ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 394 ท่านอ๋องคงไม่ลอบฟังกระมัง

บทที่ 394 ท่านอ๋องคงไม่ลอบฟังกระมัง

หลินหรูเยว่หันหน้ากลับไป แสร้งทำเป็นมองจิ่งเทียนสิงที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตารักใคร่ และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเรา เป็นวันที่สวยงาม พวกเรากลับเข้าไปพักผ่อนในห้องเถิดเพคะ”

จิ่งเทียนสิงที่ลุ่มหลงความงามของนางมาโดยตลอด พอได้ยินถ้อยคำหวานหูจากหลิวหรูเยว่ จึงอดรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจไม่ได้ แทบอยากจะทวงคืนความเป็นธรรมให้นางประเดี๋ยวนี้

อย่างไรก็ตาม ยังมีคนสองคนคอยชมความครึกครื้นอยู่บนหลังคา

จิ่งเทียนสิงขมวดคิ้ว หัวเราะเยาะเย้ย “ได้ยินแล้วหรือยัง? พวกเราต้อง… หานอ๋องคงไม่สนใจซุ่มฟังใช่หรือไม่? ไม่เช่นนั้นจะไร้ศักดิ์ศรีเกินไปแล้วกระมัง”

“ฮ้าวววว…”

ซ่งชิงหลันเอามือป้องปากหาว แล้วกล่าวว่า “ข้าง่วงแล้ว ในเมื่อไม่มีอันใดน่าชมแล้ว ท่านอ๋อง พวกเรากลับกันก่อนเถิด”

“ได้ ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับพระชายา” ไป๋เย่หานผุดรอยยิ้มพรายออกมา จากนั้นเขากอดกุมเอวซ่งชิงหลัน ‘ฟึ่บ!’ พริบตาเดียวกลับกลายเป็นเงาสีดำทะยานกลับไปยังจวนแม่ทัพพร้อมกับซ่งชิงหลัน

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไปแล้ว หลิวหรูเยว่ผ่อนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

นางกำลังจะดึงมือของจิ่งเทียนสิงออก ทว่าทันใดนั้นเอง จิ่งเทียนสิงพลันคว้าข้อมือของนางไว้แน่น

หลิวหรู่เยว่พลันไม่อาจขยับเขยื้อน นางมองเขาด้วยความตกใจระคนโกรธเคือง และเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว “ท่านจะทำอันใด? ปล่อยข้านะ!”

จิ่งเทียนสิงค่อย ๆ เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา เคลื่อนเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าของนางอย่างช้า ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า “พระชายา เหตุใดเจ้าถึงถามคำถามนี้ออกมา ข้ายังจะทำสิ่งใดได้? แน่นอนว่าต้องทำตามที่พระชายาปรารถนา เข้าห้องหอกับพระชายาอย่างไรเล่า พวกเราไปกันเถิด!”

สิ้นคำ เขาดึงหลิวหรูเยว่เข้าไปในห้องหออย่างอดใจรอไม่ไหว

“ปล่อยข้า! จิ่งเทียนสิง ท่านปล่อยข้า! เมื่อครู่นี้ข้าเพียงแต่แสดงให้ซ่งชิงหลันเห็นเท่านั้น ข้าไม่อยากเข้าห้องหอกับท่าน!”

จิ่งเทียนสิงได้ยินคำพูดของนาง ดวงตาพลันแดงก่ำด้วยความโมโห หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว เขาทุ่มหลิวหรูเยว่ลงบนเตียง “ข้าไม่มีเวลามาแสดงละครกับเจ้า ในเมื่อเจ้าแต่งงานกับข้าแล้ว เจ้าย่อมเป็นคนของข้า ข้าอยากจะทำสิ่งใดก็จะทำสิ่งนั้น!”

