ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 391 ท่านแม่ข้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว

บทที่ 391 ท่านแม่ข้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว

ซ่งชิงเป่ยตะลึงไป ส่วนกู่ต้าหู่เดินไปข้างหน้า

ซ่งชิงเป่ยเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินตามไป มองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างสำรวจ พร้อมกล่าวเบา ๆ “ขอโทษด้วย ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ของเจ้าจะ… กลับพูดเรื่องที่ทำให้เจ้าเสียใจซะได้”

นี่คงเป็นเหตุผลที่เขาไม่อยากพูดเรื่องครอบครัวกระมัง

“ไม่เป็นไร ท่านแม่ของข้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว” กล่าวจบ กู่ต้าหู่ก็เงยหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่มีรูปลักษณ์ราวกับตะขอเงิน “ยามที่ข้าอายุพอ ๆ กับเยียนหราน ท่านแม่ของข้าก็จากไป แต่เพียงนางจากไปได้ไม่นาน ท่านพ่อข้าก็แต่งงานใหม่”

กล่าวถึงตรงนี้ ซ่งชิงเป๋ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีความสะอื้นติดอยู่ในลำคอ เขามองกู่ต้าหู่ด้วยใบหน้าปวดใจ “แม่เลี้ยงของเจ้าไม่ดีกับเจ้าอย่างนั้นหรือ”

เขาโตมาที่ย่านหย่งเหอตั้งแต่เด็ก เคยได้ยินและเคยเห็นเรื่องมากมายที่เกี่ยวกับแม่เลี้ยงที่ทำร้ายเด็ก ประสบการณ์เช่นนั้นน่าเศร้ากว่าพวกเขาพี่น้องที่ไร้พ่อแม่เสียอีก

ซ่งชิงเป่ยคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ เขาเข้าใจมาโดยตลอดว่ากู่ต้าหู่เกิดมาในครอบครัวร่ำรวย ที่แท้ก็มีภูมิหลังที่น่าเศร้าเช่นนี้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกเสียใจกับอีกฝ่ายยิ่งกว่าเดิม จึงได้ตัดสินใจว่าต่อไปจะดีกับเขาให้มากขึ้น

ทางด้านนี้ ซ่งชิงเป่ยได้จินตนาการภาพของกู่ต้าหู่ที่ต้องทนทุกข์กับการปฏิบัติอันเลวร้ายมาตั้งแต่เด็ก และต้องมีประสบการณ์น่าสงสารอยู่ในหัว

ส่วนทางด้านนั้น กู่ต้าหู่มองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าอธิบายไม่ถูก และกล่าวตอบ “เจ้าคิดอันใดอยู่ ความจริงแล้วมันตรงกันข้ามเลยล่ะ แม่เลี้ยงของข้าดีกับข้าอย่างมาก แบบที่ดีมาก ๆ ๆ เหลือเกิน อีกอย่าง นางแต่งงานกับพ่อข้ามาหลายปี ไม่มีลูกมาโดยตลอด นางบอกว่าเห็นแก่ความรู้สึกของข้า จึงไม่อยากมีลูกอีกแล้ว”

“หา?!” ใบหน้าอันเจ็บปวดของซ่งชิงเป่ยเปลี่ยนเป็นตกใจในทันที

กู่ต้าหู่ค่อย ๆ เดินต่อไปข้างหน้า “ในใจข้ารู้ดี นางดีกับข้าก็เพียงเพื่อขอให้ท่านพ่อชอบนางเท่านั้น ยิ่งนางทำเช่นนั้น ข้ายิ่งอยากยั่วให้นางโมโห เพื่อให้ท่านพ่อเห็นตัวตนที่แท้จริงของนาง”

“แล้วผลเป็นอย่างไร แม่เลี้ยงของเจ้าเผยตัวตนชั่วร้ายออกมาหรือไม่”

กู่ต้าหู่ส่ายหน้า “ไม่ว่าข้าจะดื้อรั้นต่อต้านนางเพียงใด นางก็เอาแต่สั่งสอนข้า เอาใจข้าอย่างอดทน ถึงขนาดยังปกป้องข้าทุกทางต่อหน้าท่านพ่อ ข้ามักจะคิดว่าคนคนหนึ่งสามารถเสแสร้งได้เพียงหนึ่งเดือนสองเดือน แต่จะเสแสร้งแกล้งทำได้หลายปีเชียวหรือ”

