ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 426 ต้องการเพียงคำเดียวเท่านั้น

บทที่ 426 ต้องการเพียงคำเดียวเท่านั้น

กู่ฉางซานเลิกคิ้วราวกับอนุญาตให้นางเอ่ยต่อ

ซ่งชิงหลันกล่าวต่อ “นายท่านกู่ฉกฉวยประโยชน์จากอคติของทุกคน ประการแรก ให้นายหญิงบอกกับทุกคนว่าแม้กระทั่งหมอเทวดาเซวียก็ไม่อาจรักษาโรคของเขาได้ ด้วยเหตุนี้ทุกคนย่อมต้องคิดว่าโรคที่เขาเป็นจะต้องแปลกพิสดารเป็นแน่ ผลคือเมื่อทุกคนลองคลำชีพจรดู กลับพบว่าไม่มีความผิดแปลกอันใด ทุกคนก็จะรู้สึกว่านี่เป็นตามธรรมชาติของอาการ และเริ่มสงสัยในตนเอง ถูกจูงจมูกในที่สุด ต้องบอกว่าแผนนี้ของนายท่านกู่ชาญฉลาดเสียจริง”

สิ้นเสียง นางก็หันไปมองกู่ฉางซานด้วยสายตาชื่นชม

กู่ฉางซานพยักหน้า มองผู้คนที่อยู่ตรงนั้น “ผู้ที่ถูกเรียกว่าหมอนั้นควรใช้การมองเห็น การได้ยิน และการสอบถามอาการ แต่หากฟังเพียงคำพูดของผู้อื่น ไม่เชื่อในทักษะทางการแพทย์ของตน เช่นนั้นจะเป็นหมอที่ดีได้อย่างไร?”

ถึงแม้กู่ฉางซานจะอายุมากกว่าสี่สิบปี แต่เขายังบำรุงตนเองอย่างดีมาโดยตลอด อีกทั้งรากฐานที่แข็งแกร่ง หากมองแล้ว เขายังมีเค้าลางของหนุ่มหล่อที่ชื่อก้องไปทั่วทั้งยุทธภพ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านการขัดเกลามาแรมปี บัดนี้เขายิ่งสุกงอมยิ่งขึ้น เพียงมองไปก็เห็นบรรยากาศของความสง่างามอยู่รอบกาย

ทันทีที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคารพและละอายใจ

หากแต่ซ่งชิงหลันกลับเอ่ยออกมา “หากข้าคาดเดาไม่ผิด นี่คงเป็นส่วนหนึ่งในการทดสอบคัดเลือกบุตรเขยกระมัง?”

แววตาของกู่ฉางซานเผยความประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองซ่งชิงหลันด้วยความชื่นชม “แม่นางซ่งช่างเฉลียวฉลาดจริง ๆ! เจ้ากล่าวได้ไม่มีผิด เป็นเช่นนั้นจริง”

ขณะที่เอ่ยเขาหันไปมองจื่อเยียนที่อยู่ข้างหลังแล้วเอ่ยเรียก “จื่อเยียน”

“เจ้าค่ะ” จื่อเยียนพยักหน้าพร้อมรุดก้าวออกมาข้างหน้า

จื่อเยียนมองคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น จากนั้นจึงประกาศด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อาการเจ็บป่วยของนายท่านเรือนพักร้อนเมื่อครู่นี้เป็นบททดสอบแรกสำหรับทุกคน ผลปรากฏชัดเจนแล้ว ทุกคนที่ไม่ได้วินิจฉัยโรคเมื่อครู่นี้คัดออกทั้งหมด และแม่นางซ่งเป็นเพียงผู้เดียวที่ตระหนักรู้เรื่องนายท่านเรือนพักร้อน ดังนั้นสามารถเข้าสู่ขั้นถัดไปโดยไม่ต้องผ่านบททดสอบต่อไป”

สิ้นเสียงของนาง อารมณ์ของทุกคนล้วนพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“อันใดนะ? เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“ใช่ แม่นางซ่งเป็นสตรี นางจะเข้าร่วมคัดเลือกบุตรเขยได้อย่างไร?”

“นั่นน่ะซี! หรือว่าจะให้คุณหนูเยียนหรานแต่งงานกับสตรี? พิลึกเกินไปแล้วกระมัง?”

“ใช่แล้ว… ใช่แล้ว…”

ทุกคนล้วนส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มอยู่เหนือการควบคุม จื่อเยียนยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้าเช่นเคย หากแต่ใช้กำลังภายในของนางเปล่งเสียงออกมา “ทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบอย่าได้ร้อนใจไป!”

เสียงของนางไม่ได้ดัง ทว่ากำลังภายในของนางแข็งแกร่งยิ่งนัก ทุกคนถึงกับปวดแสบแก้วหูในระดับที่แตกต่างกันออกไป

แน่นอนว่ายอดฝืมืออย่างไป๋เย่หานและซ่งชิงหนานย่อมไม่รู้สึกสิ่งใด

ทั้งสองคนมองหน้ากัน และต่างตกตะลึงกับพลังที่จื่อเยียนซ่อนเร้นไว้

ยามนั้นเอง ไม่รู้ว่าผู้ใดที่เอ่ยขึ้นมา “นายท่านกู่ เราไม่ได้คิดจะสร้างปัญหา เพียงแต่ต้องการคำอธิบาย”

“ได้” กู่ฉางซานพยักหน้า “เช่นนั้นพวกเราย้ายไปยังโถงหน้า ให้จื่อเยียนได้อธิบายกฎเกณฑ์ของงานคัดเลือกบุตรเขยครั้งนี้”

จากนั้น ทุกคนจึงเคลื่อนย้ายไปยังโถงหน้าพร้อม ๆ กัน ทำให้โถงหน้าเต็มไปด้วยผู้คนในทันที

กู่ฉางซานนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ด้วยใบหน้าหล่อเหลานั้น เพียงเขานั่ง ผู้คนยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่สุดจะพรรณนาแผ่ขยายออกมา ส่วนนายหญิงเรือนพักร้อนนั่งอยู่ข้าง ๆ เขางดงามพริ้งพรายสมบูรณ์แบบ ช่างเหมาะสมยิ่งนัก

ภาพที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ก่อให้เกิดความเงียบสงบอย่างไม่อาจอธิบาย

จากนั้น กู่ฉางซานพยักหน้าให้จื่อเยียนผู้ที่อยู่ข้าง ๆ

จื่อเยียนเข้าใจโดยพลัน ก้าวออกไปข้างหน้าเอ่ยกับฝูงชนเบื้องล่าง “พวกเราเรือนพักร้อนวั่งเหมยมียอดฝีมือล้ำเลิศมากมาย รายชื่อบนทำเนียบวีรบุรุษแห่งยุทธภพมากกว่าครึ่งเป็นคนจากเรือนพักร้อนวั่งเหมยเรา ดังนั้น การคัดเลือกบุตรเขยครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อค้นหายอดฝีมือวรยุทธล้ำเลิศ แต่เป็นการมองหาผู้ที่สามารถเป็นผู้นำยอดฝีมือเหล่านั้น”

“ไอ้หยา! แม่นางจื่อเยียน นี่ท่านกำลังกล่าวถึงเรื่องอันใดกัน? กำลังทายปริศนาอย่างนั้นหรือ ช่วยอธิบายให้เข้าใจง่าย ๆ หน่อยได้หรือไม่ ให้พวกเราทุกคนได้เข้าใจชัดเจนเสียที!”

“ท่านรีบบอกมาเถิด! ตกลงมีกฎเช่นไรกันแน่ ข้าต้องทำเช่นไรจึงจะได้แต่งงานกับคุณหนูเยียนหราน”

“ทุกท่านอย่าได้กังวลไป” จื่อเยียนแย้มยิ้ม จากนั้นจึงกล่าวต่อ “กล่าวง่าย ๆ งานคัดเลือกบุตรเขยในครั้งนี้ไม่ใช่การแข่งขันเดี่ยว หากแต่เป็นการแข่งขันกลุ่ม หรือกล่าวอีกอย่างคือ ขอแค่เพียงผู้เข้าร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยหรือบุคคลที่พวกเขานำมาด้วยสามารถผ่านบททดสอบทุกชั้น จึงจะถือว่าผ่าน กล่าวคือ เมื่อครู่นี้แม่นางซ่งเพิ่งผ่านบททดสอบแรก เช่นนั้นคุณชายซ่งที่มากับนางจึงผ่านบททดสอบแรกแล้วเช่นกัน”

“ว่าอย่างไรนะ? มีเรื่องอย่างนี้ด้วยหรือ นี่ไม่ใช่คนหมู่มากรังแกคนน้อยหรือไร?”

“นั่นสิ! หากข้ารู้ตั้งแต่แรก ข้าคงนำผู้ช่วยมามากกว่านี้แล้ว! โธ่เอ้ย! พลาดไปแล้วจริง ๆ!”

“กล่าวเช่นนี้ไม่ได้หรอกกระมัง หากสหายที่เจ้านำมาล้วนแต่เป็นพวกสมองหมู เช่นนั้นไม่ว่าเจ้าจะนำคนมามากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์”

“แต่หากเจ้านำยอดฝีมือมาช่วย ก็มีโอกาสไม่ใช่หรือ”

“แต่หากเป็นยอดฝีมือจริง ๆ คนเหล่านั้นจะมาช่วยข้าได้อย่างไร?”

“ใช่… ใช่…”

จื่อเยียนเห็นทุกคนถกเถียงอย่างเข้มข้นจึงกล่าว “ทุกท่านกล่าวได้ไม่ผิด การหายอดฝีมือมาช่วยก็นับว่าเป็นความสามารถของคนผู้นั้นเช่นกัน เรือนพักร้อนวั่งเหมยของเราหาบุตรเขยครั้งนี้ให้ความสำคัญกับเส้นสายและความสามารถด้านการสื่อสารเป็นสำคัญเจ้าค่ะ”

“โอ้…”

ทุกคนพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที “หากกล่าวเช่นนี้แล้ว ก็ถือว่ามีเหตุผลยิ่งนัก”

ถึงคราวนี้ คนอีกกลุ่มเริ่มโต้แย้งขึ้นมา พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้ที่ไม่สามารถวินิจฉัยอาการของกู่ฉางซานได้ “แม่นางจื่อเยียน ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นผู้เริ่มวินิจฉัยอาการนายท่านกู่ คนเหล่านั้นแม้แต่มองยังไม่กล้ามอง เหตุใดพวกเราถูกคัดออก แต่พวกเขาเหล่านั้นผู้ที่ไม่ได้ทำสิ่งใดกลับได้เข้าร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยต่อเล่า?”

“นี่นับว่าเป็นคำถามที่ดีเจ้าค่ะ” จื่อเยียนกล่าวต่อ “การเลือกก็ถือเป็นการทดสอบพวกท่านเช่นกัน หากพวกท่านเลือกสิ่งใดแล้ว ย่อมต้องยอมรับผลจากการเลือกของตน และบัดนี้ผลของการเลือกนั้นคือ พวกท่านหมดคุณสมบัติในการเข้าร่วมงานคัดเลือกบุตรเขย”

“ไม่ใช่! นี่มันกฎเกณฑ์ผุพังอันใดของพวกท่าน จะประหลาดเกินไปแล้วกระมัง!”

“นี่คือกฎเรือนพักร้อนวั่งเหมยของข้าเอง” ทันใดนั้นเอง เสียงเยือกเย็นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมา

ทุกคนหันกลับไปมอง เห็นแค่เพียงกู่ฉางซานผู้ที่นั่งอยู่ด้านบนมีสีหน้าเย็นเยียบเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มน่าขนลุก “หากมีผู้ใดไม่พอใจ นั่นหมายความว่าไม่พอใจข้ากู่ฉางซานผู้นี้ ทุกท่าน มีความคิดเห็นอื่นใดอีกหรือไม่?”

สิ้นเสียง ผู้ที่ส่งเสียงโวยวายพลันกลายเป็นนกกระจอกเทศ[1]*

จื่อเยียนเห็นว่าจวนจะถึงเวลาแล้วจึงกล่าวต่อ “หากทุกท่านยังคงอยากรับชมงานคัดเลือกบุตรเขย พวกเราย่อมยินดีรับรองทุกท่านเป็นอย่างดี หากอยากออกจากเกาะไปตอนนี้ พวกเราก็จะเตรียมเรือให้ทุกท่าน”

เห็นเรือนพักร้อนวั่งเหมยจัดการเช่นนี้ แน่นอนว่าทุกคนย่อมไม่กล้าปริปากเอ่ยอีก ทำได้เพียงยอมรับการจัดเตรียมเช่นนี้ไป

[1] หมายถึง คนขี้ขลาด