ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 412 ต้องไม่เป็นอันใด

บทที่ 412 ต้องไม่เป็นอันใด

ค่ำคืนมืดมิดลง พระจันทร์เต็มดวงสีทองส่องสว่างลอยขึ้นสูงบนท้องฟ้า สาดแสงเจิดจ้าลงบนผืนทะเล อ่อนโยนนุ่มนวลราวกับผ้าโปร่ง

เมฆบนท้องฟ้ายามมืดมิดนั้นบางเบาอย่างมาก ลมทะเลแผ่วเบาพาพัดแสงจันทร์ส่องประกายลงมายังผืนทะเลดูงดงาม ภาพที่สงบและสวยงามเช่นนี้ ยากที่จะจินตนาการเป็นอย่างมากว่าตอนกลางวันได้พบประสบการณ์น่าหวาดหวั่นอันใดมา

เกรงว่านี่คงเป็นความอัศจรรย์ของธรรมชาติกระมัง

วันนี้ทุกคนผ่านอันใดกันมามาก เพียงได้ผ่อนคลาย แต่ละคนก็เหนื่อยเสียจนง่วงงุน จัดการเก็บกวาดห้องโดยสารเสียหน่อย ซ่งซิงเยว่ ซ่งซิงเฉิน และอู่เชียนเชียนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ซ่งชิงหลันหาตัวคนเรือเฒ่าได้แล้ว

ในตอนนี้ เขากำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงข้าง ๆ หางเสือ หรี่ตาลงเล็กน้อย มองผืนน้ำเงียบสงบสีน้ำเงินเข้ม

พอได้ยินเสียงจากด้านหลัง ก็หันหน้ามามอง และส่งยิ้มให้ซ่งชิงหลัน “แม่นาง ยังไม่นอนหรือ”

“เสบียงอาหารของพวกข้าส่วนใหญ่เปียกน้ำไปแล้ว ข้าเจอขนมเถาซู[1]*จำนวนหนึ่งในกระเป๋า คิดว่าวันนี้ท่านยังไม่ได้กินอันใดเลย จึงได้นำมาให้ท่านชิมเจ้าค่ะ” กล่าวจบ ซ่งชิงหลันนำขนมเถาซูที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันยื่นให้คนเรือเฒ่า

คนเรือเฒ่ารับมาด้วยสองมือ “ขอบคุณมาก”

เขาลองชิมมันคำหนึ่งแล้วยกนิ้วโป้งให้กับซ่งชิงหลัน “อร่อยมาก”

“จริงสิ ยังไม่รู้เลยว่าจะเรียกท่านว่าอย่างไร”

“เรียกข้าว่าเหล่าซุนเถิด”

ซ่งชิงหลันยิ้มเล็กน้อย “เหล่าซุน ขอบคุณท่านมาก วันนี้ถ้าหากไม่มีท่านอยู่ เกรงว่าพวกเราคงถูกฝังอยู่ใต้ทะเลเสียแล้ว ท่านรู้ว่าจะมีคลื่นทะเล จึงได้เปลี่ยนเส้นทางหรือเจ้าคะ”

ดวงตาทั้งสองของเหล่าซุนมองไปยังน้ำทะเล “ข้าเหล่าซุนผู้นี้เดินทางบนทะเลมาหลายสิบปี เพียงแค่มองผิวน้ำก็รู้แล้วว่าจะเกิดอันใดขึ้น พวกท่านมากันผิดเวลา ขอบอกตามตรง คลื่นยักษ์ในวันนี้นั้นข้าไม่เคยเห็นมาก่อน โชคดีที่นายท่านทั้งสองคนมีวรยุทธ์สูง ไม่อย่างนั้นข้าเพียงคนเดียวคงไม่มั่นใจว่าจะปกป้องความปลอดภัยของพวกท่านได้”

เขาเพียงคนเดียวนั้นจะอย่างไรก็ได้ ทะเลนี้เหมือนกับบ้านของเขา หากไม่ไหวจริง ๆ กระโดดหนีลงน้ำก็คงไม่ตาย

ซ่งชิงหลันเหลือบตาขึ้นมองผืนทะเล กล่าวเบา ๆ “คงจะไม่มีอันตรายใดอีกแล้วกระมัง”

“วางใจเถิด ต้องไม่เป็นอันใดแน่ อีกอย่างตอนนี้พวกเราแล่นไปตามกระแสน้ำ พรุ่งนี้ก็คงจะถึงเกาะแล้วล่ะ”

ซ่งชิงหลันสังเกตเห็นได้ ยามที่เหล่าซุนกล่าวประโยคนี้จบ ใบหน้าแสดงออกถึงความโล่งใจ

นางค่อย ๆ หรี่ตา กล่าวตรงเข้าประเด็นว่า “เหล่าซุน ท่านคงไม่ใช่คนเรือธรรมดากระมัง”

เหล่าซุนผงะไปเล็กน้อย จากนั้นหันหน้ามามองซ่งชิงหลัน “แม่นาง ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร การเป็นคนเรือต้องแบ่งเป็นธรรมดาและไม่ธรรมดาด้วยหรือ เราเพียงแต่ล้วนทำงานหาเลี้ยงชีพเท่านั้น”

ซ่งชิงหลันเป็นคนซื่อตรง จึงได้ถามไปตามตรง “ข้ากลับสงสัยเป็นอย่างมาก นายจ้างผู้นั้นของท่านจ่ายเงินให้ท่านมากน้อยเพียงใด ท่านจึงได้ยอมทำงานที่เอาชีวิตมาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้”

เมื่อผ่านเรื่องวันนี้มา จากมุมมองของนาง ความเป็นตายก็เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

เหล่าซุนหัวเราะ “แม่นาง ข้านั้นไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอันใดอยู่”

“ท่านบอกว่าคืนก่อนนั้นท่านดื่มจนเมา จึงได้นอนตื่นสาย และมาจอดเรือไว้ตรงนั้น แต่ตอนที่ข้าขึ้นเรือก็เห็นสีหน้าของท่าน ท่านกลับไม่ได้มีร่องรอยของคนเมาค้าง ดังนั้น ที่ท่านมาจอดเรือไว้ตรงนั้นก็เพราะจงใจรอพวกเราขึ้นเรือใช่หรือไม่”

เหล่าซุนเม้มปาก มองซ่งชิงหลันแต่ไม่ได้กล่าวอันใดต่อ

ซ่งชิงหลันยักไหล่ “ช่างเถิด หากท่านไม่อยากพูด ข้าก็ไม่บังคับ อย่างไรจุดประสงค์ของฝั่งนั้นคงจะต้องการให้พวกข้าไปเรือนพักร้อนวั่งเหมย ขอเพียงได้ขึ้นเกาะ อีกฝ่ายคงจะปรากฏตัว อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็ได้รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู”

กล่าวจบ นางยืนขึ้นแล้วหมุนตัวจากไป

“แม่นางซ่งช่างเป็นหญิงที่ฉลาดจริง ๆ ด้วย” ด้านหลังนาง มีเสียงชื่นชมของเหล่าซุนดังขึ้น

ซ่งชิงหลันยิ้ม นางไม่เคยพูดมาก่อนเลยว่านางแซ่ซ่ง ที่แท้ เขาก็รู้ข้อมูลของพวกตนอยู่แล้ว

นางหมุนตัวกลับมามองเหล่าซุนแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านมากที่ชม นี่ดึกมากแล้ว ข้าควรกลับไปพักแล้วเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันพยักหน้าให้เขาแล้วหมุนตัวจากไป

เหล่าซุนมองตามหลังนางไปก็ยกยิ้ม จากนั้นหยิบขนมเถาซูมากินคำหนึ่ง และกล่าวกับตนเอง “อืม นี่อร่อยกว่าบนเกาะเยอะเลย”

ซ่งชิงหลันไม่ได้กลับไปพักยังห้องโดยสาร แต่ขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือ เห็นร่างของซ่งชิงเป่ยอยู่ที่นั่น

เด็กหนุ่มสวมชุดขาวเรียบง่าย ยืนอยู่ตรงหัวเรือ ท่ามกลางทะเลเมฆไร้ขอบเขต ถูกผืนน้ำยามค่ำคืนห่อหุ้มไว้ ลมทะเลพัดเย็นผ่านชุดของเขา ระหว่างที่เหม่อลอยนั้นราวกับเป็นเทพเซียนที่ทิ้งโลกไว้เบื้องหลังและอยู่อย่างสันโดษ ราวกับว่าเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลที่ลึกเสียจนไร้ที่สิ้นสุดนี้ได้ตลอดเวลา

ซ่งชิงหลันรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายความเศร้าซึมจากร่างของน้องชาย

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปข้างกายเขา “เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปนอนเล่า เหล่าซุนบอกว่าวันพรุ่งนี้พวกเราก็จะถึงเกาะดอกเหมยแล้ว”

“เหล่าซุนหรือ” ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“อ้อ คนเรือที่ขับเรือให้พวกเราน่ะ”

ซ่งชิงเป่ยหัวเราะอย่างอาย ๆ “วันนี้ข้ายังสงสัยในตัวเขาอยู่ ที่แท้ เขาตั้งใจเปลี่ยนทิศทางเพื่อที่จะช่วยพวกเรา หากไม่มีเขา เกรงว่าพวกเรา…”

“เกรงว่าพวกเราคงตกน้ำทะเลเป็นอาหารปลาไปแล้ว” ซ่งชิงหลันกล่าวต่อคำพูดของอีกฝ่าย “ต่อหน้าธรรมชาติยิ่งใหญ่ พวกเราก็ไม่สำคัญอันใดเลย”

“นั่นน่ะสิ…” ซ่งชิงเป่ยสูดหายใจยาว “และไม่รู้ว่าต้าหู่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว เขาจะไปถึงเรือนพักร้อนวั่งเหมยอย่างปลอดภัยหรือไม่ ท่านพี่ ท่านว่า เขาจะพบกับคลื่นทะเลเหมือนกันหรือไม่ บางทีเขาอาจจะ… อาจจะ…”

กล่าวจบ เขาขมวดคิ้วแน่น ไม่กล้าพูดอันใดต่อ เพียงคิดถึงความเป็นไปได้เช่นนั้น ในใจก็บีบตัวแน่นจนเป็นก้อน

“ที่แท้เจ้าก็เป็นห่วงต้าหู่อยู่นี่เอง”

ซ่งชิงเป่ยเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว และกล่าวอธิบาย “อย่างไรเขาก็อยู่กับเรามานาน การเป็นห่วงเพื่อนเสียหน่อย ก็สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่หรือขอรับ”

“เจ้านี่นะ มัวมาเป็นกังวลอย่างโง่ ๆ อยู่เช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์ ต้าหู่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะนำไปที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยก่อน ขอเพียงพรุ่งนี้พวกเราไปถึงเรือนพักร้อนวั่งเหมย ไปสืบข่าวคราวเสียหน่อย จะได้รู้แล้วว่าเขาปลอดภัยหรือไม่”

ซ่งชิงเป่ยดวงตาเป็นประกายในทันที “จริงสิ! เหตุใดข้าจึงคิดไม่ออก!”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “เจ้านี่ เป็นห่วงเสียจนว้าวุ่น เอาเถิด นี่ก็ได้เวลาแล้ว รีบไปนอนเถิด”

สองพี่น้องเดินลงไปที่ห้องโดยสารด้วยกัน

คงเพราะเมื่อวานพวกเขาเหนื่อยเสียจนหมดแรง วันต่อมา ซ่งชิงหลันจึงนอนถึงยามซื่อ[2]จึงได้ตื่นขึ้น

“ท่านแม่! ท่านแม่หมูจอมขี้เกียจตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ!” หากไม่ใช่เพราะเจ้าเด็กน่ารักอย่างซ่งซิงเยว่เอาแต่เขย่ามือปลุกนางให้ตื่น นางก็คงได้นอนยาวเสียยิ่งกว่านี้

ซ่งชิงหลันลืมตาอย่างงัวเงีย “เยว่เยว่ แม่ง่วงมากเลย ขอนอนอีกเดี๋ยวนะ”

ซ่งซิงเยว่มองซ่งชิงหลันที่หลับตาลงอีกครั้งอย่างเป็นกังวล อยู่ ๆ ในตอนนั้น อู่เชียนเชียนรีบวิ่งเข้ามา มองซ่งชิงหลันที่อยู่บนที่นอน ก็ขมวดคิ้วมองซ่งซิงเยว่ “เยว่เยว่ ท่านแม่เจ้ายังไม่ตื่นอีกหรือ”

“ตื่นแล้ว แต่นอนต่อแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งซิงเยว่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าจนปัญญา

นอนหลับและกินข้าวนั้นเป็นเรื่องสำคัญสองเรื่องของท่านแม่ ผู้ใดพูดอันใดก็ไร้ประโยชน์

อู่เชียนเชียนเองก็ลำบากใจแล้ว “แต่ว่าเราจะเทียบท่าแล้วนะ”

“ว่าอันใดนะ พวกเราถึงเกาะดอกเหมยแล้วหรือ” ซ่งชิงหลันลุกขึ้นนั่งโดยพลัน

[1] คือขนมชนิดหนึ่ง เหมือนกับคุกกี้วอลนัท

[2] ยามซื่อ คือ เวลาประมาณ 9:00 – 11:00 น.