ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 402 ที่บ้านมีเรื่องอันใดหรือไม่

บทที่ 402 ที่บ้านมีเรื่องอันใดหรือไม่

กู่ต้าหู่ที่เหม่อลอยมาตลอด อยู่ ๆ ก็ถูกเรียกกะทันหันเช่นนี้ จึงไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอันใดขึ้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “หา?”

“เจ้าเป็นอันใดไปน่ะ?” อู่เชียนเชียนหน้านิ่วคิ้วขมวด เอ่ยถามอีกครั้ง “ข้ากำลังถามเจ้า เจ้าอยากไปเรือนพักร้อนวั่งเหมยกับพวกเราหรือไม่?”

กู่ต้าหู่เลือบมองซ่งชิงเป่ยโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเขาดูไม่สู้ดีนัก “อันที่จริง ข้าตั้งใจว่าจะกลับบ้าน”

“ต้าหู่? เจ้าจะกลับบ้านหรือ? เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยถึงเรื่องนี้มาก่อน?” หลิวกุ้ยเสียมองเขาอย่างเป็นกังวล เอ่ยถามต่อ “หรือมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นที่บ้านของเจ้า?”

“ไม่มี ไม่มีขอรับ” กู่ต้าหู่สะบัดมือปฏิเสธแล้วกล่าวตอบเสียงเบา “ข้าเพียงแต่… คิดถึงบ้านขึ้นมานิดหน่อยเสียแล้ว”

หลิวกุ้ยเสียพยักหน้ารับรู้ อย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก คิดถึงบ้านก็ไม่แปลกอันใด

อู่เชียนเชียนพยายามโน้มน้าวอีกครั้ง “นี่ ในเมื่อที่บ้านไม่มีเรื่อง เหตุใดเจ้าต้องรีบร้อนกลับบ้านด้วยเล่า? ไม่สู้เจ้าไปเรือนพักร้อนวั่งเหมยกับพวกเราก่อน ค่อยกลับไปก็ยังไม่สาย”

“เอ่อ… เรื่องนี้… ข้า……” กู่ต้าหู่เผยสีหน้าลำบากใจออกมา

ซ่งชิงหลันกำลังจะช่วย แต่ทันใดนั้น ซ่งชิงเป่ยก็เปิดปากขึ้นมาเสียก่อน เขาจ้องมองกู่ต้าหู่อย่างจริงจัง กล่าวเน้นย้ำทีละคำ “ต้าหู่ คืนนั้นเจ้ารับปากข้า ขอแค่เพียงข้าไปเรือนพักร้อนวั่งเหมย เจ้าจะไปกับข้า เจ้าลืมแล้วหรือ?”

กล่าวจบเขายังคงจับจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

ท่านพี่สี่บอกว่า ให้เขาปล่อยวางตัวเอง นั่นเท่ากับว่าปล่อยกู่ต้าหู่เช่นกัน

เช่นนั้น ขอแค่เพียงเขาแต่งงานกับสตรีจากเรือนพักร้อนวั่งเหมย นั่นก็ถือว่าเป็นการปลดปล่อยพวกเขา การเดินทางไปยังเรือนพักร้อนวั่งเหมยในครั้งนี้จะเป็นความทรงจำครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้เผชิญร่วมกัน

คืนนั้น…

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น สีหน้าของกู่ต้าหู่กลับสับสนยิ่งกว่าเดิม

กู่ต้าหู่กัดฟันข่มกลั้นอารมณ์แล้วพยักหน้า “ได้ ข้าจะเดินทางไปด้วยกันกับพวกท่าน”

“เย้! ดียิ่งนัก! อย่างนั้นทุกคนก็เริ่มออกเดินทางได้แล้ว!” อู่เชียนเชียนตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจ

ทันใดนั้นเอง เสียงใสกังวาลของเด็กเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมา

ซ่งซิงเยว่เอ่ยด้วยท่าทีขึงขัง “ข้าและเฉินเฉินก็จะไปเช่นกันเจ้าค่ะ!”

