ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 411 พวกเราต้องตายกันหมดแน่

บทที่ 411 พวกเราต้องตายกันหมดแน่

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ตะโกนถามเขาดัง ๆ “คนขับเรือ ท่านเปลี่ยนเส้นทางใช่หรือไม่?”

ขณะที่เขาบังคับเรือหลบคลื่นลูกใหญ่ ก็บอกกับซ่งชิงหลัน “หากข้าไม่เปลี่ยนเส้นทาง พวกเราต้องตายกันหมดแน่!”

สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ปัจจุบันดูเหมือนจะเกินกว่าที่เขาคาดคิด เขาตะโกนไปทางซ่งชิงหลันอย่างตื่นตระหนก “แม่นาง รีบกลับเข้าไปในห้องโดยสารเร็วเข้า”

เขาทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีบังคับเรือ ป้องกันไม่ให้เรือถูกคลื่นลูกนี้กวาดไป

ในตอนนี้เอง ไป๋เย่หานกับซ่งชิงหนานก็รุดมาถึงแล้วเช่นกัน

พวกเขามองภาพฉากเรือของตนหลบหลีกคลื่นลูกยักษ์ หลีกหนีความตายมาได้อย่างเฉียดฉิว ทันใดนั้นเองหัวใจของพวกเขาพลันตื่นตะลึง สัมผัสได้ถึงอันตรายร้ายแรงที่กำลังคืบคลาน

ไป๋เย่หานคว้ามือของซ่งชิงหลันมากุม มองนางอย่างหนักแน่น เอ่ยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ชิงหลัน รีบกลับเข้าไปในห้องโดยสารเร็วเข้า! เฉินเฉินและเยว่เยว่ยังอยู่ที่นั่น!”

เมื่อได้ยินชื่อของเด็กทั้งสองคนนั้น หัวใจของซ่งชิงหลันแทบกระเด้งกระดอนออกมา

นางกลั้นน้ำตาที่เริ่มเอ่อขึ้น “เช่นนั้นท่านเล่า?”

ซ่งชิงหนานเอ่ยปลอบทันควัน “ท่านพี่ ข้าและพี่เขยอยู่ช่วยที่นี่ จะต้องไม่มีอันใดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

ซ่งชิงหลันรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาดื้อดึง นางจึงพยักหน้า จากนั้นหมุนตัวกลับไป

หากแต่นางพึ่งก้าวออกไปได้สองเก้า เรือพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง นางสูญเสียการทรงตัวล้มลงบนพื้นทันที

ซ่งชิงหลันคว้าประตูข้างนางเอาไว้ให้มั่น จะเกิดอันใดขึ้นกับนางไม่ได้ นางยังมีลูกสองคน อีกทั้งยังมีไป๋เย่หานด้วย

ความปรารถนาแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่เป็นต้นกำเนิดพลังอย่างแท้จริง นางลุกขึ้นมาอย่างยากเย็น ต้านแรงสั่นคลอนรุนแรงของเรือ

ฝนตกลงบนทะเลห่าใหญ่ ตามมาด้วยพายุโหมกระหน่ำ ประหนึ่งจะพรากลมหายใจไปก็มิปาน

ในตอนนี้เอง ซ่งชิงหลันพลันเห็นอันใดบางอย่างลอยเลียบเรือมา

นางชะงักงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นเข้าไปมองใกล้ ๆ จึงเห็นว่าเป็นชิ้นส่วนโครงเรือลอยมา

บนนั้นมีคนผู้หนึ่งยึดกระดานไม้ขนาดใหญ่ไว้แน่น เขาตะเกียกตะกายดิ้นรนจับกระดานไม้ไว้ไม่ต่างจากฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้าย ขณะที่ลอยผ่านเรือของซ่งชิงหลัน เขาตะโกนดังลั่น “ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย! ช่วย…”

ก่อนที่จะได้เอ่ยจบประโยค คลื่นลูกใหม่พลันซัดเข้ามา ชายคนนั้นโดนคลื่นกวาดหายไปพร้อมกับโครงเรือนั้น เสียงเรียกร้องขอความช่วยเหลือของเขาก็เลือนหายลงไปในน้ำเช่นเดียวกัน

บนผิวทะเลไม่ปรากฏเงาของเขาอีกต่อไป

ซ่งชิงหลันคิ้วขมวด หากนางคาดเดาไม่ผิด คนเมื่อครู่นี้คงเป็นคนจากบนเรือลำที่พวกเขาพบเห็นล่าสุด

เรือลำนั้นถูกปะทะรุนแรงจนกลายเป็นเศษซาก ดูเหมือนคนบนเรือนั้นก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกัน

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว หัวใจของซ่งชิงหลันพลันหดเกร็ง นางปรี่กลับเข้าไปในห้องโดยสารทันที

แต่ทันทีที่กลับเข้ามาในห้องโดยสาร ก็เห็นว่าทั่วทั้งห้องโดยสารตกอยู่ในความวุ่นวาย ทุกสิ่งกระจัดกระจายตกลงบนพื้น

อู่เชียนเชียนและคนอื่น ๆ จับกลุ่มอยู่ด้วยกัน หลบซ่อนอยู่ในมุมหนึ่ง

ซ่งซิงเยว่เห็นซ่งชิงหลันเข้ามา ก็ปล่อยร้องไห้โฮออกมา “ท่านแม่! ท่านแม่!”

เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของลูก ซ่งชิงหลันที่อดกลั้นมาเป็นเวลานาน น้ำตาไหลลงมาอย่างอดไม่ได้ วิ่งเข้าไปหาลูกน้อยอย่างรวดเร็ว ดึงเด็กสองคนเข้ามากอดพร้อมทั้งเอ่ยปลอบ “ไม่ต้องกลัว! ไม่ต้องกลัว! แม่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ…”

นางหันไปมองกลุ่มคนแล้วเอ่ยขึ้น “ทุกคนอย่าตื่นตระหนกไป พวกเราจับมือคนที่อยู่ข้าง ๆ ไว้แน่น ๆ แยกจากกันไม่ได้เป็นอันขาด”

ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างกระวนกระวาย “ท่านพี่ ท่านอ๋องกับพี่สามเล่า? พวกเขาไปหาท่านไม่ใช่หรือ?”

“พวกเขากำลังช่วยคนขับเรือน่ะ เจ้าวางใจเถิด พวกเราจะไม่เป็นไรแน่นอน”

ซ่งชิงเป่ยและฉูซื่อโม่วจับมือกันไว้อย่างแน่นหนา บังอยู่ข้างหน้าเหล่าสตรีและเด็ก ๆ ที่นั่งจับกลุ่มหลบตรงมุมอยู่อย่างนั้น เฝ้าฟังเสียงพายุโหมข้างนอก ทุกครั้งที่รู้สึกถึงเรือที่โยกขึ้นลง หัวใจก็วูบขึ้นแล้วดำดิ่งลงตามจังหวะของเรือ

ไม่มีผู้ใดกล้าปริปาก ในใจของทุกคนล้วนไม่รู้ว่าพวกเขาจะสามารถหลุดรอดมหันตภัยครั้งนี้ไปได้หรือไม่

ทางด้านหัวเรือหลังจากซ่งชิงหลันไปแล้ว คลื่นดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ฝนเริ่มกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก เหตุการณ์ที่ไม่เป็นผลดีรุมล้อมเข้ามาพร้อม ๆ กัน ความเป็นความตายของพวกเขาไม่แน่นอนอีกต่อไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ไป๋เย่หานและซ่งชิงหนานล้วนเป็นคนที่ประสบกับเหตุการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายบนสนามรบมาเป็นเวลานาน วินาทีนี้ แม้อยู่ต่อหน้าคลื่นขนาดมหึมา พวกเขายังคงความสงบเอาไว้ได้

สีหน้าของไป๋เย่หานเคร่งขรึม เมื่อเข้ามาอยู่ข้าง ๆ คนขับเรือเฒ่า พวกเขามองออกแล้วว่าคนขับเรือผู้เก็บงำคนนี้ย่อมไม่ใช่เพียงคนขับเรือธรรมดาเป็นแน่ และตอนนี้ชีวิตของพวกเขา ล้วนอยู่ในกำมือของคนผู้นี้แล้ว

ไป๋เย่หานถามด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “ท่านผู้เฒ่า พวกเราช่วยอันใดท่านได้บ้าง?”

คนขับเรือเฒ่าสังเกตตอนที่พวกเขาลงเรือมาแล้วว่าท่ามกลางคนกลุ่มนี้ที่ลงเรือมา สองคนนี้มีวรยุทธ์สูงส่งที่สุด

วินาทีนี้ ให้เขาควบคุมสถานการณ์เพียงลำพังก็คงยาก หากมีทั้งสองคอยช่วย ย่อมเป็นการลงแรงครึ่งเดียวได้ผลลัพธ์ถึงสองเท่า มีโอกาสรอดพ้นจากอันตรายมากขึ้นกว่าเดิม

คนขับเรือเฒ่าเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “พวกท่านทั้งสอง คนหนึ่งอยู่หัวเรือ คนหนึ่งอยู่ท้ายเรือ ร่วมมือกันถ่วงสมดุลเรือ ข้าจะบังคับเรือหลบสิ่งกีดขวางเหล่านี้”

“ได้!”