“บางที นางคงไม่ได้เสแสร้งมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ทำดีต่อเจ้าจากใจจริงอย่างนั้นหรือ”

กู่ต้าหู่ผงะไป หันหน้ามามองซ่งชิงเป่ย “ก็อาจเป็นเช่นนั้น ความจริง ครั้งนี้ข้าหนีออกมาจากบ้าน ก็เพราะโกรธพวกเขา”

ภาพอดีตทุกอย่างฉายเข้ามาในหัวของเขา คิดว่าคำที่ซ่งชิงเป่ยพูดอาจจะเป็นความจริง

ก่อนหน้านี้ บางทีเขาคงจะอยู่ในสถานการณ์หน้ามืดตามัวจึงมองได้ไม่ทะลุปรุโปร่ง

ซ่งชิงเป่ยกล่าวต่อ “คนบนโลกนี้ กว่าจะได้เป็นคนใกล้ชิดกัน ก็ถือเป็นโชคชะตา พวกข้าห้าพี่น้องนั้นไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เล็ก เจ้าคงไม่รู้ ตอนข้าเด็ก ๆ ข้าอิจฉาพวกเด็กที่มีพ่อแม่คอยรักใคร่มากเพียงใด”

กู่ต้าหู่ยิ้ม “เจ้าอิจฉาข้าหรือ ความจริงข้าอิจฉาพวกเจ้ายิ่งกว่าเสียอีก พอข้าเห็นพวกเจ้าอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวที่ดูอบอุ่นมีความสุข ความรู้สึกเช่นนี้ช่างดีนัก ข้าเองก็อยากมีครอบครัวเช่นนี้บ้าง”

“เจ้าเองก็ทำได้” ซ่งชิงเป่ยกล่าวอย่างเฉียบขาด “ข้าเชื่อว่าท่านพ่อและแม่เลี้ยงของเจ้าในตอนนี้คงกำลังรอเจ้ากลับไปที่บ้าน เจ้าเพียงต้องขอโทษพวกเขาดี ๆ พวกเขาจะต้องให้อภัยเจ้าแน่”

กู่ต้าหู่ผงะไป กล่าวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ชิงเป่ย ขอบคุณเจ้ามาก”

เมื่อได้แลกเปลี่ยนพูดคุยครั้งนี้ เขาลองย้อนคิดกลับไปถึงประสบการณ์ในช่วงเวลานั้น กู่ต้าหู่ก็เหมือนจะรู้สึกเข้าใจได้ในทันที

ทั้งสองคนเดินต่อไปอีกพักหนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงหน้าจวนแม่ทัพ

อยู่ ๆ ซ่งชิงเป่ยก็หยุดฝีเท้า

กู่ต้าหู่มองเขาด้วยใบหน้างุนงง “มีอันใดหรือ”

ซ่งชิงเป่ยจริงจังขึ้นมา และกล่าวอย่างกล้าหาญ “ต้าหู่ ถ้าหากเจ้าชอบครอบครัวพวกข้าจริง ๆ เช่นนั้นก็มาเป็นครอบครัวเดียวกับพวกข้าได้ คือ ข้าหมายความว่า…”

“ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า” ไม่รอให้ซ่งชิงเป่ยกล่าวจบ กู่ต้าหู่ก็ขัดจังหวะเขา “ความจริงแล้ว ข้ามองพี่ชิงหลันไม่ต่างจากพี่สาวแท้ ๆ ทั้งยังมองพวกเจ้าเป็นเหมือนพี่น้องของข้า ที่เมืองหลวงแห่งนี้ข้ามีครอบครัวแล้ว ไปกันเถิด พวกเรากลับบ้านกัน!”

กู่ต้าหู่เกาะไหล่ของซ่งชิงเป่ยอย่างสบาย ๆ พาเขาเข้าไปในจวนแม่ทัพ

ซ่งชิงเป่ยยกยิ้มกระอักกระอ่วนบนใบหน้า “ฮ่า ๆ… ถูกต้อง เจ้าพูดได้ถูกต้องจริง ๆ ข้าหมายความเช่นนั้นล่ะ ฮ่า ๆ ๆ…”

หลังจากกลับจวน ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปสู่ห้องของตัวเอง

