ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 393 ข้าเหนื่อย ข้าจะนอนแล้ว

บทที่ 393 ข้าเหนื่อย ข้าจะนอนแล้ว

ตอนนี้จิ่งเทียนสิงที่อยู่ข้างนอกเริ่มหมดความอดทน เขาทุบประตูอย่างแรง พยายามข่มความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในใจ เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พระชายา ข้าเข้าใจได้ว่าเจ้ายังกังวลกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในคืนแต่งงาน แต่อีกไม่นานก็ดีขึ้นแล้ว รีบเปิดประตูเถิด!”

“คุณหนู ทำอย่างไรดีเจ้าคะ?” ชิงเถาได้ยินเสียงทุบประตูดัง ‘ปัง ๆ ๆ’ ก็หวาดกลัวขึ้นมา หัวใจดวงน้อยของนางเริ่มเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงเพราะเสียงนี้

ครั้งอยู่จวนมหาเสนาบดี นางยังพออาศัยอำนาจข่มเหงผู้อื่นได้ ทว่าบัดนี้อยู่ในจวนลี่อ๋อง นางไม่กล้าทำผิดแม้แต่น้อย

หลิวหรูเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่ต้องไปสนใจเขา”

ขณะที่กล่าวเช่นนั้นนางตะโกนไปนอกประตูอีกครั้ง “ไม่เปิด! ข้าไม่เปิด! ข้าเหนื่อย ข้าจะนอนแล้ว เรือนหลังของท่านอ๋องมีคนงามมากมายเพียงนั้น ท่านไปหาพวกนางเถิดเพคะ!”

“หลิวหรูเยว่! ข้าโปรดปรานเจ้าเพียงนี้แล้ว! เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก! ข้าไว้หน้าเจ้าแล้วเจ้ากลับไม่ต้องการ!”

จิ่งเทียนสิงโมโหเป็นอย่างมาก เขาเป็นท่านอ๋องที่สูงศักดิ์เพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นพระราชโอรสของมเหสี สตรีใดอยู่ต่อหน้าเขาแล้วไม่ว่านอนสอนง่ายหรือเอ่ยถ้อยคำรื่นหู ประจบเอาใจเขาบ้าง?

หลิวหรูเยว่ผู้นี้อาศัยว่าตนหน้าตาน่ามอง มีจวนมหาเสนาบดีคุ้มหลัง อีกทั้งยังรู้ดีว่าเขาพึงใจนางเพียงนี้ถึงได้ทำตามอำเภอใจ เขาไม่ควรตามใจนางจนติดเป็นนิสัยใช่หรือไม่?

“ฮ่า ๆ ๆ…”

ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะกังวานใสดุจกระดิ่งเงินของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากบนหลังคา

“นั่นผู้ใด?” สายตาของจิ่งเทียนสิงแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น เขาหันกลับไปมองบนหลังคา

เมื่อมองไป จึงเห็นไป๋เย่หานในชุดคลุมสีดำและซ่งชิงหลันในชุดสีแดง บุรุษหน้าตาหล่อเหลาและสตรีงดงามล้ำเลิศคู่นี้ถือครองบุคลิกลักษณะที่โดดเด่นเป็นพิเศษยืนอยู่บนหลังคาด้วยกันท่ามกลางค่ำคืนยามราตรี สายลมเยือกเย็นพัดเสื้อผ้าพวกเขาปลิวสไว ราวกับหลุดออกมาจากผืนภาพม้วน

อย่างไรก็ตาม จิ่งเทียนสิงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมความงามของพวกเขา

เขาขมวดคิ้วมุ่น ตะโกนใส่ทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “พวกเจ้าสองคน มาแอบซุ่มมองอันใดอยู่บนนั้น?”

งานแต่งงานของจิ่งเทียนสิง มีบรรดาเชื้อพระวงศ์ ทั้งท่านอ๋องและชินอ๋อง[1]* ล้วนมาทั้งสิ้น ซึ่งเขาส่งบัตรเชิญไปยังจวนหานอ๋องเช่นกัน ทว่า มีเพียงไป๋เย่หานเท่านั้นที่ไม่ปรากฏตัว

เมื่อครู่นี้บรรดาเชื้อพระวงศ์พึ่งพูดคุยกันเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าไป๋เย่หานไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย!

ตนเชิญเขามาอย่างเปิดเผย เขากลับไม่มา บัดนี้กลับมาหลบ ๆ ซ่อน ๆ ลอบฟังอยู่ในมุมมืดเช่นนี้ นี่หมายความว่าอย่างไร?

