ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 410 มึนหัวเล็กน้อย

บทที่ 410 มึนหัวเล็กน้อย

ทันใดนั้นเองคลื่นขนาดใหญ่ถาโถมเข้ามา เรือเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซุนอิงหนิงสูญเสียการทรงตัวเกือบจะตกลงไป แต่โชคยังดีที่ซ่งชิงหนานกอดนางไว้ได้ทัน “อิงหนิง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ซุนอิงหนิงสัมผัสตำแหน่งหัวใจของนาง ส่ายศีรษะเบา ๆ “ไม่เป็นไร ข้าเพียงแค่เริ่มรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย”

ซ่งชิงหนานได้ยินเช่นนั้นตื่นตระหนกขึ้นมา “เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าลงไปพักสักหน่อย”

ซ่งชิงหลันปรายตามองเรือที่อยู่ไกลออกไป แต่ยังอยู่ในระยะสายตา

นางลอบถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ จากนั้นเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ ซ่งชิงเป่ย “หิวแล้วกระมัง? เหตุใดไม่ลงไปหาอันใดกินสักหน่อยเล่า?”

ซ่งชิงเป่ยส่ายศีรษะ “ข้าไม่หิวขอรับ ท่านพี่ ท่านลงไปก่อนเถิด ข้าจะดูอยู่ตรงนี้อีกสักพัก”

เขาท่องอยู่ในยุทธภพมานาน และเดินทางด้วยเรือบ่อยครั้ง ถึงแม้ในทะเลจะบอกทิศทางได้ยากยิ่ง ทว่าประสบการณ์ที่สั่งสมมาแรมปียังมอบสัญชาตญาณบางอย่างมาให้

เขาเชื่อว่าสัญชาตญาณของตนถูกต้อง

ในขณะนี้เอง ซ่งซิงเฉินเดินมาดึงแขนเสื้อของเขา

“เฉินเฉิน? มีอันใดหรือ?”

ซ่งซิงเฉินโบกมือให้ซ่งชิงเป่ย “ท่านน้าสี่ ท่านเข้ามาใกล้ ๆ ข้าหน่อย ข้ามีคำพูดจะเอ่ยกับท่าน”

ซ่งชิงเป่ยนั่งยอง ๆ แล้วเอียงหูเข้าไปใกล้ ๆ ปากเด็กชาย

“ท่านน้าสี่ ข้าคิดเหมือนกับท่านขอรับ ข้าคิดว่าเรือเปลี่ยนทิศทางแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเส้นทางของพวกเราถูกต้องหรือไม่”

ถูกแล้ว พวกเขาล้วนไม่เคยไปยังเรือนพักร้อนวั่งเหมยบนเกาะดอกเหมยมาก่อน ดังนั้นจึงไม่อาจสรุปได้ว่าพวกตนกำลังมุ่งไปผิดทาง

ซ่งชิงเป่ยลูบศีรษะเด็กชายด้วยรอยยิ้ม “เฉินเฉิน เจ้ารอบคอบยิ่งกว่าข้าเสียอีก”

ในตอนนี้เอง ซ่งชิงหลันผู้ที่เดินมาถึงทางเดินลงใต้ท้องเรือแล้วพึ่งตระหนักได้ว่าซ่งซิงเฉินไม่ได้ตามมา จึงตะโกนเรียก “เฉินเฉิน รีบตามมาเร็วเข้า พวกเราต้องลงไปหาอันใดทานแล้ว”

ซิ่งชิงเป่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วบอกเขา “ไปเถิด”

ด้วยเหตุนี้ ซ่งซิงเฉินจึงวิ่งตามมาอย่างร่าเริง “ขอรับ! ท่านแม่ ข้ามาแล้ว!”

ซ่งชิงหลันยกยิ้ม ดึงมือน้อย ๆ มาจับไว้แล้วเอ่ยถาม “เฉินเฉิน เมื่อครู่นี้เจ้าคุยอันใดกับท่านน้าสี่อยู่ตรงนั้นหรือ?”

“ไม่ได้พูดอันใดเลยขอรับ นี่เป็นความลับระหว่างบุรุษของพวกเรา”

“ฮ่า ๆ!”

ซ่งชิงหลันขบขันกับคำพูดของเด็กชาย จึงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “เจ้ายังเป็นเด็กน้อยผู้หนึ่ง กลายมาเป็นบุรุษตั้งแต่เมื่อไหร่กันหืม?”