หลิวหรูเยว่อ่อนแอบอบบางมาโดยตลอด จะทานทนการกระทำหยาบคายของจิ่งเทียนสิงได้อย่างไร

ความเจ็บปวดที่เข้ามากะทันหันทำให้นางน้ำตารื้นขอบตา

ชิงเถาที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนี้จึงรีบวิ่งเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง ตะโกนเรียกอย่างร้อนใจ “คุณหนู! คุณหนู ท่านไม่เป็นอันใดนะเจ้าคะ…”

“บ่าวอย่างเจ้าคิดจะเข้ามาทำอันใด!” จิ่งเทียนสิงตบชิงเถาฉาดหนึ่ง

ชิงเถาถูกตบหน้าอย่างรุนแรงจนล้มลงกับพื้น สายตาที่มองจิ่งเทียนสิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

จิ่งเทียนสิงยิ้มอย่างเยือกเย็น ชี้ไปยังหลิวหรูเยว่ที่อยู่บนเตียงแล้วเอ่ยขึ้น “บัดนี้ นางไม่ใช่คุณหนูจวนมหาเสนาบดีของพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ภายหน้าให้เรียกนางว่าพระชายา เข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเข้าใจแล้ว!” ชิงเถารีบลุกขึ้น คุกเข่าลงตรงหน้าจิ่งเทียนสิง ก้มหัวยอมรับความผิด

“ชิงเถา… ชิงเถา…”

หลิวหรูเยว่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง มองสาวใช้อย่างเป็นกังวล

หลิวหรูเยว่เติบใหญ่มาพร้อมกับชิงเถา ความรู้สึกระหว่างพวกเขาข้ามผ่านความสัมพันธ์ให้ที่พักพิงกันมาเนิ่นนานแล้ว มีเพียงตนเท่านั้นที่รังแกนางได้ นอกจากตนแล้วผู้ใดก็ไม่อาจรังแกนาง แน่นอนว่ายามนี้ในใจของหลิวหรูเยว่ย่อมรู้สึกไม่ยินดี

จิ่งเทียนสิงขมวดคิ้วมุ่น ตะโกนออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “ผู้ใดก็ได้! ลากนังทาสต่ำต้อยคนนี้ออกไปโบยยี่สิบไม้! ให้มันมาขวางมือขวางเท้าอยู่ตรงนี้ คงไม่เป็นการดีนัก!”

“ขอรับ!”

เสียงหนักแน่นทรงพลังดังขึ้น จากนั้น องครักษ์หลายนายเดินเข้ามาลากชิงเถาออกไปด้วยสีหน้าว่างเปล่าโดยไม่แม้แต่เหลียวมอง

อีกทั้งยังปิดประตูห้องหอไว้แน่นสนิท

“ชิงเถา! ชิงเถา!” หลิวหรูเยว่กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที คิดจะลุกออกไปจากเตียง

จิ่งเทียนสิงเห็นเช่นนี้แล้ว พลันโน้มตัวเข้าไปหาโดยพลัน พร้อมทั้งกักตัวหลิวหรูเยว่ไว้ใต้ร่าง ยิ้มหยอกล้อนาง “พระชายา เจ้าจะไปที่ใด? หืม?”

หลิวหรูเยว่มองเขาอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยขึ้น “จิ่งเทียนสิง หากเกิดอันใดขึ้นกับชิงเถาแล้วล่ะก็ ข้า… ข้าจะเกลียดชังเจ้าจนตาย!”

“นี่เจ้าข่มขู่ข้างั้นรึ?” จิ่งเทียนสิงหรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมเอ่ยเยาะหยันนาง “แม่นาง อย่าริคิดจะท้าทายความอดทนของข้าอีกเลย ดูเหมือนข้าจะตามใจเจ้าเกินไป จึงทำให้เจ้าลืมสถานะของตนเองเช่นนี้! วันนี้ข้าจะกำราบเจ้าให้ว่านอนสอนง่าย!”