ไป๋เย่หานไม่คิดจะสนใจอีกฝ่าย และไม่แม้แต่ปรายตามอง

ในทางกลับกันซ่งชิงหลันพลันหัวเราะลั่นขึ้นมา เอ่ยกระเซ้า “นึกไม่ถึงว่าในคืนวันแต่งงาน เจ้าบ่าวเช่นลี่อ๋องจะถูกพระชายาเบือนหน้าหนี โธ่ เจ้าหมูที่น่าสงสาร… คืนเข้าหอที่งดงาม กลับน่าเวทนาถึงเพียงนี้…”

“หุบปาก!” จิ่งเทียนสิงถูกคำพูดของซ่งชิงหลันทำให้อับอาย เขาชี้ไปยังซ่งชิงหลันพร้อม คำรามลั่น “ซ่งชิงหลัน เจ้าถึงกับเรียกข้าเป็นหมู? เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะสั่งให้คนฉีกปากเจ้าแยกจากกัน!”

ทันทีที่เขากล่าวจบ ก็พลันสัมผัสได้ถึงฝ่ามือลมที่เยือกเย็นและทรงพลังพุ่งเข้ามาใส่

จิ่งเทียนสิงก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณโดยไม่ทันตั้งตัว จุดที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่นี้ปรากฏหลุมขนาดใหญ่ขึ้นมา สามารถจินตนาการได้เลยว่าหากเขาหลบไม่ทัน บัดนี้แม้แต่ชีวิตคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

คิดถึงตรงนี้แล้ว จิ่งเทียนสิงพลันหวาดกลัวขึ้นมา เขาจ้องมองไป๋เย่หานอย่างเคียดแค้นพร้อมทั้งเอ่ยขึ้น “หานอ๋อง นี่เจ้าพยายามจะฆ่าข้างั้นหรือ?”

ไป๋เย่หานเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ฆ่าเจ้า? ข้ายังคิดว่าสกปรกโสมมเกินไปด้วยซ้ำ เพียงแต่เจ้าปรามาสพระชายาของข้า ข้าเพียงแค่จะสั่งสอนบทเรียนเจ้าสักหน่อย”

“ฮ่า ๆ? พระชายางั้นรึ?” จิ่งเทียนสิงหัวเราะขึ้นมากะทันหัน “เดิมทีเสด็จพ่อก็มิได้พระราชทานงานสมรสให้พวกเจ้า เจ้ามีบรรดาศักดิ์เป็นพระราชโอรส กลับมาตามติดสตรีเช่นนี้ ช่างหยามเกียรติราชวงศ์ของเรายิ่งนัก!”

“เจ้า!” สายตาของไป๋เย่หานพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น เขายกมือขึ้นอีกครั้งหมายจะทุบตีคนข้างล่าง

ทันใดนั้นเวลานี้เอง ทหารองครักษ์จวนลี่อ๋องก็กรูกันเข้ามาหลังจากได้ยินเสียง

ทันทีที่พวกเขาเห็นหลุมขนาดใหญ่ข้างหน้าจิ่งเทียนสิง ต่างตกตะลึงโดยพลัน ทั้งหมดค้อมหัวลงอย่างหวาดหวั่น “เพราะข้าน้อยคุ้มกันไม่ดี ท่านอ๋อง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ขอรับ?”

จิ่งเทียนสิงถีบตัวพวกที่เข้ามาใกล้ ตะคอกด้วยน้ำเสียงดุดัน “พวกไร้ประโยชน์! พวกเจ้าคุ้มกันอย่างไร? แม้กระทั่งคนบุกเข้ามาในจวนอ๋องขนาดนี้แล้วก็ยังไม่รู้? หากข้ารอให้ขยะเช่นพวกเจ้ามาคุ้มกัน! เกรงว่าจะสิ้นชีวิตไปนานแล้ว!”

“ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต!”

องครักษ์ทุกนายจึงคุกเข่าลงบนพื้นโดยพร้อมเพรียงกัน

ซ่งชิงหลันมองดูเหตุการณ์ทุกอย่างเบื้องหน้า ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว พร้อมเอ่ยขึ้นมาเสียงต่ำ “เหตุใดท่านลี่อ๋องจึงเอาโทสะไปลงที่ผู้บริสุทธิ์เล่า?”

