ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 428 การแข่งขันประลองยุทธ์เริ่มต้นขึ้น

บทที่ 428 การแข่งขันประลองยุทธ์เริ่มต้นขึ้น

การแข่งขันประลองยุทธ์ใช้วิธีการจับสลาก เป็นการดวลสองต่อสอง ฝ่ายที่ชนะจะได้เข้ารอบต่อไป ฝ่ายที่พ่ายแพ้จะถูกคัดออกทันที

จื่อเยียนยืนอยู่กลางเวทีประลอง มองผู้คนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นรอบ ๆ แล้วเอ่ยขึ้น “การแข่งขันประลองยุทธ์เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!”

เมื่อคำสั่งนี้ดังขึ้น ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพลันทะยานขึ้นไปยังเวทีประลอง คู่ต่อสู้ที่เขาจับขึ้นมาได้นั้นคือกลุ่มอินทรีย์ดำ

อันอาหนิวอาสาขึ้นไปประลอง ส่วนอันต้าเต๋อพยักหน้าตอบตกลงเช่นกัน

แน่นอนว่าอันอาหนิวย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะแสดงความสามารถต่อหน้าอันชิงชิง ยิ่งไปกว่านั้น หากจะกล่าวแล้ว นี่เป็นความสามารถอย่างเดียวที่เขามี ก็คือวรยุทธ์ ดังนั้นเขาจะต้องพยายามคว้าชัยชนะต่อหน้านางมาให้ได้

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นสีคล้ำ จนเกิดเสียงฮือฮาดังก้องทั่วทั้งลาน

นึกไม่ถึงว่าอันอาหนิวผู้ที่ดูแล้วเหมือนไม่แข็งแรง กลับมีรูปร่างที่ดีเช่นนี้

ดวงตาของอู่เชียนเชียนเบิกกว้าง จ้องมองกล้ามเนื้อบนร่างกายชายหนุ่มไม่คลาดสายตา พร้อมพรั่งพรูลมหายใจออกมา “ไอ้หยา กล้ามเนื้อของเขาสวยเกินไปแล้วกระมัง! มองไม่ออกเลยจริง ๆ!”

“มองไม่ออกก็ไม่ต้องมองแล้ว” ทันใดนั้น ฉูซื่อโม่วก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

เขาแม้กระทั่งยื่นมือไปปิดตานาง และเอ่ยด้วยความหึงหวง “เชียนเชียน เจ้าเป็นสตรี อีกทั้งยังเป็นสตรีที่มีคู่หมั้นคู่หมาย เจ้าจ้องร่างกายชายอื่นเช่นนี้ได้อย่างไร?”

อู่เชียนเชียนปัดมือของฉูซื่อโม่วออก จากนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเติบโตมาท่ามกลางบุรุษ ในสายตาของข้า บุรุษผู้นี้ไม่เกี่ยวกับเพศสักหน่อย”

ฉูซื่อโม่วเม้มริมฝีปาก พร้อมพึมพำเบา ๆ “อันอาหนิวผู้นี้ก็แปลกจริง ๆ ประลองยุทธ์ก็ประลองยุทธ์ไปสิ เหตุใดต้องถอดเสื้อผ้าออกด้วย?”

“ใช่แล้ว ๆ วิธีการนี้ผิดแผกผู้อื่นเสียจริง” ซุนอิงหนิงรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของนางแดงเรื่อ ไม่กล้ามองขึ้นไป เพราะตามขนบธรรมเนียมที่นางได้รับการอมรมมาตั้งแต่ยังเยาว์ นางไม่อาจมองร่างกายของบุรุษตรง ๆ ได้

ซ่งชิงหนานเห็นเช่นนั้น พลันขยับร่างกายไปบังสายตาของซุนอิงหนิงพอดิบพอดี

จนซุนอิงหนิงรู้สึกสบายใจขึ้น นางจึงยกยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

ส่วนซ่งชิงหลันเองก็กำลังจ้องมองอันอาหนิว ผู้ที่เปลือยท่อนบนอยู่บนเวทีประลอง คล้ายกับว่าเพลิดเพลินจำเริญตาไม่น้อย

ทำให้ไป๋เย่หานหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัว เอียงตัวเข้าไปใกล้ ๆ หูของซ่งชิงหลัน น้ำเสียงเจือความหึงหวง “พระชายา อย่างน้อยเจ้าก็ไว้หน้าข้าหน่อยได้หรือไม่ หากเจ้ายังมองบุรุษอื่นอยู่เช่นนี้ ผู้อื่นจะคิดว่าข้าใช้การไม่ได้น่ะสิ”

“ฮ่า ๆ ๆ!” ซ่งชิงหลันกลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา

นางหันหน้าไปมองไป๋เย่หาน เขยิบไปกระซิบที่ใบหูของอีกฝ่าย “ท่านอ๋อง ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ รูปร่างของเขาสู้ท่านไม่ได้แม้แต่น้อย ท่านงดงามที่สุด”

ไป๋เย่หานยิ้มด้วยท่าทีภาคภูมิใจ “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”

“อันที่จริง ข้ามองกล้ามเนื้อของเขา ดูเหมือนกล้ามเนื้อจะตึงเครียดอยู่เล็กน้อย คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาฝึกฝนหนักเกินไป ข้าเกรงว่า… อันอาหนิวจะพ่ายแพ้ให้คู่ต่อสู้” ซ่งชิงหลันมองไป๋เย่หานพลางอธิบาย

ในสายตาของนาง อันอาหนิวไม่ใช่บุรุษแม้แต่น้อย เป็นเพียงแค่ชิ้นเนื้อก้อนหนึ่ง

คำอธิบายของซ่งชิงหลันช่วยให้ไป๋เย่หานวางใจ นางนึกเป็นห่วงความรู้สึกของเขา นั่นหมายความว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว

ไป๋เย่หานฉีกยิ้มออกมาบาง ๆ “อันอาหนิวไม่แพ้แน่นอน”

ดังคาด ทันทีที่กล่าวออกมา อันอาหนิวก็เอาชนะชายร่างสูงใหญ่คนนั้นได้

ซ่งชิงหลันมองไป๋เย่หานด้วยความประหลาดใจ “ไป๋เย่หาน ท่านจะร้ายกาจเกินไปแล้ว!”

ไป๋เย่หานอธิบายยิ้ม ๆ “ถึงแม้ชายคนนั้นจะดูกำยำ วรยุทธ์ของเขากลับสะเปะสะปะ แม้อันอาหนิวจะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็เกินพอที่จะจัดการกับอีกฝ่าย”

ถัดจากนั้น ก็มีอีกสองสามคนขึ้นมาบนเวทีประลอง

การประลองดำเนินไปอย่างกระชั้นชิด เด็กสองคนอย่างซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ชมด้วยความตื่นตาตื่นใจ

หลังจากการประลองอีกคู่จบลง จื่อเยียนก็เดินมายังใจกลางเวทีประลอง “ต่อไป คุณชายซ่างกวนพบกับกลุ่มมังกรน้ำเงิน”

ทันทีที่กล่าวคำนั้น อู่เชียนเชียนพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เอ๊ะ พวกท่านดูเร็ว! ดูนั่นสิ! ในที่สุดก็ถึงคราวคุณชายซ่างกวนผู้นั้นแล้ว”

นับแต่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลซ่างและเรือนพักร้อนวั่งเหมยจากอันชิงชิง อู่เชียนเชียนจึงจับตาดูคุณชายซ่างกวนจิ่งหงท่านนี้เป็นพิเศษ เพราะคิดว่าเขาเป็นคนที่อาศัยเข้ามาทางประตูหลัง[1]* อีกทั้งยังนับว่าเขาเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของซ่งชิงเป่ย

นางจับมือซ่งชิงหลันแล้วกระซิบเสียงเบา “พี่ชิงหลัน เมื่อครู่นี้ตอนท่านตรวจอาการป่วยของนายท่านกู่ คุณชายซ่างกวนผู้นี้กลับไม่ได้ปรากฏตัว จากความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาจะไม่สนใจไยดีอาการของนายท่านกู่ได้อย่างไร? ข้าว่า เขารู้อยู่แล้วว่านั่นเป็นบททดสอบเช่นกัน เขาจึงตั้งใจไม่ปรากฏออกมาเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันยิ้มบาง ๆ “บางทีอาจเป็นเพราะคุณชายซ่างกวนไม่เข้าใจศาสตร์การรักษาก็ได้ จึงไม่ได้เข้าไปดู เจ้านี่นะ อย่าได้คาดเดาผิด ๆ ไปสิ”

“ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้นนะ ท่านคิดดูสิ เขาเป็นคุณชายผู้สูงส่งของตระกูลซ่างกวน เหตุใดแม้แต่บ่าวรับใช้ติดตามสักคนยังไม่มี? มาเข้าร่วมงานคัดเลือกบุตรเขยที่เรือนพักร้อนวั่งเหมยเพียงผู้เดียวเช่นนี้ ท่านไม่คิดว่าแปลกหรือ? ในความคิดของข้า มองปราดเดียวก็รู้ ชัยชนะคงอยู่ในกำมือเขาแล้ว เขาคงมาที่นี่เพื่อทำเป็นพิธีเท่านั้นแหละ”

ทันทีที่อู่เชียนเชียนกล่าวจบ การประลองบนเวทีก็ได้เริ่มต้นขึ้น

หัวหน้ากลุ่มวัยเยาว์ของกลุ่มมังกรน้ำเงินจู่โจมด้วยกระบี่อันแหลมคมโดยพลัน ทว่าซ่างกวนจิ่งหง กลับไม่ใช้แม้กระทั่งอาวุธใด ๆ ตอบโต้อีกฝ่ายกลับไปด้วยมือเปล่า

หลังจากผ่านการต่อสู้ไปหลายกระบวนท่า ซ่างกวนจิ่งหงค่อย ๆ ถือไพ่เหนือกว่า

สุดท้ายแล้ว ด้วยการเคลื่อนไหวสี่ตำลึงปาดพันชั่งเพียงครั้งเดียว ผนวกกลับผลักเรือไปตามกระแสน้ำ หัวหน้ากลุ่มแห่งกลุ่มมังกรน้ำเงินก็ตกเวทีประลองลงไปในพริบตา

ซ่างกวนจิ่งหงประสานกำปั้นอย่างสง่างาม และเอ่ยกับหัวหน้ากลุ่มแห่งกลุ่มมังกรน้ำเงินที่พ่ายแพ้ “ฝีมือต่ำต้อยเกินไป”

การจับคู่ครั้งนี้ไม่น่าตื่นตาตื่นใจแม้แต่น้อย

ซ่งชิงหลันหันหน้ากลับไปมองอู่เชียนเชียนที่อยู่ข้าง ๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้านิ่งค้างของอีกฝ่าย นางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เป็นอย่างไร? วรยุทธ์ของคุณชายซ่างกวน เจ้ายังคิดว่าเขาแสร้งเล่นละครอยู่อีกหรือไม่?”

“สวรรค์ นึกไม่ถึงว่าเขาที่ดูเหมือนบัณฑิตหน้าขาว ทว่าวรยุทธ์กลับยอดเยี่ยมเพียงนี้…” อู่เชียนเชียนโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลังจากนางได้สติคืนมา นางก็รีบเปลี่ยนคำพูด และเอ่ยแข็งขืน “โชค! เขาแค่บังเอิญจับได้คนที่ฝีมือต่ำต้อยเท่านั้น”

“เจ้านี่นะ เงียบปากไปเถิด” ซ่งชิงหลันยิ้ม เพราะเรื่องนี้นางทำอันใดไม่ได้จริง ๆ

หากแต่วินาทีนั้นเอง ซุนอิงหนิงพลันชี้ไปข้างหน้า แล้วเอ่ยขึ้น “เอ๊ะ มีชายชราอยู่ข้างกายแม่นางจื่อเยียนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

ทุกคนหันไปตามที่นางชี้ เห็นชายชราผมและเคราสีหงอกยืนอยู่ข้าง ๆ จื่อเยียนจริงดังที่หญิงสาวพูด

อยู่ ๆ ซ่งซิงเฉินก็เอ่ยขึ้น “ผู้เฒ่าคนนั้นดูเหมือนกำลังมองเราอยู่เลย”

[1] ใช้วิธีการไม่เหมาะสมเพื่อบรรลุเป้าหมาย