สิ้นเสียง เขาฉีกกระชากชุดแต่งงานของหลิวหรูเยว่เป็นชิ้น ๆ อย่างกักขฬะไร้ความปรานี

“อ๊า!” หลิวหรูเยว่หวีดร้อง ปกปิดหน้าอกของตนตามจิตใต้สำนึกและสัญชาตญาณ

หากแต่จิ่งเทียนสิงคว้ามือของนางเอาไว้ “ยังจะปกปิดไปเพื่ออันใดอีก ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมาก่อนหรือ”

จากนั้น น้ำเสียงเจ็บปวดกล้ำกลืนฝืนทนของหลิวหรูเยว่ก็ดังออกมาจากห้องหอ

หลังจากเสร็จกิจแล้ว จิ่งเทียนสิงไม่ได้อยู่ค้างคืน ทว่าลุกขึ้นจัดแจงใส่เสื้อผ้าตน

เขาหันหน้ากลับไปมองหลิวหรูเยว่ผู้ที่นิ่งงันน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “หลิวหรูเยว่ ข้าจะบอกเจ้าให้ เจ้าไม่ใช่คุณหนูจวนมหาเสนาบดีอีกต่อไปแล้ว ข้าเป็นผู้มอบสถานะพระชายาให้เจ้า นับว่าโปรดปรานเจ้าอย่างถึงที่สุด เจ้าต้องเข้าใจว่าจวนอ๋องแห่งนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินของข้า หากภายหน้าเจ้าอยากมีชีวิตที่ดี เช่นนั้นเจ้าก็ต้องทำให้ข้าพึงพอใจ! หึ!”

จิ่งเทียนแค่นหัวเราะ จากนั้นจึงหมุนตัวจากไป

ทันทีที่เดินออกไปนอกห้อง ก็เห็นชิงเถาที่ถูกโบยยี่สิบไม้ถูกโยนไว้หน้าประตู นางถูกโบยถึงขั้นที่ไม่อาจขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

จิ่งเทียนสิงยิ้มเย็นแล้วถีบนางหนึ่งที “ของอัปมงคล!”

“อ๊ะ!” ชิงเถาครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด กัดฟันแน่นไม่กล้าส่งเสียงใดอีกต่อไป ด้วยกลัวว่าหากทำให้จิ่งเทียนสิงโกรธอีกครั้ง และนางจะถูกตีอีก

หลังจากได้ยินเสียงจิ่งเทียนสิงจากไปแล้ว หลิวหรูเยว่รีบลุกขึ้นนั่ง สวมใส่เสื้อผ้าลงไปลวก ๆ ข่มความเจ็บปวดบนร่างกาย ลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งออกไปนอกประตู

“ชิงเถา! ชิงเถา…” เมื่อเห็นชิงเถาถูกโบยอย่างน่าเวทนา หลิวหรูเยว่ร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ได้

ชิงเถาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พยายามกลั้นน้ำตากัดฟันยิ้มออกมา และเอ่ยอย่างอ่อนแรง “คุณหนู… ข้าไม่เป็นไร…”

หากแต่อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ร้องไห้ออกมา

หลิวหรูเยว่เห็นนางเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ จึงพยายามพยุงนางขึ้นมา “ไปเถิด ข้าจะพาเจ้ากลับเข้าไปในห้อง”

หลังจากกลับเข้ามาในห้องแล้ว หลิวหรูเยว่ถอดเสื้อข้างนอกให้ชิงเถาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นบาดแผลถูกโบยของนาง จำต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง จากนั้นนางจึงนำยาห้ามเลือดออกมา ใส่ยาให้นางอย่างเงอะงะ

ชิงเถากัดฟัน แล้วมองหลิวหรูเยว่ “คุณหนู วันคืนข้างหน้าพวกเราจะอยู่จวนอ๋องนี้อย่างไรเจ้าคะ?”

ภายในใจนางย่อมรู้ดี วันคืนที่กำลังจะมาถึง ย่อมลำบากยากเย็นยิ่งกว่าอยู่ในจวนมหาเสนาบดีเป็นพันเท่า

สายตาของหลิวหรูเยว่เคร่งเครียดขึ้นมา นางกระซิบเบา ๆ “อยากอยู่เช่นไรก็อยู่เช่นนั้น!”

นางลอบสบถสาบานในใจ นางไม่มีวันให้ซ่งชิงหลันเห็นนางเป็นที่ขบขันอีกเป็นอันขาด! นางจะต้องมีชีวิตที่ดียิ่งกว่านาง!