“ข้าเป็นบุรุษน้อยอย่างไรเล่า”

“เอาเถิด ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว รีบลงไปเถิด”

ก่อนที่ซ่งชิงหลันจะก้าวลงไปใต้เรือ นางหันกลับไปมองซ่งชิงเป่ยอย่างครุ่นคิด เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่จ้องมองดูสภาพทะเลอย่างจริงจังไม่ลดละ ในใจก็คาดคะเนบางอย่างขึ้นมาได้

ถึงแม้นางจะไม่สังเกตเห็นว่าเรือเบี่ยงออกนอกเส้นทาง ทว่ายังคงจับตามองมัน

ไป๋เย่หานและซ่งชิงหนานใช้กำลังภายในจับปลาทะเลขึ้นมามากมาย

ปลาทะเลเหล่านี้เดิมเป็นวัตถุดิบรสชาติล้ำเลิศอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการทำสลับซับซ้อน เพียงแค่นึ่งแบบง่าย ๆ หรือต้มใส่น้ำแกง ก็ได้รสชาติอันโอชะแล้ว

ซ่งชิงหลันจัดการทำปลาอย่างคล่องแคล่ว ต้มสองตัว นึ่งสองตัว และทำเป็นปลาทอดอีกสองตัว

ผ่านไปได้สักพักเท่านั้น ต้มปลาในหม้อก็กลายเป็นสีขาวน้ำนม ส่งเสียงเดือดปุดปุด ทั่วทั้งห้องโดยสารพลันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดใหม่ชวนน้ำลายสอ

ซ่งซิงเยว่และอู่เชียนเชียนสองนักกินเดินมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ ซ่งชิงหลัน มองต้มปลาหน้าตาน่าทาน มุมปากแทบมีน้ำลายไหลย้อยออกมา

“พี่ชิงหลัน ข้าว่าต้มปลานี้คงเสร็จแล้วกระมัง? ทานได้แล้วใช่หรือไม่?”

“ท่านแม่ ข้าหิวแล้ว…”

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปมองสาวงามยอดนักกินหนึ่ง ผู้ใหญ่หนึ่ง เด็กสองคน พลันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “เอาเถิด เดี๋ยวเดียวก็จะเสร็จแล้ว ดูเหมือนพวกเจ้าสองคนจะหิวมากจริง ๆ เหมือนผีหิวโหยมาเกิดอย่างไรอย่างนั้น”

อู่เชียนเชียนหัวเราะคิกคัก “ไม่ใช่เพราะรสมือของพี่ชิงหลันยอดเยี่ยมมากหรอกหรือเจ้าคะ”

“ครั้งนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับฝีมือการทำอาหารของข้า เหตุผลหลักย่อมเป็นเพราะปลาในทะเลสดใหม่มากพอต่างหาก เอ๊ะ ชิงเป่ยยังไม่กลับลงมาหรือ?” ซ่งชิงหลันมองไปรอบ ๆ ห้องโดยสาร ทว่ายังคงไม่เห็นเงาของชิงเป่ย

ซ่งชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว “ข้าจะไปเรียกเขา”

“ข้าไปเอง” ซ่งชิงหลันหยุดน้องชายไว้ทันที จากนั้นจึงกล่าวต่อ “สีหน้าของเขา เกรงว่าเจ้าไปเรียกก็คงยังไม่กลับมา พวกเจ้าทานกันก่อนเถิด”

ซ่งชิงหลันเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าเรืออีกครั้ง ซ่งชิงเป่ยยังอยู่ที่นั่นดังคาด

นางตะโกนเรียกเขาจากข้างหลัง “ชิงเป่ย มาทานข้าวเถิด”

คราวนี้ ซ่งชิงเป่ยหันกลับมา มองนางด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด “ท่านพี่ พวกเราออกนอกเส้นทางแล้วจริง ๆ อีกทั้งเรือเหล่านั้นล้วนหายไปแล้ว”

ซ่งชิงหลันหันไปมองรอบ ๆ โดยพลัน เป็นดังคาด เรือทั้งหมดที่เห็นก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้หายไปแล้ว

กลางทะเลกว้างใหญ่ไพศาล มีเพียงเรือของพวกเขาที่ลอยลำอยู่

นี่มันแปลกเกินไปแล้ว

ซ่งชิงหลันตกตะลึงอยู่ภายในใจ นางเผยอปาก ราวกับต้องการจะกล่าวอันใดบางอย่าง ทว่าทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เดิมทีปลอดโปร่งแจ่มใส พลันปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึนขนาดใหญ่ ท้องฟ้ามืดลงโดยพลัน ลมทะเลพัดโหมรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังมีคลื่นทะเลทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ

ซ่งชิงเป่ยพลันตะโกนขึ้นมา “ฟ้าเปลี่ยนแล้ว!”

