ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 407 ต้องรออีกสองสามวัน

บทที่ 407 ต้องรออีกสองสามวัน

“ว่าอย่างไรนะ มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ” หลังจากซ่งชิงเป่ยฟังจบก็ตกใจอย่างมาก

เขาเงยหน้าขึ้นมองห้องพักชั้นบนโดยไม่รู้ตัว ในใจลอบคิด ‘เช่นนั้นแล้ว เมื่อคืนต้าหู่ได้ยินเสียงท่านพี่และพี่เขยกระทำการกันอย่างนั้นหรือ แล้วเขาจะหลับสนิทหรือไม่ ไม่แปลกเลยที่สายเพียงนี้แล้วยังไม่ตื่น เขาคงลำบากอย่างมาก ข้าควรขึ้นไปแสดงความเป็นห่วงหน่อยหรือเปล่า อ้อ ไม่สิ ไปดูเขาเสียหน่อยก็พอ’

ซ่งชิงเป่ยกังวลว่าความตั้งใจของตนจะชัดเจนเกินไป จึงกระแอมเบา ๆ สองครั้ง แสร้งกล่าวออกมา “เช่นนั้นเมื่อคืนต้าหู่จะหลับสนิทได้อย่างไร”

อู่เชียนเชียนหัวเราะคิกคัก “ดังนั้นตอนนี้เลยยังไม่ตื่นอย่างไรเล่า สงสัยคงจะนอนได้ไม่นานนัก”

“แต่ถ้าหากพวกเขายังไม่ตื่นอีก อีกเดี๋ยวจะไม่มีเรือขึ้นเกาะหรือเปล่าเจ้าคะ” ซุนอิงหนิงเอ่ยถามเบา ๆ

พอดีกับที่ตอนนี้พนักงานยกอาหารมาให้ พอได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็ถามออกมาคำหนึ่ง “นายท่านทุกท่าน วันนี้พวกท่านมีแผนจะนั่งเรือไปเกาะดอกเหมยหรือขอรับ”

ซ่งชิงหนานพยักหน้า “ใช่”

พนักงานผู้นั้นรีบกล่าว “โอ้! เช่นนั้นต้องรีบหน่อยแล้วขอรับ ที่ท่าเรือมีเรือขึ้นเกาะเพียงลำเดียว แต่ถึงแม้จะมีเรือหลายลำ ด้วยจำนวนคนที่หมายจะขึ้นเกาะ ถ้าหากพวกท่านไปสาย เช่นนั้นจะต้องรอไปอีกสองสามวันเลยนะขอรับ”

“เอ๋ ต้องรอไปอีกสองสามวันหรือ” อู่เชียนเชียนตกใจในทันที

“ใช่ขอรับ จากที่นี่ไปที่เกาะดอกเหมยต้องใช้เวลาสองวัน นี่ทั้งไปทั้งกลับ จะต้องใช้เวลาสี่วันได้” พนักงานยิ้ม “นายท่านทุกท่านเชิญกินกันก่อนเถิด ข้าขอไปทำงานก่อนแล้วขอรับ”

หลังจากเห็นว่าพนักงานจากไปแล้ว อู่เชียนเชียนอดขมวดคิ้วไม่ได้ “หากพลาดเรือลำนี้ พวกเราต้องรออีกหลายวัน เช่นนั้นจะเสียเวลาเกินไปแล้ว ที่สำคัญคือวันที่สิบใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้าหากต้องรออีกหลายวันคงไม่ต้องไปแล้วกระมัง”

ซ่งชิงเป่ยยืนขึ้นในทันที “ข้าขึ้นไปดูก่อนแล้วกัน”

กล่าวจบ เขาเดินขึ้นไปชั้นบนทันที

ทุกคนล้วนจ้องมองแผ่นหลังของเขาไม่คลาดสายตา ยามที่กำลังจะอุทานชื่นชมในความกล้าหาญของเขาที่กล้าไปเคาะประตูห้องท่านอ๋อง ก็เห็นว่าเขากลับเดินเข้าไปในห้องของกู่ต้าหู่ที่อยู่ข้าง ๆ เสียอย่างนั้น

อู่เชียนเชียนกระตุกมุมปาก พึมพำเบา ๆ “ข้าคิดอยู่แล้วเชียว เขาจะกล้าเพียงนั้นเสียที่ไหน”

ในตอนนั้นเอง ที่ด้านบนก็มีเสียงตกใจของซ่งชิงเป่ยดังขึ้น “แย่แล้ว!”

