าคิดว่าทุกคนเหมือนเจ้าหรือ? เหตุใดล่ะ? เจ้าไม่ชอบต้าหู่หรืออย่างไร? ข้าคิดว่าความชอบของเขาคล้ายคลึงกับเจ้า และคิดว่าพวกเจ้าสองคนจะเข้ากันได้ดีเสียอีก”

“ไม่ใช่อย่างนั้น… ข้าเองก็รู้สึกสบายใจและมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา ความรู้สึกนั้น ไม่ค่อยเหมือนตอนที่ข้าอยู่กับสหายในยุทธภพเหล่านั้น” กล่าวแล้วภาพของกู่ต้าหู่กำลังเล่นฝนก็ปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ย “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าพบว่า บางครั้งเขาก็น่าขันยิ่งนัก”

“โอ้?” คำพูดนี้เริ่มดึงดูดความสนใจของซ่งชิงหลันขึ้นมาเสียแล้ว

นางหรี่ตาลงเล็กน้อย มองซ่งชิงเป่ยอย่างครุ่นคิด แล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าตรึกตรอง “ข้าแทบไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยถึงสหายเช่นนี้ ในเมื่อเจ้าชื่นชมเขาเพียงนี้ หากเขาไปแล้วเจ้าจะไม่เบื่อหรือ?”

“อันใดนะ? ต้าหู่จะไปแล้วหรือขอรับ?” ซ่งชิงเป่ยเอ่ยถามขึ้นมาอย่างว้าวุ่นใจ

“ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องไป ข้าเคยได้ยินเขากล่าวว่าเขาอยากท่องไปทั่วยุทธภพ อยากออกไปดูสถานที่อื่น ๆ อีกมากมายหลายที่ เมืองหลวงเป็นเพียงที่พักผ่อนชั่วคราวของเขาเท่านั้น”

“อย่างนั้นหรือ…” ซ่งชิงเป่ยพึมพำเบา ๆ กล่าวกับตนเองออกมาหนึ่งประโยค “เช่นนั้นข้าต้องไปถามเขา ต่อไปเขาจะไปที่ใด ข้าจะได้ร่วมทางไปด้วย”

ซ่งชิงหลันชะงักงัน “เจ้าตั้งใจจะไปอีกแล้วหรือ?”

……

วันนี้ เป็นวันแห่งความสุขของลี่อ๋อง จิ่งเทียนสิงและหลิวหรูเยว่

ทั่วทั้งสองฝั่งของถนนหย่งอัน ผู้คนเริ่มเนืองแน่นขนัดอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยการซุบซิบนินทาและตื่นเต้น ตั้งตารอคอย เฝ้ารอดูว่างานแต่งของท่านลี่อ๋องจะยิ่งใหญ่เพียงใด

จำต้องบอกว่า งานแต่งครั้งนี้หรูหราอลังการเป็นอย่างมาก

สินสอดทอดยาวนับสิบลี้ ขบวนต้อนรับแทบยืดครองทั้งถนนหย่งอัน ค่อย ๆ เคลื่อนไปยังถนนหัวอันทีละก้าว กลีบกุหลาบนับไม่ถ้วนโปรยปรายลงไปบนถนน แม้กระทั่งกิ่งก้านต้นไม้ทั่วทั้งเมืองยังถูกผูกด้วยผ้าแดงมากมายเหลือคณานับ ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความรื่นเริง

มีทหารคุ้มกันคอยฟังคำสั่งยืนอยู่สองฝั่งถนน ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาไม่รู้จบ ทุกคนล้วนแต่เฝ้ารองานแต่งครั้งยิ่งใหญ่นี้อย่างยินดีปรีดา ขณะเดียวกันก็เกิดการถกเถียงมากมาย

“งานแต่งของของลี่อ๋องช่างงดงามจริง ๆ!”

“นั่นอย่างไรก็เป็นถึงพระราชโอรสของฝ่าบาท พวกเราคนธรรมดาจะเทียบได้หรือ?”

“ดูการจัดระเบียบงานแต่งนี่สิ นี่มิใช่พิธีแต่งงานของท่านอ๋องธรรมดาแล้ว หรือว่า ฝ่าบาทตั้งใจจะแต่งตั้งลี่อ๋องเป็นรัชทายาทแล้วจริง ๆ?”

“หากมีอำนาจของมหาเสนาบดีคอยสนับสนุน โอกาสที่ลี่อ๋องจะได้รับชัยชนะจะต้องสูงขึ้นเป็นแน่!”

“กล่าวเช่นนี้แล้ว พระชายาลี่อ๋องผู้นี้ ภายหน้าย่อมมีโอกาสได้เป็นมเหสี?”

“ปัดโธ่! พวกเจ้าระวังคำพูดคำจาหน่อย! หากมีคนมาได้ยินเข้าล่ะก็ ระวังจะถูกพวกเขาเอาชีวิต!”

“เอาล่ะ! เอาล่ะ! ทุกคนไม่ต้องส่งเสียง! ท่านลี่อ๋องมาแล้ว ขบวนต้อนรับงานแต่งกำลังจะไปที่จวนมหาเสนาบดี!”

……

ในจวนมหาเสนาบดี ล้วนมีแต่ภาพฉากความชื่นมื่นยินดีปรีดา

“ใต้เท้ามหาเสนาบดี! ยินดีด้วย! ยินดีด้วย!”

“มีมงคลร่วมกัน! มีมงคลร่วมกัน!” หลิวหงเหวินประกบมือเอ่ยรับ

“ข้าล่ะเทียบกับใต้เท้าอัครมหาเสนาบดีไม่ได้จริง ๆ! ไม่แน่ว่าอีกไม่นานใต้เท้ามหาเสนาบดีอาจจะได้เป็นใต้เท้ากั๋วกง[3]* ถึงตอนนั้นอย่าได้ลืมการสนับสนุนของพวกเราเล่า?”

“โธ่เอ้ย! พูดจาเหลวไหลอันใดกัน วันเป็นงานแต่งของบุตรสาวข้า ใต้เท้าทุกท่านทานดื่มให้อิ่มหนำ พวกเราวันนี้ไม่พูดคุยเรื่องราชสำนัก!”

สีหน้าของหลิวหงเหวินและหลิวฮ่าวหมิงเต็มไปด้วยความสุข พวกเขาดื่มด่ำกับคำยกยอปอปั้นของคนร่วมราชสำนักของพวกเขา

แน่นอนว่างานแต่งระหว่างหลิวหรูเยว่และลี่อ๋องเป็นที่แน่ชัดแล้ว เหล่าขุนนางที่เดิมกำลังรอเฝ้าชมเรื่องตลกขบขันของตระกูลหลิวนั้น ทุกคนเห็นลมเปลี่ยนทิศทาง จึงรีบเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาพวกเขา ทำเอาธรณีประตูจวนมหาเสนาบดีแทบถูกเหยียบย่ำจนพังหมดแล้ว

[1] เจตนาดีกลายเป็นเครื่องในลา หมายถึง เห็นเจตนาดีของผู้อื่นเป็นเจตนาร้าย

[2] คนใบ้กินหวงเหลียน หมายถึง ทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน ไม่อาจเอ่ยถึงความขื่นขมที่ตนได้รับ หวงเหลียนเป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่งมีรสชาติขมมาก

[3] กั๋วกง บรรดาศักดิ์ชั้นสูงสุดของขุนนางชั้นกง เป็นตำแหน่งที่ได้รับพระราชทานจากพระราชา ซึ่งมอบให้กับเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางชั้นสูง