ทั้งสองมองหน้ากัน ล้วนแต่เห็นความสะพรึงกลัวปรากฏในดวงตาของอีกฝ่าย

คลื่นลมคราวนี้บ้าคลั่งยิ่งนัก ดูไม่เหมือนอากาศเปลี่ยนแปลงธรรมดาแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนเป็นลางบอกเหตุกลางท้องทะเล

ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ยินมาว่าเส้นทางไปยังเกาะดอกเหมยมักจะเกิดอุบัติเหตุทางท้องทะเลบ่อยครั้ง หากทะเลเกิดความผิดปกติขึ้นมา นั่นย่อมหมายความว่าได้ไปไม่ได้กลับแล้วจริง ๆ

สีหน้าของซ่งชิงหลันเคร่งเครียด รีบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว นางมองซ่งชิงเป่ยแล้วเอ่ยอย่างร้อนใจ “ชิงเป่ย เจ้ากลับลงไปในห้องโดยสาร ข้าจะไปหาคนขับเรือ”

นางไม่รอให้ซ่งชิงเป่ยได้ตอบสนองใด ๆ หมุนตัวจากไปในทันที

“นี่! ท่านพี่! ข้า…” ซ่งชิงเป่ยแม้อยากจะห้ามนาง แต่ก็ห้ามไม่ทันแล้ว จึงทำได้เพียงเชื่อฟังการจัดแจงของนาง รีบกลับลงไปที่ห้องโดยสาร

คลื่นลมเริ่มโหมกระหน่ำขึ้นมากกว่าเดิม ห้องโดยสารพลันโยกคลอนรุนแรงตามไปด้วย

ถ้วยชามบนโต๊ะอาหารเริ่มเลื่อนไถลอย่างช้า ๆ ตกลงไปแตกกระจายเกลื่อนพื้น

“ไอ้หยา! ปลาไม่เหลือแล้ว!” ซ่งซิงเยว่มองปลาทอดที่ร่วงลงไปบนพื้นด้วยความเสียดาย

ซ่งซิงเฉินรีบเข้ามาอยู่ข้าง ๆ กุมมือเล็ก ๆ ของนางไว้อย่างแน่นหนา “เยว่เยว่ อย่าพึ่งสนใจอาหารเลย เจ้าต้องจับมือข้าไว้แน่น ๆ อยู่ข้าง ๆ ข้า ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น อย่าปล่อยมือของข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

อย่างไรเสียทั้งสองก็เป็นฝาแฝดกัน ย่อมเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยมากความ

ถึงแม้ปกติซ่งซิงเยว่มักจะทะเลาะกับซ่งซิงเฉิน แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ นางย่อมเชื่อฟังคำพูดของเขา

นางพยักหน้าแล้วกล่าวตอบ “อื้ม”

ในขณะเดียวกันก็ลอบกำมือซ่งซิงเฉิน

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจึงหันออกไปมองข้างนอกห้องโดยสาร เห็นเพียงความมืดมิดของข้างนอกเท่านั้น นางตกตะลึง และเอ่ยขึ้นมา “เกิดอันใดขึ้น เหตุใดข้างนอกถึงได้มืดเพียงนั้น? ฝนกำลังจะตกหรือ?”

ขณะนั้นเอง ซ่งชิงเป่ยวิ่งเข้ามาข้างในอย่างร้อนรน

ไป๋เย่หานเห็นเขากลับมาคนเดียว ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เอ่ยถามอย่างกระวนกระวาย “เหตุใดมีเพียงเจ้าคนเดียว? พี่สาวเจ้าเล่า?”

“ท่านพี่ไปหาคนขับเรือขอรับ!”

หัวใจของไป๋เย่หานเต้นรัว ‘ตึกตัก ๆ!’ เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ

เขาหันกลับไปมองซ่งซิงเฉิน พลางเอ่ยกำชับ “เฉินเฉิน ดูแลเยว่เยว่ให้ดี”

ซ่งซิงเฉินพยักหน้าราวกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ส่วนไป๋เย่หานรีบจากไป

ซ่งชิงหนานพลันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งปกติ เขาจึงขึ้นไปกับไป๋เย่หาน

ตอนนี้ เรือเริ่มโคลงเคลง ไม่ง่ายเลยกว่าซ่งชิงหลันจะหาห้องบังคับเรือได้โดยอาศัยจับขอบเรือมาเรื่อย ๆ

ในตอนนี้เอง คนขับเรือชรายังคงมีสีหน้าสงบ พยายามควบคุมเรือหลีกเลี่ยงพายุอย่างถึงที่สุด

สายตาแน่วแน่มั่นคงและจริงจังนั้น ชั่วขณะหนึ่ง ทำให้ซ่งชิงหลันตะลึงงัน

ในหัวของนางมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ‘คนขับเรือคนนี้ช่างร้ายกาจจริง ๆ!’

อย่างไรเสีย ท่ามกลางเหตุทางท้องทะเลเช่นนี้ การเผชิญหน้ากับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ กำลังของมนุษย์เล็กจ้อยถึงเพียงนี้ คนตรงหน้านางกลับนำพาความเชื่อมั่นอันลึกลับมาให้ ทำให้ซ่งชิงหลันเกิดความเชื่อชนิดหนึ่งที่อธิบายออกมาไม่ได้ เชื่อว่าพวกเขาจะต้องผ่านเรื่องทั้งหมดนี้ไปอย่างปลอดภัย

คนขับเรือชราเห็นซ่งชิงหลันแล้วเช่นกัน เขาตะโกนดังลั่น “เจ้ามาทำอันใดอยู่ที่นี่ กลับเข้าไปในห้องโดยสารเดี๋ยวนี้!”