ทุกคนหันไปมองซ่งซิงเยว่ด้วยสีหน้าลำบากใจ หลิวกุ้ยเสียจึงเอ่ยกล่อมนาง “เยว่เยว่ เจ้ายังเด็ก หากเดินทางไปยังสถานที่ที่ห่างไกลเช่นนั้นจะต้องเหนื่อยมากเป็นแน่ ร่างกายเล็ก ๆ ของเจ้าจะทนไม่ไหวเอา เหตุใดเจ้าไม่อยู่ที่บ้านเล่า ที่นี่ยังมีท่านยายและป้าที่จะเล่นกับเจ้า? ดีหรือไม่?”

“ไม่ดี!” ซ่งซิงเยว่กล่าวปฏิเสธทันที

เด็กหญิงยกมือขึ้นกอดอกอย่างไม่พอใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าชัง “พวกท่านผู้ใหญ่ ก็เป็นเช่นนี้ตลอด เอาแต่บอกว่าพวกเรายังเด็กไปนู่นมานี่ไม่ได้ พวกท่านกลับไปเล่นสนุกอยู่คนเดียว ฮึ! ข้าโกรธแล้ว!”

ถึงแม้ซ่งชิงหลันจะรู้ว่านางแกล้งทำ แต่ก็อดใจอ่อนไม่ได้ รีบเอ่ยกับนาง “เอาล่ะ เช่นนั้นแม่ไม่ไปแล้ว แม่จะอยู่กับเจ้าที่บ้านดีหรือไม่?”

ซ่งซิงเยว่ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของนางพลันเบิกกว้าง

เป็นเช่นนี้จะได้อย่างไร? สิ่งที่นางต้องการคืออยากไปเที่ยวสนุกกับพวกเขา อย่างไรเสีย นางก็เล่นอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้จนเบื่อหน่ายแล้ว

อู่เชียนเชียนเอ่ยแทรกขึ้นมาโดยพลัน “พี่ชิงหลัน ท่านจะไม่ไปได้อย่างไรกัน? ไม่เช่นนั้นก็พาเยว่เยว่กับเฉินเฉินไปด้วยกันเถิด พวกเรามีหลายคนเพียงนี้ จะดูแลเด็กน้อยสองคนนี้ไม่ได้เลยเชียวหรือ? อีกอย่าง เฉินเฉินและเยว่เยว่ก็ไม่เด็กแล้ว ถึงเวลาที่จะพาพวกเขาไปเปิดหูเปิดตากับโลกภายนอกแล้ว”

“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! ท่านแม่ ท่านพาพวกเราไปด้วยนะ” ซ่งซิงเฉินเริ่มออดอ้อนอีกแรงเช่นกัน บ่งบอกว่าเขาอยากไปด้วยจริง ๆ

ดวงตากลมโตของซ่งซิงเยว่สอดส่ายไปรอบ ๆ อย่างใคร่ครวญ จากนั้นนางจึงโผเข้าไปหาไป๋เย่หาน กะพริบดวงตากลมโตน่าสงสารคู่นั้นปริบ ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ท่านพ่อ… ท่านพ่อ… ท่านพาเยว่เยว่และเฉินเฉินไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ……..”

แล้วทาสลูกสาวอย่างไป๋เย่หานจะต้านทานการออดอ้อนเช่นนี้ได้อย่างไร เขาพ่ายแพ้ในทันที สีหน้าเฉยชาเยือกเย็นก่อนหน้านั้นกลับมาเป็นยิ้มแย้ม บีบแก้มนุ่ม ๆ ของซ่งซิงเยว่แล้วเอ่ยขึ้น “ได้ พ่อจะพาพวกเจ้าไป”

เมื่อซ่งซิงเยว่และซ่งซิงเฉินได้ยินคำนี้ พวกเขามองหน้าอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้อย่างรู้กัน

ซ่งชิงหลันที่เห็นสีหน้ามีความสุขของพวกเขา ไม่ได้เอ่ยอันใดให้มากความ เพียงแค่หัวเราะออกมา

ทุกคนบนโต๊ะทานข้าวล้วนมีสีหน้ามีความสุข ยังคงหารือกันเรื่องที่จะออกเดินทางพรุ่งนี้อย่างตื่นเต้น มีเพียงกู่ต้าหู่และซ่งชิงเป่ยสองคนเท่านั้นที่ดูราวกับขาดความสนใจ ประหนึ่งอยู่ผิดที่ผิดทาง

คืนนั้น หลังจากกลับมาพักผ่อนที่ห้องแล้ว ไป๋เย่หานก็บอกความสงสัยที่เขามีให้ซ่งชิงหลันฟัง “ชิงเป่ยกับต้าหู่มีปัญหากันหรือไม่?”

ซ่งชิงหลันหัวเราะ “เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนั้น?”

“ข้าเพียงรู้สึกว่า ท่าทีของพวกเขาบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่นี้แปลก ๆ ราวกับว่าพวกเขาจงใจหลบเลี่ยงกันและกัน ต้องมีอันใดบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาแน่”

“ท่านอ๋องเริ่มนินทาเรื่องผู้อื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ชิงเป่ยเป็นน้องชายของเจ้าไม่ใช่หรือ? เรื่องของชิงเป่ยก็คือเรื่องของเจ้า เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า ดังนั้นต้องไตร่ตรองดูสักหน่อยเป็นธรรมดา”

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา หัวใจของซ่งชิงหลันพลันอบอุ่นขึ้นมา

ซ่งชิงหลันแย้มยิ้มบาง ๆ เดินไปช่วยถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกให้เขา “พวกเราเข้าไปกะเกณฑ์เรื่องของพวกเขาไม่ได้ ให้พวกเขาแก้ไขปัญหาเองเถิด พวกเรามาคิดแก้ไขเรื่องของตนก่อนดีกว่า”

“พวกเรายังมีเรื่องอันใดอีกหรือ?” ไป๋เย่หานมองซ่งชิงหลันอย่างงุนงง

ซ่งชิงหลันชายตามองเขา เอื้อมมือออกไปจิ้มแผ่นอกแน่นของชายหนุ่ม “ท่านยังกล้าถามอีกหรือ เรื่องของเฉินเฉินและเยว่เยว่อย่างไรเล่า หากครั้งนี้ท่านปล่อยให้พวกเขาไป ครั้งหน้าพวกเขาจะต้องเกาะติดท่านให้พาพวกเขาเที่ยวเตร่ไปทั่วเป็นแน่ ข้าได้ยินว่าการเดินทางไปเรือนพักร้อนวั่งเหมยนั้นอันตราย ข้ากังวลว่าพวกเขาสองคน…”

“อย่ากลัวไปเลย ยังมีข้าอยู่ไม่ใช่หรือ?” ไป๋เย่หานโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนของตน “ข้าจะต้องปกป้องพวกเจ้าทั้งสามให้ดี เอาล่ะ ฟ้ามืดแล้ว พระชายา พวกเรารีบเข้านอนเถิด”

ซ่งชิงหลันเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของไป๋เย่หาน ก็คาดเดาความคิดของเขาได้ทันที

นางหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไป๋เย่หาน วันนี้ข้าจะนอน ท่านห้ามแตะต้องข้าเป็นอันขาด”

“เหตุใดล่ะ?” ไป๋เย่หานงงงวย

“พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าตรู่ รีบนอนเถิด”

สิ้นคำซ่งชิงหลันพลันกวักมือเรียกเขา ตบปุปุลงบนเตียงข้างนาง

ไป๋เย่หานขึ้นเตียงไปอย่างเชื่อฟัง กอดนางไว้จากทางด้านหลัง ทั้งสองคนหลับไปพร้อม ๆ กัน

แต่ในคืนนี้ ยังเป็นคืนที่มีบางคนนอนไม่หลับพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา

กู่ต้าหู่เบิกตากว้างจ้องมองท้องฟ้ายามราตรีสีดำสนิท

เขากลั้นหายใจ ใช้กำลังภายในฟังความเคลื่อนไหวจากห้องข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ดังคาด ซ่งชิงเป่ยพลิกตัวไปมานอนไม่หลับเช่นกัน

“เฮ้อ…”

กู่ต้าหู่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พึมพำกับตนเอง “ช่างเถิด ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ หากไปถึงเรือนพักร้อนวั่งเหมยแล้ว ค่อยดูสถานการณ์เอาแล้วกัน”