คนที่อยู่ชั้นล่างเปลี่ยนสีหน้าทันที รีบวิ่งขึ้นไปข้างบน

ส่วนซ่งชิงหลันที่อยู่ห้องข้าง ๆ ได้ยินเสียงก็ตกใจเช่นกัน รีบสบสายตากับไป๋เย่หานที่อยู่บนร่าง จากนั้นก็แยกย้ายกันลงจากเตียง และรีบสวมใส่เสื้อผ้า

“เป็นอันใดไป เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

ทุกคนเดินเข้าไปในห้อง เห็นเพียงซ่งชิงเป่ยอยู่ในนั้นเพียงคนเดียว

ซ่งชิงเป่ยสีหน้าเคร่งขรึม หันหน้ามามองทุกคน “ต้าหู่ไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว เห็นว่าในมือของซ่งชิงเป่ยมีกระดาษแผ่นหนึ่ง “ขอข้าดูหน่อย”

นางหยิบเอากระดาษมาดู เห็นเพียงว่าในนั้นเขียนเอาไว้ ‘ขอนำไปก่อน เจอกันที่เรือนพักร้อนวั่งเหมย’

ซ่งชิงหลันรีบตรวจสอบทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว “ในห้องไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ข้าวของของต้าหู่ก็ไม่อยู่แล้ว ดูท่า เขาคงจะจากไปเอง”

ตัดความเป็นไปได้ที่จะถูกลักพาตัวออกไปได้

ในตอนนั้น ซุนอิงหนิงชี้ไปที่มุมล่างขวาของกระดาษในมือซ่งชิงหลัน เอ่ยอย่างสงสัย “เอ๋ เหตุใดตรงนี้จึงมีภาพกิ่งดอกเหมยด้วยเล่า”

ซ่งชิงหลันที่สังเกตเห็นแล้ว รู้สึกว่ากิ่งดอกเหมยนี้คุ้นตาเป็นอย่างมาก เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เพียงอู่เชียนเชียนได้ยิน ก็รีบรุดเข้ามาดู จึงได้อธิบายพร้อมรอยยิ้ม “ต้าหู่เองบอกไว้ในจดหมายแล้วไม่ใช่หรือ เขาจะไปที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยก่อน ดังนั้นกิ่งดอกเหมยนี้คงหมายถึงเรือนพักร้อนวั่งเหมยกระมัง”

เรือนพักร้อนวั่งเหมยหรือ

ทันใดนั้นดวงตาของซ่งชิงหลันก็ส่องประกายแวบหนึ่ง ราวกับนึกบางอย่างออก นางค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นยิ้มทันที ในใจลอบกล่าว ‘จะเป็นอย่างที่นางคิดหรือไม่นะ’

ในตอนนี้ อู่เชียนเชียนเดินมาถึงตรงหน้าของซ่งชิงเป่ยที่กำลังจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ตบไหล่ของเขาเบา ๆ “ชิงเป่ย เจ้าอย่าได้สิ้นหวังเกินไปเลย ว่ากันว่าสาวงามแสนดีเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม ต้าหู่คงจะอยากต่อสู้กับเจ้าอย่างเป็นธรรม แต่ก็กลัวว่าจะกระอักกระอ่วนกัน จึงได้นำไปก่อน”

“แต่ว่า เหตุใดข้าจึงดูไม่ออกเลยล่ะว่าต้าหู่ต้องการจะแต่งกับคุณหนูแห่งเรือนพักร้อนวั่งเหมย” ฉูซื่อโม่วเอ่ยความสงสัยออกมา “อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเราคุยกันว่าจะมาเรือนพักร้อนวั่งเหมย ต้าหู่ปฏิเสธตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ”