ซ่งชิงเป่ยกำลังเดินไปถึงหน้าประตูห้องของตน แต่ยังไม่ทันเดินเข้าไป อยู่ ๆ เขาก็หักเลี้ยว และมุ่งหน้าเดินไปที่ห้องของซ่งชิงซีที่อยู่ข้าง ๆ

ซ่งชิงซียังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานดูบันทึกราชการ ไม่ได้สนใจซ่งชิงเป่ยที่มาหาโดยไม่บอกกล่าว

ซ่งชิงเป่ยเองก็สบาย ๆ เขาเดินตรงไปยังเตียงยาว สองมือเท้าศีรษะ มองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง และกล่าวออกมาอย่างเศร้า สร้อย “ลมฤดูใบไม้ร่วงโบกพัด แสงจันทร์ส่องสว่าง ใบไม้ร่วงโรย กระจัดกระจาย อีกาเกาะอีกคืนวันรู้วันก็อาย คิดถึงไม่รู้เมื่อใดจะได้พบ… ข้าฝากใจเป็นห่วงไปกับพระจันทร์ สาดส่องคำนึงสะท้อนตามคูน้ำ…”

ได้ยินถึงตรงนี้ ซ่งชิงซีก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รีบวางมือจากบันทึก เงยหน้าขึ้นมองออกไป ก็เห็นซ่งชิงเป่ยนั่งอยู่บนเตียงซบลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างอาลัย

เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “วันนี้เจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดจึงรู้สึกว่าเจ้าแปลก ๆ”

อยู่ ๆ ซ่งชิงเป่ยหันหน้ามาแล้วกล่าวตอบ “วันนี้ ข้าอยากท่องบทกวีไม่ได้หรือ ท่านไม่ต้องห่วงข้า ทำงานของท่านต่อไปเถิด!”

“เจ้ามาส่งเสียงดังอย่างนี้ จะให้ข้าทำงานได้อย่างสงบใจได้อย่างไร” ซ่งชิงซีถอนหายใจด้วยสีหน้าหมดคำจะกล่าว “สมัยก่อนตอนที่เรียนหนังสือในสำนักศึกษา ท่านอาจารย์ให้เจ้าท่องบทกวี เจ้าใช้เวลาอยู่นานก็ยังท่องไม่ออกสักคำ เหตุใดวันนี้จึงท่องได้อย่างไหลลื่นเพียงนี้ ต้องมีเรื่องผิดปกติไม่ก็มีผีสางเข้าสิงเจ้าเป็นแน่ รีบบอกมาเถิด เจ้าพบเจอเรื่องอันใดมา”

“ข้าไม่เป็นอันใด คนเช่นข้า จะมีเรื่องอันใดได้” ซ่งชิงเป่ยปฏิเสธอย่างหนักแน่น

ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยอายุใกล้เคียงกันที่สุด ทั้งสองคนเรียนหนังสือมาด้วยกัน ผ่านประสบการณ์มากมาย ย่อมสนิทสนมเป็นธรรมดา

เวลาซ่งชิงเป่ยมีเรื่องอันใด ก็ชอบมาบอกกล่าวกับพี่สี่ จึงได้มาหาเขาที่นี่กลางดึก

ซ่งชิงซีเองย่อมเข้าใจเขามากที่สุด ตั้งแต่ตอนที่เขาก้าวเข้ามา เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีเรื่องในใจ เพียงแต่รอให้พูดออกมาเองเท่านั้น

ซ่งชิงซีนั่งลงที่เตียง รินน้ำชาให้ ดื่มใต้แสงจันทร์ไปด้วยกัน

ซ่งชิงซีเลิกคิ้วมองเขา และกล่าวเบา ๆ “ดื่มเถิด”

ซ่งชิงเป่ยหยิบเอาถ้วยชาลายครามขึ้นมาจิบเบา ๆ คำหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและกล่าว “ไอ้หยา เหตุใดชานี้จึงฝาดนัก”

“ยังจะบอกว่าเจ้าไม่เป็นไรอีกหรือ” อยู่ ๆ ซ่งชิงซีก็หัวเราะออกมา จากนั้นหยิบเอาจอกชาขึ้นมาจิบอย่างละเมียดละไม รสชาติติดที่ปลายลิ้น “ก่อนหน้านี้ตอนเจ้าดื่มชานี้ยังบอกว่าอร่อยอยู่เลย ดูท่าตอนนี้อารมณ์จะไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว ว่ามา มีเรื่องอันใดกันแน่”