“ท่านอ๋องของพวกเราทำสิ่งใด ไม่ต้องให้สตรีชั้นต่ำเช่นเจ้ามาชี้นิ้วสั่ง!” ทันใดนั้น เสียงเยือกเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้องหอ

จากนั้นประตูห้องหอเปิดออก หลิวหรูเยว่ผู้ที่ใส่ชุดแต่งงานสีแดงสดเดินออกมา

นางเขม่นตามองซ่งชิงหลันอย่างดุร้าย ภาพของหญิงงามในชุดสีแดง ช่างเจริญหูเจริญตาเสียจริง ทว่า เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองคนแล้ว เห็นได้ชัดว่าซ่งชิงหลันผู้ที่มีบุคลิกลักษณะเฉพาะตัวนั้นโดดเด่นกว่า

สายตาของหลิวหรูเยว่เคลื่อนไปมองข้าง ๆ นาง จึงเห็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลาเย็นชาข้างกายซ่งชิงหลันผู้ที่นางเฝ้าถวิลหามาเนิ่นนาน หัวใจนางพลันปวดแปลบ ดวงตางดงามของนางพลันปรากฏร่องรอยความเจ็บปวดขึ้นมาแวบหนึ่ง

หากแต่นางรีบกลบฝังอารมณ์ในแววตา ลอบสาบานต่อตนว่าจะต้องแก้แค้นคนเหล่านั้นที่ทำให้นางไม่มีความสุข เช่นนั้น หัวใจของนางที่มีต่อไป๋เย่หานจะต้องตายไปเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ หลิวหรูเยว่จึงเบือนสายตาไปมองซ่งชิงหลันอย่างเยือกเย็น “ดึกดื่นเที่ยงคืนแม่นางซ่งไม่หลับนอนหรือ ถึงวิ่งโร่มาถึงหลังคาของจวนอ๋องของพวกเรา?”

ซ่งชิงหลันแย้มยิ้มและกล่าวตอบ “เดิมทีข้าจะไปนอนอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่เข้านอน เพราะท่านอ๋องกล่าวว่าอยากพาข้ามาดูความครึกครื้นให้ได้ พวกเราจึงมาที่นี่!”

ขณะที่กล่าวนางก็จงใจแลกเปลี่ยนสายตาหวานซึ้งกับไป๋เย่หาน

ไป๋เย่หานสบตานางตอบด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู

ภาพทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตารักใคร่ปานจะกลืนกินกันเช่นนี้ ทิ่มแทงเสียดลึกสายตาของหลิวหรูเยว่ นางลอบกำมือตนเองแน่น พยายามสุดความสามารถไม่ให้ผู้อื่นเห็นท่าทีแปลก ๆ ของตน

ในตอนนี้เอง ซ่งชิงหลันหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งแล้วกล่าวต่อ “นึกไม่ถึงว่าจะได้รับชมฉากดี ๆ ของท่านอ๋องที่ถูกปฏิเสธในคืนแต่งงาน หากเรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ ข้าว่าทุกคนต้องสนอกสนใจเป็นแน่”

“เจ้ากล้ารึ!” จิ่งเทียนสิงตะโกนขึ้นมาอย่างโมโห

เมื่อคิดว่าเขา ลี่อ๋องผู้ที่มีชื่อเสียงมาโดยตลอด ในคืนแต่งงานกลับเกิดเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ขึ้น หากเล่าลือออกไป เขาจะเอาหน้าไปวางไว้ที่ใด?

ไม่ว่าหลิวหรูเยว่จะไม่ยอมรับ ทว่าความเป็นจริงคือ บัดนี้นางเป็นคนของจวนลี่อ๋อง ต้องล่มหัวจมท้ายไปด้วยกันกับลี่อ๋อง

หากลี่อ๋องเสื่อมเสียชื่อเสียง นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการตบหน้านาง

นางจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นเป็นอันขาด

นางพลันคว้าแขนของจิ่งเทียนสิงไว้ ส่งสีหน้าเย้ยหยันให้ซ่งชิงหลัน เอ่ยด้วยท่าทีขบขัน “เช่นนั้นเกรงว่าแม่นางซ่งชิงหลันคงต้องผิดหวังเสียแล้ว”

[1] ชินอ๋อง เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่หนึ่ง เชื้อพระวงศ์ที่เป็นยศรองลงมาจากองค์จักรพรรดิเท่านั้น โดยได้รับการแต่งตั้งจากองค์จักรพรรดิ