“ไอ้หยา! คนเราก็เปลี่ยนกันได้สิ!” อู่เชียนเชียนมุ่ยปาก “ไม่แน่ว่าตลอดทางนี้เขาเห็นคนมากมายไปที่เรือนพักร้อนวั่งเหมย เขาคงสนอกสนใจขึ้นมากระมัง! นี่สมเหตุสมผลแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เขาบอกว่าไม่อยากไป ตอนนี้กลับอยากไปแล้ว จึงได้กลัวว่าจะกระอักกระอ่วนเพราะการเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเช่นนี้ จึงได้ไปคนเดียวอย่างไรเล่า”

“เอ่อ… จะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ เหตุใดข้าจึงรู้สึกแปลก ๆ ล่ะ”

“ไอ้หยา! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่! ฉูซื่อโม่ว วันนี้เจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดจึงเอาแต่คัดค้านข้าอยู่เรื่อย!” พูดไปอู่เชียนเชียนก็โมโหขึ้นมา

ฉูซื่อโม่วกระวนกระวายในทันที “เปล่าเสียหน่อย เชียนเชียน ข้าก็เพียงเอ่ยความสงสัยของข้าเท่านั้น เจ้าอย่าโกรธเลย”

“เฮอะ!” อู่เชียนเชียนหันหน้าหนีไม่มองเขา จากนั้นเดินไปตรงหน้าของซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลัน ท่านว่า ข้าวิเคราะห์ได้ถูกหรือไม่”

“เอ่อ… เรื่องนี้นั้น…” ซ่งชิงหลันเก็บกระดาษที่กู่ต้าหู่ทิ้งเอาไว้ใส่ไว้ในอกของตนด้วยใบหน้าเรียบเฉย กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ข้าว่านี่ก็ได้เวลาแล้ว ในเมื่อรู้แล้วว่าต้าหู่ไปที่ไหน ข้าว่าพวกเรารีบเก็บของออกเดินทางเถิด”

“จริงด้วย!” อู่เชียนเชียนกล่าว “เมื่อครู่พนักงานบอกแล้วว่าเรือที่จะไปเกาะดอกเหมยนั้นมีลำเดียว หากเราพลาดลำนี้ไปก็จะต้องรออีกหลายวัน”

“ได้! เช่นนั้นพวกเรากลับห้องตัวเองไปเก็บของเถิด”

ทุกคนพากันเดินออกจากห้อง

ซ่งชิงหลันเห็นว่าซ่งชิงเป่ยยังตะลึงอยู่ที่เดิม ท่าทางสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงได้เดินไปข้างกายเขาแล้วกล่าวเบา ๆ “ชิงเป่ย เจ้ายังไม่รีบไปเก็บของอีกหรือ”

ซ่งชิงเป่ยหันหน้ามามองนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ท่านพี่ ข้ากลัวว่าต้าหู่เขา… นี่… นี่ไม่เหมือนนิสัยของต้าหู่เลย ข้าเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น…”

ที่แท้ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่มีสัมผัสที่หก แต่ผู้ชายก็มีเช่นกันอย่างนั้นหรือ

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วตบบ่าของน้องชาย “วางใจเถิด ต้าหู่ไม่เป็นอันใดหรอก”

“จริง… จริงหรือ”

“จริงสิ” ซ่งชิงหลันพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้ารับประกันได้”

ได้ยินคำพูดของซ่งชิงหลัน ซ่งชิงเป่ยจึงได้จากไปอย่างสงบใจได้

ไป๋เย่หานเก็บสัมภาระอยู่ที่ห้อง หันหน้ามามองซ่งชิงหลัน และเอ่ยถาม “ดูเหมือนพระชายาจะรู้เรื่องกู่ต้าหู่ดีเหลือเกินนะ”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้ว “เหตุใดท่านอ๋องจึงดูออกเล่า”

“รู้สึกกระมัง” ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว

เขาไม่อยากเชื่อว่าตนเองก็เริ่มเชื่อในความรู้สึกที่แปลกพิสดารเช่นนี้

เขาขมวดคิ้ว “จดหมายฉบับนั้น มีข้อความอื่นอีกใช่หรือไม่”

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่บอกท่านหรอก”