ไป๋เย่หานและซ่งชิงหนานรับคำกันอย่างพร้อมเพรียงกัน

ทั้งสองคนร่วมต่อสู้มาด้วยกันเป็นเวลาหลายปี สั่งสมความเข้าใจที่มีต่อกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากมานานแล้ว

เพียงแค่มองหน้ากัน ก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใด

พวกเขาทะยานขึ้นไปอยู่บริเวณหัวเรือและท้ายเรือตามลำดับ ปล่อยให้ฝนที่เทลงมาชุ่มโชกทั่วทั้งตัว ปล่อยพลังออกไปอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้เรือที่กำลังโคลงเคลงสยบอยู่ภายใต้การควบคุม

เมื่อเห็นเรือที่กำลังโยกไปมาค่อย ๆ โยกน้อยลง คนขับเรือยกยิ้มออกมา “ดี ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าคนนี้เอง”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ทว่าสำหรับคนที่อกสั่นขวัญแขวนอยู่บนความเป็นความตายนั้น ดูเหมือนเวลาผ่านไปเนิ่นนานนับศตวรรษ

ยามนี้ฝนค่อย ๆ ซาลงแล้ว ท้องทะเลกลับสู่สถานการณ์ปกติอย่างช้า ๆ

ซ่งชิงหลันหันหน้าออกไปมองนอกเรือ ท้องฟ้าข้างนอกกลับกลายเป็นสีดำสนิท ที่แท้ฟ้าก็มืดเสียแล้ว

ทันใดนั้น ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่พลันตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ “ท่านพ่อ ท่านพ่อกลับมาแล้ว!”

ซ่งซิงหลันหันหน้ากลับไป เห็นไป๋เย่หานเปียกโชกไปทั้งตัว ในใจรู้สึกตื้นตันขึ้นมา ราวกับว่าทั้งสองหวนกลับมาพบกันอีกครั้งหลังไม่ได้เจอกันมาเนิ่นนาน

นางไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบวางทุกอย่างลงแล้ววิ่งเข้าไปกอดไป๋เย่หานไว้แน่น

น้ำตาที่นางอดกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ ความเข้มแข็งที่นางเสแสร้ง วินาทีนี้เองทุกอย่างพังทลายลง นางร้องไห้ออกมา “ไป๋เย่หาน ท่านทำให้ข้าหวาดกลัวแทบตายแล้ว ข้ายังคิดว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว…”

“เด็กโง่” ไป๋เย่หานยกยิ้มมุมปาก เผยสีหน้าเอ็นดู ยกมือขึ้นลูบหลังนางอย่างแผ่วเบา และเอ่ยกระซิบ “มีข้าอยู่ ไม่มีอันใดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่มองพ่อแม่อยู่ไม่ไกลออกไป ไม่เข้าไปรบกวนความเงียบสงบของพวกเขาในขณะนี้

หลังจากซ่งชิงหนานกลับเข้ามาในห้องโดยสาร เขาก็เข้ามาหาซุนอิงหนิงในทันที เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “อิงหนิง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ซุนอิงหนิงส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้ม ทั้งยังมีอารมณ์ขบขัน “พี่ชิงหนาน นี่พวกเรานับว่าได้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแล้วใช่หรือไม่?”

“อิงหนิง เจ้ายังมีอารมณ์ขบขันอยู่อีกหรือ” อู่เชียนเชียนกอดฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ นางแน่น ยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย “เมื่อครู่นี้ข้ากลัวจนจะตายอยู่รอมร่อ”

ฉูซื่อโม่วมองนางที่ทำท่าทีราวกับเด็ก ก็อดใจไม่ไหวหัวเราะออกมา “ปกติเจ้ามักจะไม่กลัวอันใดไม่ใช่หรือ เหตุใดตอนนี้จึงรู้จักกลัวขึ้นมาล่ะ?”

“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!” อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปาก จากนั้นจึงเอ่ย “สิ่งสำคัญที่สุดคือ ข้าว่ายน้ำไม่เป็นต่างหาก!”

หากตกลงไปในน้ำล่ะก็ นางจะต้องตายอย่างแน่นอน

เห็นความรู้สึกหลังจากรอดชีวิตของทุกคนแล้ว ซ่งชิงเป่ยยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินออกไปเพียงลำพัง