ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 413 ข้าชอบเขา

บทที่ 413 ข้าชอบเขา

อู่เชียนเชียนตกใจอย่างมาก แต่แล้วก็ขำขัน “ที่แท้ต้องปลุกเช่นนี้จึงจะได้ผลสินะเจ้าคะ”

ซ่งซิงเยว่ยกนิ้วโป้งให้อู่เชียนเชียนอย่างน่าเอ็นดู “ท่านน้าเชียนเชียนเก่งกาจเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันรีบลงจากเตียง เดินขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือกับพวกเขา

เมื่อมองออกไป นางเห็นเกาะสวยงามแห่งหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้า

หากแต่ซ่งซิงเยว่มองไม่เห็นเพราะตัวเล็ก นางจึงดึงชุดของไป๋เย่หานอย่างร้อนรน “ท่านพ่อ ข้าอยากดู ยกข้าขึ้นสูง ๆ หน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้สิ” ไป๋เย่หานยิ้มเอ็นดู อุ้มซ่งซิงเยว่ขึ้นมาวางบนไหล่ของตน

“ไอ้หยา… นั่นคือเกาะดอกเหมยหรือเจ้าคะ สวยจังเลย” ซ่งซิงเยว่ปรบมืออย่างมีความสุข

ซ่งซิงเฉินที่อยู่ข้าง ๆ มองดูท่าทางมีความสุขของซ่งซิงเยว่ ในใจก็คันไม้คันมือตามไปด้วย เขาเองก็อยากจะเห็นว่าเกาะดอกเหมยหน้าตาเป็นอย่างไร แต่มองไม่เห็น

ซ่งชิงหลันหันหน้ามามอง จึงดูออกถึงความคิดของเด็กชาย

เห็นเขากัดริมฝีปากเล็ก ดื้อดึงไม่ยอมขอความช่วยเหลือ นางอดไม่ได้ที่จะปวดใจเล็กน้อย

นางยิ้มเอ็นดู จากนั้นย่อตัวลงไปอุ้มซ่งซิงเฉินขึ้นมา “เฉินเฉิน เจ้าดูสิ นั่นคือเกาะดอกเหมย”

ซ่งซิงเฉินโอบคอของซ่งชิงหลันอย่างมีความสุข “ท่านแม่ ข้าเห็นแล้วขอรับ!”

เมื่อเห็นว่าตนกำลังเข้าใกล้เกาะดอกเหมยขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของซ่งชิงเป่ยก็เต้นตึกตัก ๆ ไม่หยุด ประหม่าอย่างถึงที่สุด

อู่เชียนเชียนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของชายหนุ่มเช่นนั้น ก็อดยิ้มแล้วกล่าวหยอกไม่ได้ “ชิงเป่ย เป็นอันใดไปหรือ เจ้าดูกังวลเสียมาก คงจะรอไม่ไหวอยากพบคุณหนูของเรือนพักร้อนวั่งเหมย พาหญิงงามกลับบ้านใช่หรือไม่”

ซ่งชิงเป่ยมองนางแวบหนึ่ง “ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเสียหน่อย”

“ไอ้หยา! ทุกคนล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเขินหรอกน่า”

ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้าง ๆ มองไปทางเกาะดอกเหมย และชี้ไปทางเรือที่จอดอยู่ที่ฝั่ง “ดูท่า คนที่มาร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยคงมีไม่น้อยเลย หากอยากจะแสดงฝีมือ จะต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย”

ระหว่างที่พูดคุย เรือก็เข้าเทียบฝั่งแล้ว

พวกซ่งชิงหลันลงจากเรือกันทีละคน

เหล่าซุนเองก็ลงจากเรือตามพวกเขามาเป็นคนสุดท้าย เขาประสานกำปั้นคำนับพวกซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ข้าสามารถพาทุกท่านมาส่งที่เกาะได้อย่างปลอดภัย ข้าเองก็สามารถกลับไปได้อย่างสำเร็จลุล่วงแล้วขอรับ”

พวกซ่งชิงหลันพยักหน้าขอบคุณ

ในตอนนั้นเอง หญิงสาวที่หน้าตาสะสวยก็เดินมาทางพวกเขา

หญิงสาวสวมใส่ชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน ตรงชายปักลายดอกลำโพงดอกใหญ่ ดูแล้วงดงามโดดเด่น มีเสน่ห์แต่ไม่ร้ายกาจ บนใบหน้านางมีรอยยิ้มที่ไม่ยินดียินร้าย ทุกท่วงท่าเผยให้เห็นความภูมิฐาน

ซ่งชิงหลันพบว่าหลังจากที่หญิงชุดสีม่วงเดินเข้ามาใกล้ นางก็มองเหล่าซุนที่อยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง

จากนั้น หยุดอยู่ตรงหน้าซ่งชิงเป่ย พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพ “นายน้อยซ่งต้องเดินทางมาอย่างลำบากเสียแล้ว”

ซ่งชิงเป่ยขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ข้าจื่อเยียน เป็นผู้ดูแลเรือนพักร้อนวั่งเหมย”

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนล้วนตกตะลึง

อู่เชียนเชียนกลับพูดสิ่งที่ทุกคนคิดอยู่ในใจออกมาตามตรง อดไม่ได้ที่จะกล่าวชม “ไอ้หยา ผู้ดูแลเรือนพักร้อนวั่งเหมยอายุน้อยและงดงามเพียงนี้เลยหรือ”

นางไม่ได้กล่าวเกินจริงเลย อย่างไรเสีย จื่อเยียนผู้นี้ดูแล้วก็ไม่ได้โตกว่าพวกเขานัก

ซ่งชิงหลันยิ้มออกมาทันที “แม่นางจื่อเยียนตั้งใจมารับพวกเราหรือ”

จื่อเยียนอ้าปากกำลังคิดจะกล่าวบางอย่าง อยู่ ๆ ในตอนนั้นก็มีเสียงตื่นเต้นดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของพวกเขา

“ซ่งเสี่ยวเป่ย! ซ่งเสี่ยวเป่ย!”

ได้ยินเสียงที่คุ้นหูนี้ ซ่งชิงเป่ยรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว ปวดขมับขึ้นมาโดยพลัน ในใจลอบกล่าว ‘หมดกัน! เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่ได้?!’

แน่นอน เมื่อเขาหันหน้าไปก็เห็นอันชิงชิงวิ่งมาทางพวกเขาราวกับหญิงบ้าคลั่งคนหนึ่ง ด้านหลังของอันชิงชิงเป็นอันต้าเต๋อที่นำคนจากกลุ่มอินทรีย์ดำมา

พวกซ่งชิงหลันหันหน้าไปอย่างสงสัย มองหญิงที่วิ่งมาทางพวกเขา อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา

ซ่งชิงเป่ยหลบที่ด้านหลังของซ่งชิงหนานทันทีราวกับอุดหูขโมยระฆัง[1]* หวังว่าอันชิงชิงจะไม่เห็นตน

หากแต่อู่เชียนเชียนกลับดึงเขาออกและเอ่ยถาม “ซ่งชิงเป่ย เจ้าเปลี่ยนชื่อตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เหตุใดพวกข้าจึงไม่รู้”

“แหะ ๆ ๆ…” ซ่งชิงเป่ยหัวเราะ “นั่นเป็นนามแฝงของข้ายามท่องไปในยุทธภพ พี่เชียนเชียน ท่านรีบปล่อยมือเสีย ไม่อย่างนั้น…” ไม่ทันแล้ว

ยังไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ในตอนนี้อันชิงชิงวิ่งมาถึงตรงหน้าซ่งชิงเป่ย ดึงแขนของเขาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วกล่าว “เสี่ยวเป่ย คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเจ้าที่นี่ ช่างบังเอิญจริง ๆ!”

“ฮ่า ๆ…” ซ่งชิงเป่ยหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน ดึงมือของตนกลับอย่างแนบเนียน “จริงด้วย… บังเอิญเหลือเกิน”

ซ่งชิงหลันนั้นสงสัยอย่างมาก ซ่งชิงหนานจึงได้อธิบายที่ข้างหูของนาง “ท่านพี่ พวกเขาเป็นคนจากกลุ่มอินทรีย์ดำ ผู้นี้คือบุตรสาวของหัวหน้ากลุ่มอินทรีย์ดำ อันชิงชิง”

ซ่งชิงหลันคิดออกแล้ว ครั้งก่อนซุนอิงหนิงและซ่งชิงหนานพลัดเข้าไปอยู่ในเขตหวงห้ามของกลุ่มอินทรีย์ดำ ก็เป็นซ่งชิงเป่ยที่ช่วยพาพวกเขาออกมา

ในตอนนี้ พวกอันต้าเต๋อพากันเดินมาถึงตรงหน้าแล้ว

เมื่อเขาเห็นซ่งชิงเป่ยก็หัวเราะอย่างมีความสุขออกมาทันที กล่าว “น้องเสี่ยวเป่ย เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย! เมื่อครู่ชิงชิงเพิ่งบอกว่าเห็นเจ้า ข้ายังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าเจ้าเองจะมาเรือนพักร้อนวั่งเหมยด้วย”

“ท่านพี่อัน!” ซ่งชิงเป่ยเดินหน้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้น จากนั้นเขาแนะนำพวกซ่งชิงหลันทีละคน

อันอาหนิวเห็นว่าเพียงอันชิงชิงพบซ่งชิงเป่ย นางก็เอาแต่ไปวนรอบตัวเขาอย่างกระตือรือร้นมาก ในใจก็โกรธเหลือเกิน จึงได้จงใจกล่าวออกมา “เหตุใดนายน้อยซ่งจึงมาที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยได้”

อู่เชียนเชียนแทรกหนึ่งประโยคในทันที “พี่ชายท่านนี้ คำถามนี้ของท่านน่าขันเกินไปแล้ว มาที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยก็แน่นอนว่ามาร่วมงานคัดเลือกบุตรเขย จะให้มาเที่ยวเล่นหรือ”

“ว่าอย่างไรนะ เจ้าจะเข้าร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยหรือ เจ้าจะแต่งงานกับคุณหนูแห่งเรือนพักร้อนวั่งเหมยใช่หรือไม่” เพียงอันชิงชิงได้ยิน ก็กระวนกระวายขึ้นมาทันที

นางดึงมือของซ่งชิงเป่ย ราวกับว่าเป็นภรรยาที่ถูกทิ้ง และกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ซ่งเสี่ยวเป่ย! เช่นนั้นข้าเล่า”

เพียงกล่าวออกไปเช่นนั้น พวกซ่งชิงหลันตื่นตกใจในทันที

คำพูดนี้ไม่ว่าจะฟังอย่างไร เหมือนกับว่าซ่งชิงเป่ยนั้นนอกใจอันชิงชิง ราวกับว่าระหว่างทั้งสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไรอย่างนั้น!

ซ่งชิงเป่ยสีหน้ากระอักกระอ่วน ดึงมือของอันชิงชิงออกจากร่างของตน “ชิงชิง คนเรากินข้าวมั่วซั่วได้ แต่จะพูดจามั่วซั่วไม่ได้นะ คนเขาจะเข้าใจผิด…”

“เข้าใจผิดหรือ มีอันใดให้เข้าใจผิดกัน ข้าอันชิงชิงชอบซ่งเสี่ยวเป่ย แล้วจะเหตุใดหรือ”

อันต้าเต๋อปวดหัวอย่างมาก รีบดึงบุตรสาวของตนกลับมา “ชิงชิง เจ้าเป็นหญิงสาวนะ จะพูดอันใดก็ระวังเสียหน่อย”

กล่าวจบ เขากระซิบข้างหูนางอย่างเป็นกังวล “น้องชิงเป่ยก็เคยพูดไว้นานแล้ว ว่าไม่ได้รู้สึกต่อเจ้าเหมือนชายหญิง เจ้าอย่าได้ทำให้คนเขาดูแคลนเลย”

“เฮอะ! ข้าไม่สนหรอก! ข้าอยากจะอยู่กับเสี่ยวเป่ยนี่!”

[1] หมายถึง คนที่คิดว่าตนฉลาดใช้เล่ห์เพทุบายมาหลอกผู้อื่น แต่หลอกไม่สำเร็จ